All Chapters of สุดสายทางรัก...พักใจไว้ที่เธอ: Chapter 11 - Chapter 20

ต้วนจือสวี่ฝันทั้งคืน ในฝันมีแต่เจียงซูถงทั้งรอยยิ้ม น้ำตา เอวคอดที่อ่อนนุ่ม และเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของเธอในฝันเธอยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเขา ปล่อยให้เขาตักตวงและลุ่มหลงเหมือนเมื่อก่อน กลิ่นอายของเธอโอบล้อมรอบตัวเขา ราวกับไม่เคยจากไปไหนแต่พอตื่นขึ้นมา ข้างกายกลับว่างเปล่าเขาเอื้อมมือไปกอดตามสัญชาตญาณ แต่กลับสัมผัสได้เพียงผ้าปูที่นอนเย็นเฉียบ ความรู้สึกโหวงเหวงทำให้หัวใจกระตุกวูบ ราวกับมีของสำคัญบางอย่างถูกพรากไปอย่างโหดร้ายเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของเขาเขารับสาย เสียงเพื่อนสนิทดังมาจากปลายสาย “จือสวี่ งานวันเกิดเตรียมพร้อมหมดแล้วนะ ทางฉู่ฉู่ก็บอกแล้ว นายจะเข้ามาตอนไหน?”ต้วนจือสวี่นวดขมับ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “เดี๋ยวฉันไป”วางสายเสร็จ เขาก็ลุกเดินเข้าห้องน้ำไปน้ำเย็นเฉียบไหลรดลงมาจากกลางศีรษะ หวังจะชะล้างภาพจำที่สลัดไม่หลุดออกไปจากหัว แต่ไม่ว่าจะอาบนานแค่ไหน เงาของเจียงซูถงก็ยังคงวนเวียนอยู่ตรงหน้าเขาเช็ดตัวจนแห้ง เปลี่ยนเสื้อผ้า และตอนที่กำลังจะออกไป เจ้าของอพาร์ตเมนต์ก็กลับมาพอดีอีกฝ่ายรู้ดีว่าเขาไม่ได้ขัดสนเงินทอง บนใบหน้าจึงเต็มไปด้

น้ำตาของหลินฉู่ฉู่หยุดไหลในทันที ใบหน้าของเธอเผยให้เห็นถึงความดีใจทว่าต้วนจือเหยียนกลับแค่นหัวเราะ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย้ยหยันอย่างไม่คิดจะปิดบัง “ต้วนจือสวี่ นี่แกบ้าไปแล้วหรือเปล่า? รูปพวกนี้ก็วางอยู่ตรงหน้าแกชัด ๆ แต่แกกลับยังเชื่อเธออีกงั้นเหรอ?”ต้วนจือสวี่หันกลับมาและดึงหลินฉู่ฉู่ไปหลบอยู่ด้านหลัง น้ำเสียงของเขาหนักแน่น “พี่ ผมเชื่อใจฉู่ฉู่ เธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่ ตอนอยู่เมืองนอกเธอโดนรังแกมาเยอะมาก รูปพวกนี้ต้องมีคนจงใจใส่ร้ายเธอแน่ ๆ”ต้วนจือเหยียนมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ โกรธจนแทบจะพูดไม่ออก “แก... แกนี่โตมาเสียเปล่า หน้าตาก็ดีแต่ดันไม่มีสมองสักนิด! แกไม่เชื่อใช่ไหม? ได้ งั้นตอนนี้ฉันจะพาแกบินไปเมืองนอก ไปดูให้เห็นกับตาว่าเธอเป็นคนยังไงกันแน่!”พูดจบเธอก็ยื่นมือออกไปหวังจะดึงตัวต้วนจือสวี่แต่ต้วนจือสวี่กลับสะบัดมือของเธอทิ้ง น้ำเสียงเย็นชาลง “พอได้แล้วพี่ ถ้าพี่มาเพื่อแสดงความยินดี ผมก็ยินดีต้อนรับ แต่ถ้าพี่มาเพื่อป่วนงาน ก็เชิญกลับไปเถอะ ผมไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ผมจัดการเรื่องความรักของตัวเองได้”ต้วนจือเหยียนโกรธจนหน้าเขียว ชี้หน้าด่าเขาว่า “ได้ แกตัดสินใจเองเลยนะ

หลินฉู่ฉู่ถูกสายตาของเขาทำให้ตกใจจนผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว น้ำตารินไหลออกมาทันที “จือสวี่ พี่ฟังฉันอธิบายก่อนนะ... เรื่องพวกนั้น... เรื่องพวกนั้นพ่อแม่บังคับฉันทั้งนั้น! พวกเขาบังคับให้ฉันไปเอาใจผู้ชายพวกนั้น ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก... คนที่ฉันชอบมีแค่พี่คนเดียวนะ!”ต้วนจือสวี่มองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและรังเกียจ “หลินฉู่ฉู่ เธอนี่มันน่าสะอิดสะเอียนจริง ๆ”เขาพูดจบก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่หลินฉู่ฉู่กลับพุ่งเข้ามาคว้าแขนเขาไว้แน่น “ต้วนจือสวี่ ในเมื่อพี่ชอบฉัน พี่ก็ต้องรับได้ทุกอย่างที่เป็นฉันสิ! ต่อให้พี่จะรับไม่ได้ พี่ก็ควรจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟสิ แต่พี่กลับรีบร้อนจะไป พี่จะไปทำอะไร? จะไปหาเจียงซูถงใช่ไหม? พี่ชอบเธอเข้าแล้วใช่ไหม?”ฝีเท้าของต้วนจือสวี่ชะงักลง ในหัวของเขาสับสนวุ่นวายไปหมด แต่ในใจกลับมีความรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกตีตื้นขึ้นมานั่นสิ ทำไมเขาถึงต้องรีบไปขนาดนั้น?ทำไมหลังจากได้ยินความจริง นอกจากความตกใจแล้ว เขากลับรู้สึกโล่งอกมากกว่า? ทำไมในหัวเขาถึงมีแต่ภาพของเจียงซูถงเต็มไปหมด?ในที่สุดเขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า…เขาตกหลุมรักเจียงซูถงเข้าแล้วเขาหันกลับมามอ

ทันทีที่ส่งข้อความออกไป ในกลุ่มแชตก็แทบจะระเบิด[โอ้ จือสวี่ ในที่สุดนายก็คิดได้แล้วเหรอ? ไม่ชอบหลินฉู่ฉู่แล้วจริง ๆ เหรอ?][มันควรจะเป็นแบบนี้ตั้งนานแล้ว! ผู้หญิงอย่างหลินฉู่ฉู่ ไม่คุ้มให้เสียเวลาด้วยหรอก!][แต่ทางเจียงซูถงนี่สิ... นายทำร้ายเธอไว้เจ็บแสบขนาดนั้น เธอจะยอมยกโทษให้นายเหรอ?]ต้วนจือสวี่มองข้อความในกลุ่ม นิ้วเรียวพิมพ์ลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว [ฉันเลิกชอบหลินฉู่ฉู่ไปตั้งนานแล้ว ที่ผ่านมาก็แค่อาลัยอาวรณ์ไปเอง ช่วงที่อยู่กับเธอในหัวฉันมีแต่อาถง เมื่อก่อนฉันคิดไม่ได้ แต่ตอนนี้คิดได้แล้ว]ในกลุ่มเงียบไปไม่กี่วินาที ก่อนจะกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง[ไอ้น้อง นายคิดได้ก็ดีแล้ว! ผู้หญิงอย่างหลินฉู่ฉู่ไม่คู่ควรให้นายไปทุ่มเทให้หรอก นายคงยังไม่รู้ละสิว่าพอภาพหลุดบนเตียงของเธอถูกแฉ หุ้นของตระกูลหลินก็ดิ่งฮวบจนตอนนี้ล้มละลายไปแล้ว หลินฉู่ฉู่โดนพ่อแม่ทุบตีและด่าทอทั้งวัน ได้ยินมาว่าครอบครัวพวกเขาเตรียมตัวจะย้ายออกจากเป่ยเฉิงแล้ว]ต้วนจือสวี่ขมวดคิ้ว แต่ในใจกลับไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวใด ๆ เขาหมดความสนใจในเรื่องของหลินฉู่ฉู่ไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้เขาแค่อยากหาเจียงซูถงให้พบโดยเร็วที่สุด เ

ต้วนจือสวี่ถูกรปภ.ลากตัวออกมานอกประตูใหญ่ของสถานที่จัดงานแต่งงาน ประตูบานหนาปิดลงดัง “ปัง” ตามหลังเขา ตัดขาดความคึกคักและเสียงจอแจด้านใน เขายืนอยู่ข้างนอก ทว่าในหูราวกับยังคงได้ยินเสียงจากด้านใน…เสียงพิธีกรประกาศช่วงเวลาแลกแหวน เสียงหัวเราะโห่ร้องยินดีของแขกเหรื่อ และเสียงจุมพิตแผ่วเบาที่ดังพอจะทำให้เขาใจสลายหัวใจของเขาราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นอย่างแรงจนเจ็บปวดแทบหายใจไม่ออก เขาพุ่งตัวไปที่ประตูแล้วทุบอย่างแรง พลางตะโกนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เปิดประตู! ขอร้องล่ะเปิดประตูเถอะ! อาถง! พี่อย่าแต่งงานกับเขานะ! ผมขอร้อง... พี่อย่าแต่งงานกับเขาเลย!”แต่คนข้างในดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงของเขา หรือพูดให้ถูกคือไม่มีใครอยากสนใจเขาสักนิด งานแต่งงานยังคงดำเนินต่อไป เสียงหัวเราะ เสียงปรบมือ และเสียงอวยพร ราวกับมีดแหลมคมนับไม่ถ้วนที่ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเขาอย่างโหดเหี้ยมต้วนจือสวี่แนบหน้าผากเข้ากับบานประตูที่เย็นเฉียบ น้ำตาร่วงหล่นลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ตัวเองต้องมาอ้อนวอนขอการให้อภัยจากใครสักคนอย่างน่าสมเพชเช่นนี้ก่อนมาที่นี่ เขาคิดหาวิธีไว้มากมาย ถึงขั้นคิด