ข้ามมิติมาเป็นฮูหยินท่านเก้าพันปี แค่ไม่อยากมีเบบี๋ ทำไมต้อง

'Skip—'

'Skip!'

'ข้ามไม่ได้เหรอวะ—'

บึ้ม!

เสียงระเบิดอัดกระแทกหูจนอื้อไปหมด กลิ่นฉุนจัดของน้ำซุปหมาล่าเจือควันไฟคละคลุ้งจนแทบสำลัก เว่ยฟางซินเบิกตาโพลง เฮือก! อากาศเย็นเยียบปะทะใบหน้า นางทะลึ่งพรวดขึ้นจากเตียงนอนหนานุ่ม แต่ศีรษะกลับกระแทกเข้ากับเสาเตียงไม้สลักลายอย่างจังเสียงดังป้าบ!

"โอ๊ย! เจ็บๆๆ!"

นางยกมือกุมหน้าผาก น้ำตาเล็ดซึม

"คุณหนูใหญ่! ท่านฟื้นแล้ว! สวรรค์คุ้มครอง คุณหนูฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!"

เด็กสาวในชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนปราดเข้ามาหา น้ำตาเอ่อท้นอาบสองแก้ม มือเล็กๆ คว้ามือนางไปเขย่าระรัว

'เดี๋ยวนะ... แบตมือถือระเบิดอัดหน้าฉันตู้มขนาดนั้น ฉันยังไม่ตายอีกเหรอ!'

เว่ยฟางซินดึงมือกลับด้วยความงุนงง มองหน้าเด็กสาวแปลกหน้าพลางขมวดคิ้ว

"เดี๋ยว... เธอเป็นใคร แล้วที่นี่ที่ไหนเนี่ย"

เด็กสาวชะงัก เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เสี่ยวชุ่ยไงเจ้าคะ! คุณหนูจำบ่าวไม่ได้หรือ นี่จวนท่านราชครูอย่างไรเล่าเจ้าคะ!"

'เสี่ยวชุ่ย? จวนราชครู?'

เว่ยฟางซินสะบัดมือออก หันขวับไปคว้ากระจกทองเหลืองบนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงขึ้นมาส่อง ใบหน้าที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ใบหน้าอิดโรยของมนุษย์เงินเดือนสายติ่งซีรีส์ แต่เป็นใบหน้างดงามหมดจด ดวงตากลมโตสุกใส ผิวขาวผ่องเนียนละเอียดดุจหยกเนื้อดี

'หน้าสวย รวย หุ่นแซ่บ... แถมมีสาวใช้คอยเรียกคุณหนู นี่มันแพทเทิร์นทะลุมิติเกรดเอบวกชัดๆ! สคริปต์คุณหนูตกอับพลิกชะตาสินะ!'

ยังไม่ทันได้ฉีกยิ้มกว้าง อาการปวดแปลบก็แล่นจี๊ดขึ้นสมองเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง

กลิ่นคาวเลือดอุ่นๆ คละคลุ้ง ภาพเลือดสาดกระเซ็นย้อมจวนหลังใหญ่จนแดงฉาน เสียงรองเท้าเหยียบลงบนแอ่งเลือดดังแฉะ... แฉะ... ชวนให้สะอิดสะเอียน เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องโสตประสาท

ฉึก! ฉึก!

เสียงด้ามกระบี่แทงทะลุเนื้อซ้ำๆ ชวนขนหัวลุก ชายชุดดำสวมไอ้โม่งเงื้อกระบี่ขึ้นสูง เลือดสดๆ หยดแหมะลงบนพื้นกระเบื้อง

เว่ยฟางซินยกมือทั้งสองข้างกุมขมับ เหงื่อเย็นเฉียบซึมตามไรผม ร่างกายสั่นสะท้านไปเองตามสัญชาตญาณความกลัวของเจ้าของร่างเดิม

'อะไรเนี่ย... ภาพอะไรวะ เจ้าของร่างเดิมไปแอบดูใครหั่นหมูมาหรือไง ทำไมความทรงจำมันแหว่งๆ หายๆ แบบนี้!'

"ท่านราชครู! โปรดเห็นใจข้าด้วยเถิด ข่าวลือเรื่องคุณหนูใหญ่หนีการดูตัวแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้ว เวลานี้มีเพียงข้าที่ยินดีรับนาง ข้าอุตส่าห์แบกสินสอดมารอหน้าเรือน ท่านก็รับปากข้าเถิด!"

เสียงแหบพร่าโวยวายดังมาจากโถงรับแขกด้านนอก เว่ยฟางซินขมวดคิ้ว ทิ้งกระจกในมือแล้วก้าวลงจากเตียง เดินกระแทกเท้าตรงไปที่ประตูทันที

"คุณหนู! อย่าออกไปนะเจ้าคะ! สภาพท่านยังสวมชุดนอนอยู่เลย!" เสี่ยวชุ่ยร้องห้ามหน้าตาตื่น

"หนวกหูจริง! คนกำลังปวดหัว! ผู้ใดมาเอะอะโวยวายหน้าเรือนแต่เช้า!"

เว่ยฟางซินผลักประตูโถงรับแขกออกไปเสียงดังปัง ภาพตรงหน้าทำเอาตากระตุก

เว่ยเจิ้ง ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางกำลังยืนหน้าดำหน้าแดง ชี้หน้าด่า 'เถ้าแก่หวัง' ชายแก่รุ่นราวคราวปู่ พุงยื่นย้อย หนังตาตก หน้ามันย่องจนแทบทอดไข่ได้

พอเสียงเปิดประตูดังขึ้น ตาเฒ่าหวังก็หันขวับ สายตาหยาบโลนกวาดมองเว่ยฟางซินตั้งแต่ลำคอระหง ไล่ลงมาถึงสัดส่วนอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดนอนเนื้อบางที่ยังไม่ได้เปลี่ยน มันขยับลิ้นเลียริมฝีปากช้าๆ อย่างคนกำลังเลือกเนื้อสัตว์ แววตาหื่นกระหายจนเว่ยฟางซินขนลุกเกรียว รู้สึกสะอิดสะเอียนเหมือนมีปลิงมาเกาะตามตัว

"นี่เจ้า... ไร้ยางอายนัก! ลูกสาวข้าเพิ่งฟื้น เจ้ากล้าบุกรุกเอาสินสอดมาบีบคั้นถึงเรือนใน!"

เว่ยเจิ้งรีบขยับตัวบังบุตรสาวไว้มิดชิด ตวาดลั่นจนตาเฒ่าสะดุ้ง

"ไสหัวกลับไปเดี๋ยวนี้! ข้ายังไม่อนุญาตให้ผู้ใดมาสู่ขอลูกสาวข้าทั้งนั้น!"

ตาเฒ่าหวังแค่นเสียงฮึดฮัด ล่าถอยออกไปอย่างเสียดาย ก่อนพ้นประตูยังไม่วายชะโงกหน้ามาปรายตามองเว่ยฟางซินคล้ายมองก้อนเนื้อชั้นดี

เว่ยเจิ้งหันขวับกลับมามองบุตรสาวที่เพิ่งฟื้นด้วยใบหน้าถมึงทึง ชี้หน้าด่าด้วยความโมโห

"อายุเจ้าจะสิบแปดปีอยู่รอมร่อ! แม่สื่อเพียรหาวาดภาพคุณชายจวนนู้นจวนนี้มาให้เลือกดูตัว เจ้าก็อาละวาดคว่ำโต๊ะไม่เอาสักคน! ทีเฒ่าตัณหากลับที่ข้าไม่อยากให้ข้องแวะ ดันยกสินสอดมาสู่ขอถึงเรือน! เจ้านี่นะ... ฮึ่ย!"

เว่ยเจิ้งสะบัดแขนเสื้ออย่างหัวเสียแล้วเดินกระแทกเท้าปึงปังออกไป ฮูหยินเว่ยผู้เป็นมารดารีบวิ่งกระหืดกระหอบตามหลังสามีไปติดๆ หวังช่วยดับไฟโกรธ

เว่ยฟางซินยืนช็อกตาตั้งอยู่กลางห้อง สมองประมวลผลด้วยความเร็วแสง

'สู่ขอ? จะให้ฉันแต่งกับตาลุงพุงย้วยนั่นเนี่ยนะ! สคริปต์บังคับแต่งงานล้างคาวฉาวโฉ่ โคตรคลีเช่! ไม่เอาเด็ดขาด ขืนแต่งไปโดนทับกระดูกหักตายพอดี!'

นางสูดหายใจเข้าลึก หันไปคว้าแขนสาวใช้ที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมา

"เสี่ยวชุ่ย ไปเอาชุดมาเปลี่ยนให้ข้า ข้าจะออกไปหอสุรา!"

"คุณหนูเพิ่งฟื้นนะเจ้าคะ! อีกอย่าง สตรีดีๆ ที่ไหนจะไปสถานที่อโคจรเช่นนั้น!"

"ข้าไง! ไป! ขืนอุดอู้ในจวนต่อ มีหวังข้าได้อกแตกตายหนีงานแต่งแน่!"