All Chapters of หนี้สวาทพ่อเลี้ยงทมิฬ : Chapter 21 - Chapter 28

“เชิญคุณมุกดารินทร์ที่ห้องตรวจสองค่ะ” เสียงพยาบาลเรียกชื่อตัดบทสนทนาพอดีทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องตรวจ แพทย์หญิงวัยกลางคนส่งยิ้มใจดีให้ ก่อนจะเชิญให้มุกดารินทร์ขึ้นไปนอนบนเตียงเพื่อทำการอัลตราซาวด์หน้าท้อง ภูริดลยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง สายตาคมกริบจับจ้องไปที่หน้าจอมอนิเตอร์อย่างไม่กะพริบตา ในขณะที่เจลเย็นเยียบถูกชโลมลงบนหน้าท้องแบนราบของหญิงสาว“ประจำเดือนขาดไปประมาณสามสัปดาห์ใช่ไหมคะ” คุณหมอถามพลางขยับหัวตรวจไปมาบนหน้าท้อง “อืม... เจอแล้วค่ะ ถุงตั้งครรภ์ อายุครรภ์ประมาณหกสัปดาห์นะคะ” คำยืนยันจากปากหมอทำเอามุกดารินทร์น้ำตาร่วงหล่นลงมาทางหางตาหญิงสาวยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงสะอื้น เธอท้องจริงๆ ท้องกับผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าหนี้หน้าเลือด!“เดี๋ยวหมอจะให้ฟังเสียงหัวใจน้องนะคะ” คุณหมอกดปุ่มบนเครื่องอัลตราซาวด์ ทันใดนั้น เสียงเต้นของหัวใจดวงเล็กๆ ก็ดังก้องกังวานไปทั่วห้องตรวจฟุ่บ... ฟุ่บ... ฟุ่บ... ภูริดลยืนนิ่งงันราวกับถูกสาป ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของชายหนุ่มเต้นกระหน่ำรุนแรงแข่งกับเสียงหัวใจดวงจิ๋วในจอมอนิเตอร์ ความรู้สึกตื้นตันและยินดีอย่างประหลาดเอ่อล้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่คอหอย เ

สายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่ที่หลังมือ หัวไหล่ซ้ายถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาดมุกดารินทร์ในชุดใหม่ที่ไอ้ฝนวิ่งไปซื้อมาให้เปลี่ยน นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง หญิงสาวเอื้อมมือไปกอบกุมมือหนาที่ว่างอยู่อย่างแผ่วเบา นำมาแนบกับแก้มเนียนของตัวเอง ปล่อยให้น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินลงมาอาบฝ่ามือหยาบกร้านของเขาเธอจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มพลางนึกย้อนไปถึงวันแรกที่เจอกัน... ผู้ชายปากปีจอที่ด่าเธอฉอดๆ ในผับ ผู้ชายที่เอาเงินหนึ่งแสนฟาดหัวเธอ ผู้ชายที่เป็นเจ้าหนี้หน้าเลือดบังคับให้เธอมาขัดดอก ผู้ชายที่สั่งให้น้องชายเธอไปล้างคอกหมู... และผู้ชายคนเดียวกันนี้ ที่เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอและลูก“คนบ้า...” เธอสะอื้น กระซิบเสียงสั่น“ชอบทำตัวปากแข็ง ชอบด่าว่าฉันเป็นตัวภาระ แล้วมารับกระสุนแทนฉันทำไมฮะถ้าคุณตายไป ฉันจะทำยังไง... ลูกแฝดของเราจะทำยังไง ไอ้คนงี่เง่าเอ๊ย”หญิงสาวก้มหน้าร้องไห้ซุกกับฝ่ามือของเขา ปลดปล่อยความอัดอั้นและความหวาดกลัวทั้งหมดออกมา“ด่าเก่งขนาดนี้... แสดงว่า... ยังมีแรงเถียงอีกเยอะเลยสิ...”เสียงแหบพร่าและแผ่วเบาดังขึ้นจากคนบนเตียง มุกดารินทร์สะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองทันที ดวงตาค

ประตูเปิดออกพร้อมกับไอ้ฝนที่เดินนำหน้าเข้ามา ตามด้วยเด็กหนุ่มร่างผอมแต่ดูบึกบึนขึ้นกว่าเมื่อเดือนก่อนมาก เมฆในชุดคนงานที่เปื้อนคราบดินคราบโคลนยืนค้อมศีรษะอยู่หน้าประตู ไม่กล้าเดินเข้ามาทำพื้นห้องหรูหราเกรงว่าจะเปื้อน ในมือของเขาถือตะกร้าหวายที่บรรจุสตรอว์เบอร์รีลูกโตสีแดงสดเอาไว้เต็มตะกร้า“ป้อเลี้ยงครับ ไอ้เมฆมันขอขึ้นมาเยี่ยม มันบอกว่าไปเก็บสตรอว์เบอร์รีสดๆ จากแปลงบนดอยมาหื้อคุณมุกครับ” ฝนรายงาน“เมฆ!” มุกดารินทร์ยิ้มกว้าง ลุกจากเตียงเดินเข้าไปหาน้องชายทันที“ทำไมตัวดำปิ๊ดปี๋ขนาดนี้ล่ะ แขนก็มีแต่รอยขีดข่วน ไปโดนอะไรมาฮะ”“โธ่ พี่มุก ทำงานไร่ก็ต้องตากแดดตากลมสิพี่ จะให้ผิวขาวจั๊วะเหมือนตอนอยู่กรุงเทพฯ ได้ยังไง” เมฆหัวเราะร่วน ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก“ผมเอาสตรอว์เบอร์รีมาให้ เห็นป้าฟองบอกว่าช่วงนี้พี่มุกบ่นอยากกินของเปรี้ยวๆ หวานๆ ผมเลยอาสาขึ้นไปเก็บที่แปลงบนดอยมาให้ ล้างสะอาดแล้วนะพี่ กินได้เลย”มุกดารินทร์รับตะกร้ามาถือไว้ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน น้องชายที่เคยทำตัวเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เอาแต่ผลาญเงินไปวันๆ บัดนี้รู้จักทำงานหนักและมีความห่วงใยพี่สาวอย่างแท้จริง

“ผมจะจัดงานแต่งงานให้มุกดารินทร์อย่างสมเกียรติที่สุด เรื่องสินสอด... ในเมื่อทางคุณธนภพเขาให้ไว้สิบล้าน ผมจะให้เพิ่มอีกยี่สิบล้าน พร้อมกับที่ดินทำเลทองในเชียงรายอีกห้าสิบไร่ โอนเป็นชื่อมุกดารินทร์ทั้งหมด... คุณพ่อคุณแม่คิดว่าพอจะชดเชยค่าเลี้ยงดู และรับประกันอนาคตของลูกสาวพวกท่านได้ไหมครับ”ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องนอนมาสเตอร์เบดรูม คุณก้องภพและคุณพิมพ์แขมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ยี่สิบล้าน! ที่ดินห้าสิบไร่! นี่มันมหาเศรษฐีสายเปย์ชัดๆ! ท่าทีแข็งกร้าวของคุณพิมพ์แขเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แววตาประเมินถูกแทนที่ด้วยความประจบประแจงอย่างเห็นได้ชัด“เอ่อ... พ่อเลี้ยงคะ คือ... ทางเราก็ไม่ได้เห็นแก่เงินทองอะไรหรอกนะคะ”คุณพิมพ์แขปรับน้ำเสียงให้อ่อนหวานลงจนมุกดารินทร์ถึงกับลอบกลอกตา“แต่ในเมื่อลูกสาวของดิฉันตกเป็นของพ่อเลี้ยงแล้ว การจัดงานแต่งงานให้ถูกต้องตามประเพณีก็เป็นเรื่องที่ควรทำค่ะ... ว่าแต่พ่อเลี้ยงบาดเจ็บแบบนี้ เราอาจจะต้องรอให้แผลหายดีก่อน ค่อยหาฤกษ์ยาม...”“ไม่ต้องหาฤกษ์ยามให้เสียเวลาหรอกครับคุณแม่”ภูริดลขัดขึ้นมาหน้าตาเฉย มุมปากยกยิ้มร้ายกาจแบบที่มุกดารินทร์เห็นแล้วเสียวสันหลัง