Todos os capítulos de พี่เลี้ยงซ่อนรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

“มาเถอะเมียจ๋า...ให้ป๋าเช็กของดูหน่อย” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รังสรรค์ทอดสายตามองเรือนร่างขาวผ่องในชุดชั้นในลูกไม้บางเบาด้วยความหิวกระหาย วิภาวรรณยืนนิ่งด้วยหัวใจที่เต้นระทึก ความกังวลแล่นผ่านเข้ามาในหัวชั่วครู่ เธอกลัว...กลัวว่ารังสรรค์จะจับได้ว่าเธอเคยผ่านการมีลูกและมีสามีมาก่อน แต่ความกังวลนั้นคงอยู่เพียงแวบเดียว เพราะเธอรู้ดีว่าชายตรงหน้าคือประตูบานใหญ่สู่ชีวิตหรูหราที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด เธอค่อยๆ เอื้อมไปปลดเนกไทให้เขาอย่างนุ่มนวล ตามด้วยกระดุมเสื้อทีละเม็ด ราวกับกำลังแกะห่อของขวัญชิ้นสำคัญด้วยความตั้งใจ ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความเอาใจใส่ ไม่ใช่เพราะความเสน่หา...แต่เพราะผู้ชายคนนี้มอบสิ่งที่ชานนท์ไม่มีวันให้เธอได้ เมื่อปลดเสื้อผ้าจนเขาเหลือเพียงกางเกงชั้นใน วิภาวรรณจึงเดินไปยังบาร์เครื่องดื่ม หยิบบรั่นดีรินลงในแก้วทรงสูง ก่อนหมุนตัวกลับมาพร้อมรอยยิ้มสะกดใจ “ดื่มกันหน่อยดีไหมคะป๋าขา... จะได้ผ่อนคลาย” เธอยื่นแก้วให้เขา ดวงตาคู่งามสบมองอย่างมีความหมาย รังสรรค์รับแก้วไป แต่สายตายังจับจ้องเรือนร่างงามไม่วางตา “วันนี้อ้อนเก่งนะเรา” “วิก็เขินเป็นเหมือนกันนะคะ” เธอหัวเร

ครืด... ครืด…ครืด… เสียงโทรศัพท์ดังแทรกขึ้นขัดจังหวะ เป็นเสียงดนตรีคลาสสิกที่ตั้งไว้เฉพาะ ‘คุณหญิงภรณี’ รังสรรค์ชะงักกึก สีหน้าที่กำลังเคลิบเคลิ้มแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก เขาถอนหายใจยาว ละมือออกจากร่างระหง แล้วมารีบกดรับสายยกขึ้นแนบหู พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูนิ่งและเป็นปกติที่สุด “ครับคุณหญิง... มีอะไรหรือเปล่า โทรมาป่านนี้ที่ไทยน่าจะดึกมากแล้วนะ” วิภาวรรณมองอาการ ‘กลัวเมีย’ ของชายตรงหน้าด้วยสายตาขบขัน เธอไม่เพียงไม่ขยับหนี แต่กลับค่อยๆ ก้าวเข้าไปซุกตัวชิด แกล้งส่งสายตายั่วยวน และเลื่อนมือไปสัมผัสแผ่นอกกว้างอย่างแผ่วเบาเพื่อท้าทายสติของเขา (ปลายสาย) “คุณสรรค์คะ โทรไปตั้งนานทำไมเพิ่งรับสาย งานเจรจาเรียบร้อยดีไหม” “อ่า... เรียบร้อยดีครับ งานราบรื่นดี มีอะไรหรือเปล่า” รังสรรค์พยายามประคองน้ำเสียงไม่ให้สั่นพลิ้ว แต่ฝ่ามือและสัมผัสลูบไล้จากวิภาวรรณกลับเริ่มรุกราน ร่างบางขยับเข้าเบียดชิด ส่งจุมพิตเบาๆ ที่ซอกคอของเขา แล้วขยิบตาให้อย่างมีเลศนัย (ปลายสาย) “พอดีฉันเห็นว่าคุณอยู่ปารีส เลยอยากฝากดูพวกกระเป๋าหนังรุ่นใหม่กับเครื่องประดับที่ช็อปใหญ่ให้หน่อย จะเอาไปออกงานเดือนหน้า…แล้วนี่ทำ

ขณะที่วิภาวรรณกำลังหลงเพลิดเพลินอยู่ในโลกหรูหราที่ปารีส ฝั่งประเทศไทย ความเงียบสงบยามบ่ายปกคลุมทั่วทั้งบ้าน ชานนท์ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า งานดีไซน์ยังคงค้างอยู่บนหน้าจอ แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยความเหงาและภาระหนักอึ้งที่ต้องแบกรับมาตลอดสองปีที่ผ่านมา ชีวิตของเขาเต็มไปด้วยงาน ลูก และภาระสารพัดอย่างที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง สิ่งเดียวที่ขาดหายไปกลับเป็นสิ่งที่เขาเคยคิดว่าจะได้รับจากคนที่เรียกว่าภรรยา...ความใส่ใจ เสียงก้าวเท้าเบาๆ ดังเข้ามาจากด้านหลัง พร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยลอยเข้ามาใกล้“ชาร้อนค่ะพี่นนท์... จะได้ผ่อนคลาย วันนี้ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”กวางวางแก้วชาลงบนโต๊ะ ก่อนส่งยิ้มหวานให้เขา แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างไม่คิดปิดบัง มือเรียวค่อย ๆ วางลงบนไหล่กว้าง บีบนวดอย่างอ่อนโยนและเอาใจใส่ สัมผัสเพียงเล็กน้อยกลับทำให้ความเหนื่อยล้าของชายหนุ่มที่สะสมมาตลอดทั้งวันคลายลงอย่างน่าประหลาดตั้งแต่วันที่กวางเข้ามาช่วยดูแลบ้านและพะแพง เธอก็ค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันโดยไม่รู้ตัว และที่น่ากลัวกว่านั้น...เธอกลายเป็นคนที่เขา

ชานนท์มือแกร่งพลิกร่างของกวางยกขึ้นไปนอนแผ่บนเคาน์เตอร์ครัว จับขาเรียวทั้งสองข้างแยกออกกว้างแล้วกระหน่ำแทงความใหญ่โตเข้าใส่ไม่ยั้ง ร่างบางสั่นสะท้านไปตามแรงอัดกระแทก เต้านมงามคู่สวยกระเพื่อมท้าทายสายตา ชานนท์ก้มลงตะโบมดูดเต้าอกอวบอิ่มอย่างตะกละตะกลาม “อ๊า! พี่นนท์... ผัวขา กวางเสียว... เสียวจนจะทนไม่ไหวแล้ว!” “อย่าเพิ่งเสร็จ รอเสร็จพร้อมกันนะเมียจ๋า... หนูเป็นของพี่คนเดียว... รู้ไหม” จ๊วบ! ตับ! ตับ! ตับ! “ผัวขา เมียเสียว” “เสียวมากมั้ยกวาง... ควยผัวทำหนูฟินมั้ย” ชานนท์สบถหยาบโลนข้างใบหู “ฟินค่ะ! อ๊าาา! ควยพี่นนท์ใหญ่ตอกรูหนูจนพังหมดแล้ว... แทงเข้ามาแรงๆ เลยค่ะผัวขา! อ๊างงง!” “เอาทีไรก็แน่น เหมือนเปิดซิงทุกที รูเมียสุดยอด” ทั้งสองโรมรันกันอย่างดุเดือดจนกระทั่งชานนท์เกร็งกระตุก แกนกายพองโตขยายใหญ่จนแทบระเบิด กวางที่รู้งานรีบสไลด์ตัวลงมาจากเคาน์เตอร์ นั่งยองๆ ลงระหว่างขาของผัวหนุ่ม คว้ารวบแกนกายใหญ่โตที่ร้อนฉ่าและเปรอะเปื้อนคราบน้ำหวาน อ้าปากกว้างกลืนกินความยาวใหญ่เข้าสู่ลำคออย่างรู้หน้าที่ กวางรูดริมฝีปากนุ่มขึ้นลงอย่างรวดเร็ว ดูดดึงหัวแกนกายอย่างหนักหน่วง เสียงจ๊วบจ๊วบดังก้องห

ค่ำคืนนี้ในกรุงปารีส รถลิมูซีนสีดำสนิทพาประธานรังสรรค์และวิภาวรรณมาจอดหน้าอาคารโบราณอันเงียบสงบในย่านหรูใจกลางเมือง ภายนอกแทบไม่ต่างจากอาคารส่วนตัวของตระกูลเก่าแก่ ไร้ซึ่งป้ายชื่อใดๆ หน้าประตู มีเพียงบอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดทักซิโด้คอยตรวจเช็กรายชื่อ VIP อย่างเข้มงวด โทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์สื่อสารทุกชนิดของทั้งคู่ถูกจัดเก็บไว้อย่างปลอดภัยตามกฎเหล็กของ Les Chandelles คลับลับระดับไฮเอนด์ ที่นี่ไม่มีใครเดินเข้ามาได้เพียงเพราะมีเงิน หากไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อสมาชิก ต่อให้เป็นมหาเศรษฐีก็ไม่มีสิทธิ์ผ่านประตูบานนี้ วิภาวรรณในชุดเดรสยาวเกาะอกผ้าซาตินสีดำเว้าหลังลึก พร้อมหน้ากากลูกไม้ปิดบังใบหน้าครึ่งบน เดินกอดแขนรังสรรค์เข้าไปภายใน กลิ่นหอมของน้ำหอมระดับนิชแบรนด์เคล้ากลิ่นควันกำยานหรูหราอบอวลไปทั่วห้องโถงกำมะหยี่สีเลือดหมู แสงจากโคมกิ่งประดับคริสตัลสาดทอประกายเหนือเปลวเทียนสลัว เงาระยิบระยับสะท้อนอยู่บนผนังกระจกกัดลายโบราณ บรรยากาศภายใน Les Chandelles คือโลกอีกใบที่ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ เบื้องหลังประตูเหล็กดัดโบราณ เป็นวิมานตัณหาที่ตัดขาดจากกฎเกณฑ์และศีลธรรมภายนอกโดยสิ้นเชิง“ที่นี่คือ