All Chapters of หนี้สวาทพ่อเลี้ยงทมิฬ : Chapter 11 - Chapter 20

“เลือกเอา จะยอมเสียศักดิ์ศรีมาเป็นเมียขัดดอกของฉัน... หรือจะปล่อยให้น้องชายเธอโดนหั่นเป็นชิ้นๆ โยนให้หมากิน ฉันให้เวลาคิดหนึ่งนาที” ความกดดันถาโถมเข้าใส่มุกดารินทร์ราวกับคลื่นยักษ์สึนามิ หญิงสาวมองหน้าผู้ชายที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยความเกลียดชังสุดขั้วหัวใจ เขาใช้จุดอ่อนของเธอมาบีบบังคับให้เธอต้องตกเป็นเบี้ยล่างอย่างไม่มีทางสู้“สี่สิบวิ...” เขาเริ่มนับถอยหลัง มุกดารินทร์กัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด น้ำตาหยดแหมะลงมา เธอหลับตาลงอย่างยอมจำนนต่อโชคชะตาที่บัดซบที่สุดในชีวิต“ตกลง...” เธอเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก“ฉันจะยอมเป็นผู้หญิงของคุณ แต่คุณต้องจัดการเรื่องน้องชายฉันให้จบภายในคืนนี้ และห้ามให้พ่อกับแม่ฉันรู้เรื่องนี้เด็ดขาด!”ภูริดลยกยิ้มพอใจ ชายหนุ่มยืดตัวขึ้น ล้วงโทรศัพท์ออกมากดต่อสายหาลูกน้องคนสนิทเพื่อจัดการเคลียร์หนี้ห้าล้านบาทให้ไอ้เด็กเปรตนั่นตามที่รับปากไว้ เมื่อจัดการสั่งงานเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มก็หันกลับมามองลูกหนี้หมาดๆ ของตัวเองที่นั่งกอดเข่าร้องไห้เงียบๆ อยู่บนโซฟา“ในเมื่อตกลงกันแล้ว ก็เช็ดน้ำตาซะ” เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ“คืนนี้เธอต้องย้ายขึ้นมานอนบน

ภูริดลที่นอนหลับตาอยู่รับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นที่หยดลงบนท่อนแขนของเขา ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าหวานที่กำลังร้องไห้เงียบๆ เขารู้สึกปวดหนึบอย่างประหลาด ความตั้งใจแรกที่อยากจะแก้แค้นและเอาชนะผู้หญิงหน้าเงิน ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหวงแหนที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับเขาไม่ได้พูดปลอบโยนอะไรออกไป สิ่งเดียวที่ทำคือกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ปล่อยให้ความเงียบงันและความขัดแย้งในใจของคนทั้งคู่ดำเนินต่อไปในค่ำคืนที่ยาวนาน...แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีเข้มที่เปิดแง้มไว้เพียงครึ่งเดียว ไอเย็นของอากาศบนดอยในเดือนธันวาคมไม่ได้ทำให้ร่างบางที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนารู้สึกหนาวสั่นแต่อย่างใด ตรงกันข้าม มุกดารินทร์กลับรู้สึกรุ่มร้อนและปวดร้าวไปทั่วทุกอณูเนื้อราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอนมาทั้งคืนหญิงสาวขยับตัวด้วยความงัวเงีย เปลือกตาหนักอึ้งพยายามเปิดขึ้นรับแสงสว่าง ทันทีที่พลิกตัว ความเจ็บแปลบก็แล่นริ้วจากช่วงล่างขึ้นมาจนถึงกระดูกสันหลัง มุกดารินทร์สูดปากเบาๆ สติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิงเริ่มกลับเข้ารูปเข้ารอย ภาพเหตุการณ์เร่าร้อนและป่าเถื่อนบนเตียงกว้างแห่งนี้ไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็น

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนเต็มแล้วที่มุกดารินทร์ต้องใช้ชีวิตอยู่ในฐานะ ‘ลูกหนี้ขัดดอก’ ของพ่อเลี้ยงภูริดล ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขามันอธิบายยาก จะบอกว่าเกลียดก็ไม่ใช่ จะบอกว่ารัก... เธอก็ยังไม่อยากยอมรับความจริงข้อนั้น ทั้งคู่ยังคงต่อปากต่อคำกันทุกวัน เขาชอบออกคำสั่งและจิกกัด ส่วนเธอก็เถียงคำไม่ตกฟาก แต่ในความวุ่นวายเหล่านั้น มันกลับมีความคุ้นเคยและความผูกพันบางอย่างก่อตัวขึ้นเงียบๆอย่างน้อยภูริดลก็ไม่ได้ป่าเถื่อนกับเธอเหมือนคืนแรกๆ เขาเริ่มใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่น บังคับให้เธอกินข้าวให้ตรงเวลา ห้ามยกของหนัก และที่สำคัญ... บนเตียงกว้างในยามค่ำคืน เขาเริ่มมีความอ่อนโยนแทรกซึมเข้ามาจนมุกดารินทร์เผลอใจเต้นแรงอยู่บ่อยครั้งแต่ความสงบสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน... บ่ายวันศุกร์ ขณะที่มุกดารินทร์กำลังยืนชงกาแฟดำอยู่ที่แพนทรีด้านนอกห้องทำงาน รถยุโรปคันหรูที่ไม่คุ้นตาก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าออฟฟิศของไร่ดาวจรัส หญิงสาวชะโงกหน้ามองผ่านกระจกใส ประตูรถฝั่งผู้โดยสารเปิดออก พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงมาหล่อนสวมเดรสแบรนด์เนมสีแดงสด สวมแว่นกันแดดอันใหญ่ปิดบังใบหน้า แต่ทันทีที่ถอดแว่นออ

“ว้าย! คุณรดาเจ้า! ยะหยังอั้นเจ้า ข้าวของเปิงหมดแล้ว วางขวดเหล้าลงก๊อนเจ้า!” ป้าฟองร้องห้าม พยายามจะเข้าไปแย่งขวดวิสกี้ในมือหญิงสาว“อย่ามายุ่งกับฉัน นังแก่! พวกแกมันก็แค่ขี้ข้า!” รดาสะบัดแขนออกเต็มแรงจนป้าฟองเสียหลักเกือบล้ม โชคดีที่ไอ้ฝนรับไว้ได้ทัน“ไปเรียกภูลงมาเดี๋ยวนี้! ไปเรียกเขามาหาฉัน!”ป้าฟองหน้าซีดเผือด หันไปพยักหน้าให้ไอ้ฝน“ฝน เอ็งคอยดูเปิ้นไว้เน้อ ป้าจะโทรขึ้นไปหาป้อเลี้ยงบะเดี๋ยวนี้แหละ ขืนปล่อยไว้อี้ บ้านพังแน่!”เสียงกริ่งโทรศัพท์ภายในดังขัดจังหวะความเร่าร้อนบนเตียงกว้าง ภูริดลสบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย ชายหนุ่มผละออกจากร่างบางที่กำลังนอนหอบหายใจรวยริน คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายด้วยน้ำเสียงดุดัน “มีอะไรป้าฟอง! ฉันกำลังยุ่ง!”เมื่อฟังรายงานจากแม่บ้านเก่าแก่จบ กรามแกร่งก็ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ภูริดลกระแทกหูโทรศัพท์ลงกับแป้น หันไปคว้ากางเกงวอร์มมาสวมลวกๆ“มีอะไรเหรอคะคุณภู” มุกดารินทร์พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังร่องรอยสีกุหลาบที่เขาเพิ่งทำไว้“รดาอาละวาดพังข้าวของอยู่ข้างล่าง เธออยู่นี่แหละ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” เขาตอบเสียงห้วน ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกจาก

ร่างบางทิ้งแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะวิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งไปยังห้องน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุด หญิงสาวผลักประตูเข้าไป ทรุดตัวลงหน้าชักโครกแล้วโก่งคออาเจียนออกมาอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่มันกลับไม่มีเศษอาหารใดๆ หลุดรอดออกมา มีเพียงน้ำใสๆ และความขมปร่าที่บาดคอจนน้ำตาเล็ด“แหวะ... อึก... โอ๊ย... ทำไมมันเวียนหัวแบบนี้” เธอหอบหายใจฮัก พิงหน้าผากกับขอบอ่างล้างหน้า ร่างกายสั่นเทิ้มไร้เรี่ยวแรง“ทำบ้าอะไรแต่เช้าฮะ เสียงดังไปถึงข้างบน”เสียงห้าวทุ้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาในห้องน้ำ ภูริดลในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ยังติดกระดุมไม่เสร็จดี ยืนขมวดคิ้วมุ่นมองลูกหนี้ของเขาที่นั่งหมดสภาพอยู่บนพื้น ชายหนุ่มจิ๊ปากอย่างขัดใจ แต่สองขากลับก้าวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว เขาย่อตัวลงคุกเข่าข้างๆ มือหนารวบผมที่ปรกหน้าปรกตาของเธอขึ้นมาจับรวบไว้ด้านหลัง เพื่อไม่ให้เปื้อน“เป็นอะไร กินอะไรผิดแดงเข้าไปรึไง” น้ำเสียงเขาดุดัน แต่ฝ่ามือหยาบกร้านกลับลูบแผ่นหลังบางเบาๆ เพื่อช่วยให้เธอคลายความอึดอัด“ไม่ได้กิน... อึก... แหวะ!”มุกดารินทร์ตอบไม่ทันจบก็ต้องก้มหน้าลงไปอาเจียนอีกระลอก ภูริดลนิ่วหน้า ชายหนุ่มเอื้อมมื