All Chapters of หนี้สวาทพ่อเลี้ยงทมิฬ : Chapter 1 - Chapter 10

ข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องทำงาน มุกดารินทร์จ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นด้วยดวงตาที่พร่ามัว ไม่ใช่เพราะร้องไห้ แต่เพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาจนถึงขีดสุด‘พี่มุก... มิ้นท์เชิดเงินหนีไปแล้ว พวกแก๊งทวงหนี้มันขู่จะตัดนิ้วผม พี่ช่วยผมด้วยนะ ถ้าพ่อกับแม่รู้ผมตายแน่’ หญิงสาวโยนโทรศัพท์ราคาแพงลงบนโต๊ะทำงานอย่างมืดแปดด้าน ยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ เมฆ... น้องชายตัวดีที่เพิ่งเรียนจบแต่ไม่ยอมทำงานทำการ วันๆ เอาแต่หลงพริตตี้สาวที่ชื่อมิ้นท์ หลอกที่บ้านว่าเอาเงินไปลงทุนทำธุรกิจ แต่ความจริงคือไปกู้หนี้นอกระบบมาเปย์ผู้หญิงจนหมดตัว และตอนนี้ภาระทั้งหมดก็ตกมาอยู่ที่เธอ... อีกแล้วบ้านกำลังจะล้มละลาย พ่อกับแม่บังคับให้เธอแต่งงานคลุมถุงชนกับ ‘ธนภพ’ ลูกชายเศรษฐีเพื่อกู้สถานะทางการเงิน นี่เธอยังต้องมาตามล้างตามเช็ดหนี้นอกระบบให้น้องชายอีกหรือชีวิตนี้เกิดมาเพื่อรับกรรมแท้ๆ“โว้ย!” มุกดารินทร์สบถลั่นห้อง ก่อนจะผุดลุกขึ้นคว้ากระเป๋าสะพายใบเก่ง“คืนนี้ถ้าไม่ได้กินเหล้า ฉันต้องบ้าตายแน่ๆ”ผับหรูใจกลางย่านสุขุมวิทคืนวันศุกร์เต็มไปด้วยผู้คนที่เริ่ม พลุกพล่าน เบียดเสียดจนน่าหงุดหงิด แสงไฟ

เขาสอนให้เธอรู้จักการตอบสนอง ลากต้อนจนหญิงสาวอ่อนระทวยแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น ถ้าไม่ได้แขนแกร่งของเขาพยุงเอาไว้ ภูริดลช้อนร่างบางขึ้นอุ้ม แล้วเดินตรงไปที่เตียงคิงไซส์กลางห้อง เขาวางเธอลงอย่างไม่ออมแรงนัก ก่อนจะตามมาทาบทับ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อรูดซิปชุดเดรสของเธอ แต่มันกลับติดขัด“ชุดบ้าอะไรของเธอเนี่ย ซิปรูดยากชะมัด!” เขาบ่นอุบ ออกแรงดึงจนผ้าลูกไม้แทบปริ“ก็อย่ากระชากสิเดี๋ยวชุดฉันขาด! ชุดนี้แพงนะยะ!” เธอตีมือเขาดังเพียะ“ขาดก็ซื้อใหม่ เดี๋ยวสงเคราะห์ให้ รำคาญโว้ย!” เขาหงุดหงิดจัด สุดท้ายก็ออกแรงรูดจนซิปหลุด รูดเดรสตัวจิ๋วลงไปกองที่เอว ก่อนจะเจอกับตะขอบราเซียที่ออกแบบมาซับซ้อน “ตะขอเวรนี่มันปลดไขว้หรือไงวะ!”“คุณนั่นแหละโง่ ปลดแค่นี้ก็ไม่เป็น หลบไปเลยฉันปลดเอง” มุกดารินทร์ดันไหล่เขาออกแล้วเอื้อมมือไปปลดตะขอหน้าอกตัวเองด้วยความหมั่นไส้ความทุลักทุเลจบลงเมื่อเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายหลุดพ้นจากร่างกาย ภูริดลมองภาพหญิงสาวใต้ร่างด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ผิวขาวจัดตัดกับผ้าปูที่นอนสีเข้ม สัดส่วนโค้งเว้าที่ซ่อนรูปมาตลอดถูกเปิดเผย ทุกอย่างเย้ายวนจนเขาไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือผู้หญิงที่เขา

 "ผมคุยกับเอิร์ธไว้คร่าวๆ แล้ว เขาบอกว่าพี่ชายเขากำลังต้องการคนช่วยงานด้านเอกสารในออฟฟิศของไร่พอดี  คุณไปพักที่นั่น ทำงานเงียบๆ ไปสักพัก รอให้เรื่องที่บ้านคุณซาลง แล้วเราค่อยหาข้ออ้างถอนหมั้นกันทีหลัง" มุกดารินทร์นิ่งคิด ข้อเสนอนี้มันวิน-วินทั้งสองฝ่าย เธอไม่ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักที่บ้านได้เงินไปใช้หนี้ ส่วนน้องชายตัวดี เธอก็จะเอาเงินค่าสินสอดบางส่วนไปโปะหนี้นอกระบบให้มันจบๆ ไป"ตกลงค่ะ!" หญิงสาวตอบรับอย่างไม่ลังเล "เราจะหมั้นกันแบบกำมะลอ แล้วมุกจะไปซ่อนตัวที่เชียงราย!" สองสัปดาห์ต่อมางานหมั้นระหว่างมุกดารินทร์และธนภพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา สินสอดสิบล้านบาทถูกโอนเข้าบัญชีครอบครัวมุกดารินทร์เพื่อพยุงธุรกิจที่กำลังจะล้มละลายทันที มุกดารินทร์แอบแบ่งเงินส่วนหนึ่งไปเคลียร์หนี้นอกระบบให้ ‘เมฆ’ น้องชายตัวแสบ พร้อมกับด่าเปิงไปชุดใหญ่จนอีกฝ่ายหงอ หลังเสร็จสิ้นพิธี ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็มาส่งธนภพและมุกดารินทร์ที่สนามบิน ทุกคนเข้าใจว่าทั้งคู่จะบินไปใช้ชีวิตที่อังกฤษด้ว

“ไอ้หน้าโจร! ไอ้คนอวดรวย! วันนี้แกตายแน่!”มุกดารินทร์แผดเสียงลั่นห้องอาหาร มือเล็กกำด้ามมีดหั่นผักแน่น ชูขึ้นเหนือหัวแล้ววิ่งไล่กวดร่างสูงใหญ่ของ ‘ภูริดล’ ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบคมมีดได้อย่างฉิวเฉียด โชคดีที่ตรงกลางห้องมีโต๊ะไม้สักตัวยาวคั่นกลางอยู่ เขาจึงใช้มันเป็นปราการป้องกันตัวจากการโจมตีของหญิงสาวที่กำลังฟิวส์ขาด “เฮ้ย! ใจเย็นๆ ก่อนสิคุณ วางมีดลงแล้วค่อยคุยกัน!” ภูริดลยกมือขึ้นห้าม พยายามถอยฉากไปตามความยาวของโต๊ะ“คุยบ้าอะไร! ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับแก ไอ้คนนิสัยเสีย ซื้อกินจนเคยตัวหรือไงฮะ ถึงได้เอาเงินมาฟาดหัวคนอื่นแบบนั้น!” มุกดารินทร์ตวาดกลับ หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด  “คิดว่าตัวเองรวยล้นฟ้าแล้วจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีใครก็ได้งั้นเหรอ!”“คำก็อวดรวย สองคำก็จิตทราม แล้วคุณล่ะ! ชอบแจกฟรีก็ไม่บอก จะได้ไม่ต้องเปลืองเงินทิป!” “กรี๊ด! ไอ้ปากหมา! หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะสับแกให้เป็นหมูสับเลย!”ยิ่งถูกยั่ว

“เรียบร้อยแล้วเจ้า ป้อเลี้ยงกับคุณมุกไปล้างมือแล้วไปตี้ห้องอาหารเลยเจ้า”ภูริดลเดินนำเข้าไปในบ้าน มุกดารินทร์จำใจต้องเดินตามไปอย่างเสียไม่ได้ เมื่อครู่เธอ เพิ่งจะอาละวาดวิ่งไล่ฟันเขาในห้องนี้แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับต้องมานั่งร่วมโต๊ะอาหารกันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น โต๊ะไม้สักตัวยาวมีชามข้าวต้มทะเลเครื่องแน่นควันฉุยตั้งรออยู่สองที่ หญิงสาวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเขา คว้าช้อนมาคนข้าวต้มในชามเพื่อระบายความหงุดหงิด“กินๆ เข้าไปซะ จะได้มีแรงไปทำงาน หรือว่าต้องให้ฉันป้อน?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามเมื่อเห็นเธอมัวแต่เขี่ยกุ้งตัวโตไปมา“ฉันมีมือ กินเองได้ ไม่ต้องมายุ่ง!” เธอสวนกลับทันควัน ตักข้าวต้มเข้าปากคำโต ความอร่อยของฝีมือป้าฟองทำให้ความโกรธลดลงไปได้นิดหน่อย แต่สายตาคมกริบของคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามที่เอาแต่จ้องมองเธอทุกอิริยาบถ มันทำให้เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูก“ก็ดี กินให้อิ่ม เพราะวันนี้เธอต้องไปทำงานใช้หนี้ค่าข้าวที่ไร่”“ก็แน่ล่ะ ฉันมาทำงานนี่ ไม่ได้มานั่งงอมืองอเท้า ป้าฟองบอกว่าให้ฉันไปทำเอกสารที่ออฟฟิศ เดี๋ยวฉันกินเสร็จก็จะไป” เธอเชิดหน้าตอบ“ใครบอกว่าเธอจะได้ทำเอกสาร?” ภูริดลวางช้อนลง ยกแก้วน้ำขึ้น