Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเย็นชา วิภาวรรณนั่งจิบกาแฟพร้อมไถหน้าจอไอแพดเพื่อเช็กอีเมล ขณะที่ชานนท์เดินลงมาจากชั้นบนด้วยสภาพขอบตาคล้ำและใบหน้าอิดโรยจากการแทบไม่ได้นอนทั้งคืน หลังจากกล่อมพะแพงจนหลับเสร็จ เขาก็ยังนั่งทำงานต่อจนเกือบเช้า ชายหนุ่มเดินมาหยุดที่โต๊ะอาหาร ก่อนวางแก้วน้ำลงตรงหน้าเสียงดัง กึก! เพื่อดึงความสนใจของภรรยาวิภาวรรณเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอสีหน้าเรียบเฉย “มีอะไรคะ”“วิ... ผมว่าเราต้องคุยกันจริงจังแล้ว” ชานนท์เปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงตรงข้ามเธอวิภาวรรณถอนหายใจเบา ๆ ก่อนวางไอแพดลงบนโต๊ะ “คุยเรื่องอะไรอีกนนท์ เรื่องเมื่อคืนวิ…”“เรื่องลูก... แล้วก็เรื่องครอบครัวของเรา” ชานนท์พูดแทรกขึ้นมาทันที “ผมทนสภาพแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ววิ ผมทำทั้งงานฟรีแลนซ์ เลี้ยงลูก ทำงานบ้านคนเดียว แล้วก็พยายามจัดการทุกอย่างในบ้านคนเดียว สภาพจิตใจผมจะพังอยู่แล้ว และถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราสองคนคงมองหน้ากันไม่ติดแน่ๆ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ“ผมไม่อยากให้เราต้องมาทะเลาะกันเรื่องเดิมทุกวัน”คำตอบนั้นทำให้วิภาวรรณชะงัก ก่อนจะมอง

กวางรีบใช้มือข้างหนึ่งดึงคอเสื้อขึ้นมาเข้าที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่ได้ตั้งใจ อุ้มเด็กน้อยขึ้นแนบอก พะแพงส่งเสียงหัวเราะคิกคัก เอื้อมมือไปจับแก้มพี่เลี้ยง ส่วนกวางก็ทำหน้าตลกใส่จนเสียงหัวเราะดังไปทั่วบ้านภาพตรงหน้าสะกดให้ชานนท์สลัดความคิดห่ามๆ ออกไป เปลี่ยนเป็นความรู้สึกประทับใจที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก เขาอดเปรียบเทียบไม่ได้ กวางเล่นกับพะแพงได้ดีกว่าวิภาวรรณคนเป็นแม่เสียอีก วิภาวรรณไม่เคยลงมานั่งเล่นกับพื้น หรือแม้แต่นั่งฟังเสียงลูกหัดพูดเลยด้วยซ้ำตั้งแต่กวางเข้ามา บ้านหลังนี้ก็มีชีวิตชีวาขึ้นจริงๆ มีคนคอยเตรียมของเล่นให้ลูก มีคนคอยเตือนเขาว่าอย่าลืมกินข้าวเวลาเขานั่งทำงานจนเพลิน และกวางก็เป็นคนเดียวที่เคยถามเขาด้วยประโยคง่ายๆ อย่าง“คุณนนท์ทำงานเหนื่อยไหมคะ” คำถามธรรมดาที่ทำให้ชายหนุ่มเพิ่งรู้ตัว... ว่าเขาเองก็แค่อยากให้ใครสักคนมองเห็นว่าเขาเหนื่อยเป็นเหมือนกัน ชานนท์ถอนหายใจเบาๆ ละสายตาจากภาพตรงหน้า เขารู้ดีว่ามีพันธะอยู่แล้ว ไม่ควรคิดอะไรเกินเลย แต่ยิ่งพยายามหยุด หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งหวั่นไหวไปกับความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานาน ชายหนุ่มค่อยๆ ปิดหน้าจอโน้ตบุ๊ก เดินเข้าไปหาคนทั้งคู่ ย

“แง้งงงง! หนาว! ไม่เอาผ้า! ฮืออออ!”เสียงแผดร้องของน้องพะแพงดังก้องไปทั่วห้องนอนเล็กในเวลาเกือบห้าทุ่ม เด็กน้อยวัยสองขวบกำลังดิ้นขลุกขลิกอยู่บนเตียง ใบหน้าและปรางแก้มทั้งสองข้างแดงก่ำด้วยพิษไข้ หยาดเหงื่อผุดซึมตามไรผมเส้นเล็ก สองมือน้อยๆ ปัดป่ายไปมาในอากาศ ขาทั้งสองข้างกวาดสะบัดฟาดลงกับเบาะจนผ้าห่มหลุดลุ่ย“โอ๋ๆ นิ่งก่อนนะคนเก่ง... เช็ดตัวแป๊บเดียวค่ะ ไข้จะได้ลดไงคะเด็กดี”กวางที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงกำลังตั้งอกตั้งใจใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นบิดหมาดๆ คอยซับไปตามเรียวแขนและลำตัวของเด็กน้อยอย่างเบามือ เธอพยายามประคองตัวพะแพงไว้ไม่ให้ดิ้นตกเตียง พร้อมกับเอ่ยปลอบเสียงนุ่มอย่างใจเย็น “ไม่อาววว พี่กวางจ๋า พะแพงไม่เอาผ้า ปะป๊า จะเอาปะป๊า” เสียงร้องกระจองอแงลอยไปถึงห้องทำงาน ชานนท์ที่ได้ยินเสียงลูกสาวร้องไห้ผิดปกติก็รีบผละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และสาวเท้าตรงมายังห้องนอนเล็กทันที เขาดันประตูเปิดเข้ามาด้วยความห่วงใย ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพพี่เลี้ยงสาวกำลังง่วนกับการประคบประหงมลูกสาวของตน“เกิดอะไรขึ้นครับกวาง พะแพงเป็นอะไร” ชานนท์รีบก้าวเข้ามาในห้อง เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความกังวล“น้องพะแ

“คุณนนท์ขา... อ๊ะ...”กวางส่งเสียงครางแผ่วเบา มือน้อยๆ สอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมหนาของเขา ดึงรั้งให้ริมฝีปากหนาทรงเสน่ห์ประทับบดเบียดลงมาบนริมฝีปากอิ่มของเธอ รสจูบนั้นเร่าร้อนและลึกซึ้ง ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามารับรสความหวานอย่างโหยหา ราวกับชายหนุ่มได้ปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดที่เคยถูกปฏิเสธออกมาในบทรักนี้มือหนาอบอุ่นของชานนท์ลูบไล้ไปตามเรือนร่างนุ่มนิ่ม นวดเฟ้นสะโพกงอนงามก่อนจะเคลื่อนขึ้นมากอบกุมทรวงอกคู่สวยชูชัน บีบเค้นเบาๆ ตามจังหวะอารมณ์ ยอดอกสีหวานชูชันตอบรับสัมผัสจนกวางต้องแอ่นอกรับด้วยความวาบหวาม ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดลงมาตามหน้าท้องคอดกิ่ว ก่อนที่เขาจะแยกเรียวขาขาวเนียนทั้งสองข้างของเธอออกกว้าง“กวางครับ สวยเหลือเกิน...พี่อยากทำแบบนี้กับกวางมานานแล้ว เป็นเมียพี่นะครับ” เสียงพร่าต่ำของคุณพ่อลูกอ่อนกระซิบข้างใบหู ทำให้อารมณ์รักของเธอฉ่ำเยิ้มไปด้วยความปรารถนาร่างสูงดันสะโพกแกร่งสอดแทรกความแข็งขึงเข้ามาในกายสาวทีละน้อย ความแน่นตรึงและความใหญ่โตสอดประสานเข้ามาจนเต็มรัก กวางเกร็งตัวสะท้าน สองมือจับแน่นลงบนแผ่นหลังกว้างที่มีหยาดเหงื่อผุดซึม“อื้อออ... คุณนนท์ขา... เสียวจังเลยค่ะ…”

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านผ้าม่านหน้าต่างห้องรับแขก บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงบ ไร้เสียงงอแงของน้องพะแพงที่กำลังหลับสนิทอยู่ในห้องนอน ชานนท์เดินลงมาจากห้องทำงานชั้นบนด้วยสภาพอิดโรย ใบหน้าคมคายฉายแววเครียดขึง เขาใช้นิ้วมือนวดขมับตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ความล้าจากการนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ติดต่อกันหลายชั่วโมง“คุณนนท์... ทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ” กวางที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ในครัวหันมาถาม เสียงหวานใสของเธอทำให้นนท์ชะงัก“ยังหรอกกวาง... ปวดหัวนิดหน่อยน่ะว่าจะมาหากาแฟกินสักแก้ว” ชายหนุ่มตอบพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก ถอนหายใจออกมาเบาๆ “แล้ว... น้องพะแพงล่ะ”“น้องพะแพงเพิ่งหลับปุ๋ยไปเมื่อครู่นี้เองค่ะ วันนี้เล่นซนทั้งวันเลย... น่าจะหลับยาวถึงเย็นนู่นแหละค่ะ” กวางยิ้มหวานตอบ พลางเดินไปหยิบแก้วกาแฟ “เดี๋ยวกวางชงกาแฟร้อนๆ มาให้นะคะ คุณนนท์นั่งพักก่อน”ร่างสูงเอนหลังพิงเบาะ สายตาคมจ้องมองตามแผ่นหลังและเรือนร่างของพี่เลี้ยงสาว วันนี้กวางสวมเสื้อยืดคอกว้างเนื้อนุ่มสีชมพูอ่อนคู่กับกางเกงขาสั้น เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนสะอาดตา ยามที่เธอเอื้อมมือหยิบกระปุกกาแฟบนชั้นวาง เสื้อยืดก็ร่นขึ้นจนเห็นเอวคอดกิ