คุกใต้ดินของจวนผู้สำเร็จราชการอับชื้นและหนาวเหน็บ แสงสลัวจากคบเพลิงตามทางเดินส่องกระทบใบหน้าซูบซีดของขุนนางระดับล่างที่ถูกล่ามโซ่ตรวนติดกับเสาไม้ กลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งจนชวนสะอิดสะเอียนมู่หานเฟิงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่กลางห้องขัง นัยน์ตาดุดันจดจ้องนักโทษเบื้องหน้าเว่ยฟางซินกวักมือเรียกสือเหยียน สั่งให้เขาลากเก้าอี้ตัวเล็กมาตั้งแหมะไว้ข้างๆ นางทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างตามสามี พลางหยิบเมล็ดแตงโมในกระเป๋าเสื้อออกมาแทะแกร็บ... แกร็บ...เสียงแทะเมล็ดแตงโมดังเป็นจังหวะ ขัดกับบรรยากาศกดดันของการไต่สวนอย่างสิ้นเชิง นักโทษที่กำลังหวาดกลัวถึงกับชะงัก ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะมู่หานเฟิงปรายตามองภรรยาอย่างคาดโทษ แต่นางเพียงยักคิ้วหลิ่วตาให้เขา"สารภาพมา เสบียงที่หายไปอยู่ที่ใด ผู้ใดเป็นคนสั่งการ" มู่หานเฟิงหันกลับไปเค้นเสียงถามนักโทษขุนนางผู้นั้นร่างกายสั่นสะท้าน ริมฝีปากแตกแห้งขยับเอ่ยเสียงแหบพร่า"ขะ... ข้าน้อยยอมแล้ว ข้าน้อยจะบอกทุกอย่าง... แต่ข้าน้อยกระหายน้ำเหลือเกิน ขอน้ำสักอึกเถิดขอรับ"เยี่ยนชิงก้าวออกมารินน้ำชาจากป้านดินเผาเก่าๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะริมผนังคุกใส่ถ้ว
Last Updated : 2026-09-24 Read more