สุดสายทางรัก...พักใจไว้ที่เธอ

อาศัยความที่มีเรือนร่างและพละกำลังสมบูรณ์พร้อม เขามักจะตามพัวพันคลอเคลียทำเรื่องอย่างว่ากับเธอไปเสียทุกที่เจียงซูถงแค่ไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว เขาก็เข้ามารั้งเอวบางแล้วดันเธอชิดอ่างล้างหน้าอีกจนได้หลายปีมานี้ เธออยู่เคียงข้างต้วนจือสวี่และสร้างความทรงจำร่วมกันในหลาย ๆ ที่ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังตามเรี่ยวแรงอันเหลือล้นของเขาไม่ทันอยู่ดีในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าไอ้คำว่าเด็กกว่าแล้วแรงดี ลูกเล่นเยอะ มันเป็นยังไงต้วนจือสวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย ฝ่ามือหนากอบกุมเอวบางของเธอพลางลูบไล้ไปมาไม่หยุด“ต่อไปนี้พี่ห้ามให้ผู้ชายคนอื่นแตะต้องนะ ต้องเป็นผมคนเดียวเท่านั้น”เจียงซูถงรู้ดีว่าเขาเป็นพวกหวงของมาแต่ไหนแต่ไร เธอส่งยิ้มพร้อมกับประทับจูบลงไป “นายก็รู้นี่ ว่าฉันเป็นของนายคนเดียว”หลังจากผ่านบทรักไปหลายยก ในที่สุดต้วนจือสวี่ก็อิ่มเอมและพอใจเสียทีเขาจัดการคาดเข็มขัดที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ แล้วกลับมามีท่าทีอิสระไร้กฎเกณฑ์ตามสไตล์ของเขาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเขาทำท่าเหมือนจะกลับ เจียงซูถงก็รีบคว้ามือเขาเอาไว้“ปีหน้าฉันก็จะสามสิบแล้วนะ ที่บ้านก็เอาแต่เร่งรัดเรื่องแต่งงาน ฉันรู้ว่านายไม่อยากเปิด

หลังจากให้น้ำเกลือเสร็จ ต้วนจือสวี่ก็ประคองเธอกลับบ้านพอมาถึงโรงจอดรถ เจียงซูถงก็มองเห็นหลินฉู่ฉู่ยืนรออยู่ข้างหน้าวินาทีที่เห็นหลินฉู่ฉู่ ต้วนจือสวี่ก็รีบปล่อยมือจากเธอแทบจะในทันที“ฉู่ฉู่ ทำไมเธอยังไม่กลับอีกล่ะ?”หลินฉู่ฉู่เพิ่งจะอ้าปากตอบก็หันมาเห็นเจียงซูถงพอดี เธอชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าพลันจางลง“ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่ค่ะ ว่าแต่พี่สาวคนนี้คือ...”เนื่องจากทั้งสองคนตกลงคบหากันแบบลับ ๆ มาตั้งแต่แรก ในเวลานี้ต้วนจือสวี่จึงไม่ต้องกังวลอะไร เขาแนะนำเธอไปตามปกติว่า “เพื่อนสนิทของพี่สาวฉันเอง เธอป่วย พี่สาวก็เลยวานให้ฉันมาหาหมอเป็นเพื่อน”เมื่อได้ยินคำตอบของต้วนจือสวี่ เจียงซูถงก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาบีบรัดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออกตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมพวกเขาถึงต้องคบกันแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆตอนแรกเธอคิดว่าต้วนจือสวี่กลัวต้วนจือเหยียนพี่สาวของเขาจะรู้เรื่อง ทว่าจนถึงวินาทีนี้ เธอถึงได้เข้าใจว่าที่แอบคบกันมาถึงห้าปีและปิดบังคนตั้งมากมาย แท้จริงแล้วเขามีคนที่อยากจะปิดบังแค่คนเดียวเท่านั้นเขาแค่ไม่อยากให้หลินฉู่ฉู่รู้เรื่องนี้เธอฝืนยิ้มที่มุมปาก

วินาทีที่ได้ยินประโยคนั้น เจียงซูถงรู้สึกราวกับมีบางสิ่งในร่างกายแตกสลายความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจากกลางอก ทำให้แม้แต่ตอนหายใจก็ยังเจ็บร้าวไปหมดไม่นานนัก หลินฉู่ฉู่ก็ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดต้วนจือสวี่ค่อย ๆ หลับตาลง ท่อนแขนตกลงข้างลำตัวอย่างหมดเรี่ยวแรงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจส่งเสียงร้องเตือนดังก้องบาดหูบรรดาเพื่อนสนิทของเขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เอาแต่เขย่าตัวเจียงซูถงไม่หยุดเพื่อบอกให้เธอรีบคิดหาวิธีเธอพยายามรวบรวมสติ แล้วโทรศัพท์หาเพื่อนในแวดวงสังคมที่ฮู่เฉิงเธอจำได้ว่าอีกฝ่ายมีคุณอาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอยู่ที่เมืองเป่ยเฉิงพอดี เขาเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและมากประสบการณ์ เพียงแต่เกษียณอายุไปนานแล้วเมื่อเพื่อนได้ฟังสถานการณ์ก็รีบบอกให้เธอส่งตัวคนไข้ไปหาทันที โดยเธอจะเป็นคนติดต่อคุณอาให้กลับมาลงมีดผ่าตัดอีกครั้งเองทีมแพทย์และพยาบาลรีบดำเนินการทันที พวกเขานำตัวต้วนจือสวี่ขึ้นรถพยาบาลอีกครั้ง พร้อมกับทำการกู้ชีพไปตลอดทางระหว่างย้ายโรงพยาบาลสิบนาทีต่อมา ต้วนจือสวี่ก็ถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดเจียงซูถงยืนรออยู่หน้าห้องผ่าตัดตลอดทั้งคืนในหัวของเธอขาวโพลนไปหมด ริมฝีป

ตอนที่กลับมาอีกครั้ง ทั้งงานก็วุ่นวายไปหมด ทุกคนต่างกรีดร้องและวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่นหนังตาของเธอกระตุก เดินสวนกระแสคนกลับเข้าไปในฮอลล์จัดแสดง ก็เห็นต้วนจือสวี่กำลังซ้อมผู้ชายคนหนึ่งอย่างเอาเป็นเอาตายผู้ชายคนนั้นถูกต่อยจนหน้าตาปูดบวม แต่ก็ยังแหกปากเถียงไม่หยุด“นังผู้หญิงที่เพิ่งโทรหานายเมื่อกี้ เมื่อสองปีก่อนตอนอยู่ยุโรปฉันเคยนอนกับเธอตั้งหลายครั้ง! เธอใจกล้าจะตาย มั่วกับนักเรียนนอกตั้งหลายคน! วันนี้ถึงนายจะซ้อมฉันจนตาย มันก็คือความจริง ในมือถือฉันยังมีทั้งรูปทั้งคลิปด้วย!”พอเห็นมือถือที่ผู้ชายคนนั้นยื่นให้อย่างสั่นเทา ต้วนจือสวี่ก็โกรธจัดจนหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเขามือสั่น กำลังจะเอื้อมไปหยิบมือถือ หลินฉู่ฉู่ก็พุ่งพรวดเข้ามาแล้วเรียกชื่อเขา“รุ่นพี่!”ต้วนจือสวี่หันกลับไปมองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนทั้งความตกตะลึงที่ปิดไม่มิด ความลังเลระหว่างเชื่อกับไม่เชื่อ รวมไปถึงความสับสนและเจ็บปวดที่อธิบายไม่ถูกผู้ชายที่นอนอยู่บนพื้นพอเห็นหลินฉู่ฉู่ ก็มีท่าทีตื่นเต้นขึ้นมาทันที“เธอนี่แหละ! นายกดเข้าไปในอัลบั้มรูปของหลินฉู่ฉู่สิ พิมพ์วันเกิดเธอลงไปก็จะรู้

อีกด้านหนึ่ง ที่โรงพยาบาลต้วนจือสวี่พาหลินฉู่ฉู่ไปตรวจร่างกายมาหลายรายการ หมอถือผลตรวจพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่บ้าง “คุณต้วนครับ ค่าความสมบูรณ์ของร่างกายคุณหลินปกติดีทุกอย่าง ไม่มีปัญหาอะไรเลยครับ”สีหน้าของต้วนจือสวี่มืดครึ้มลงทันที น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ในเมื่อไม่มีปัญหา แล้วทำไมเธอยังไม่ฟื้นอีกล่ะครับ?”หมอถูกสายตาคมกริบของเขามองจนรู้สึกหวาดหวั่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังอ้อมแอ้มตอบไปว่า “สภาพร่างกายของคุณหลินไม่มีปัญหาอะไรจริง ๆ ครับ ส่วนเรื่องที่ทำไมยังไม่ฟื้น... อาจจะเป็นเพราะปัจจัยทางจิตใจ หรือว่า... เธอกำลังพักผ่อนอยู่ครับ”“พักผ่อน?” ต้วนจือสวี่แค่นหัวเราะ แววตาฉายรอยรำคาญใจ “คุณกำลังจะบอกว่าเธอแกล้งทำเหรอ?”หมอถูกท่าทีคุกคามของเขากดดันจนแทบหายใจไม่ออก รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน “ไม่ ๆ ครับ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น เพียงแต่ในทางการแพทย์แล้ว ร่างกายของคุณหลินไม่มีความผิดปกติอะไรเลยจริง ๆ ครับ”ต้วนจือสวี่ไม่สนใจหมออีก เขาหันหลังเดินกลับเข้าห้องพักผู้ป่วย นั่งลงข้างเตียงของหลินฉู่ฉู่ แล้วจดจ้องใบหน้าซีดเซียวของเธอด้วยแววตาเคร่งขรึมเขาเฝ้าเธอมาตลอดท