جميع فصول : الفصل -الفصل 10

'Skip—''Skip!''ข้ามไม่ได้เหรอวะ—'บึ้ม!เสียงระเบิดอัดกระแทกหูจนอื้อไปหมด กลิ่นฉุนจัดของน้ำซุปหมาล่าเจือควันไฟคละคลุ้งจนแทบสำลัก เว่ยฟางซินเบิกตาโพลง เฮือก! อากาศเย็นเยียบปะทะใบหน้า นางทะลึ่งพรวดขึ้นจากเตียงนอนหนานุ่ม แต่ศีรษะกลับกระแทกเข้ากับเสาเตียงไม้สลักลายอย่างจังเสียงดังป้าบ!"โอ๊ย! เจ็บๆๆ!"นางยกมือกุมหน้าผาก น้ำตาเล็ดซึม"คุณหนูใหญ่! ท่านฟื้นแล้ว! สวรรค์คุ้มครอง คุณหนูฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!"เด็กสาวในชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนปราดเข้ามาหา น้ำตาเอ่อท้นอาบสองแก้ม มือเล็กๆ คว้ามือนางไปเขย่าระรัว'เดี๋ยวนะ... แบตมือถือระเบิดอัดหน้าฉันตู้มขนาดนั้น ฉันยังไม่ตายอีกเหรอ!'เว่ยฟางซินดึงมือกลับด้วยความงุนงง มองหน้าเด็กสาวแปลกหน้าพลางขมวดคิ้ว"เดี๋ยว... เธอเป็นใคร แล้วที่นี่ที่ไหนเนี่ย"เด็กสาวชะงัก เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เสี่ยวชุ่ยไงเจ้าคะ! คุณหนูจำบ่าวไม่ได้หรือ นี่จวนท่านราชครูอย่างไรเล่าเจ้าคะ!"'เสี่ยวชุ่ย? จวนราชครู?'เว่ยฟางซินสะบัดมือออก หันขวับไปคว้ากระจกทองเหลืองบนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงขึ้นมาส่อง ใบหน้าที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ใบหน้าอิดโรยของมนุษย์เงินเดือนสายติ่งซีรีส์ แต่เป็นใบหน้างดงามหมดจ

เสียงมโหระทึกดังก้องไปทั่วถนนสายหลักของเมืองหลวง ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงชาดหลังใหญ่ประดับอักษรมงคลสีทอง เคลื่อนตัวเชื่องช้าแหวกผ่านฝูงชนที่เบียดเสียดกันสองข้างทาง เสียงซุบซิบนินทาดังเซ็งแซ่แข่งกับเสียงดนตรี มีทั้งความเวทนาและเสียงหัวเราะเยาะปะปนกันไปใครบ้างในเมืองหลวงแห่งนี้จะไม่รู้ว่า คุณหนูใหญ่ตระกูลเว่ยผู้มีข่าวฉาวเมามายกลางหอสุรา กำลังถูกส่งตัวไปรับกรรมที่จวนของ ‘มู่หานเฟิง’ ท่านผู้สำเร็จราชการจอมกังฉินที่คนทั้งแผ่นดินต่างหวาดผวา ซ้ำยังเป็นขันทีไร้น้ำยาที่ขึ้นชื่อเรื่องความวิปริตผิดมนุษย์ เล่าลือกันว่าสตรีที่ถูกส่งเข้าจวนนั้น ล้วนไม่มีใครได้มีชีวิตรอดกลับมาเห็นแสงตะวันอีกเลยแต่ภายในเกี้ยวสีแดงที่สั่นคลอนไปตามจังหวะก้าวเดิน เว่ยฟางซินกลับไม่ได้นั่งซึมเศร้าปาดน้ำตาหรือตัวสั่นงันงกอย่างที่คนภายนอกจินตนาการนางกำลังง่วนอยู่กับการถือคันฉ่องทองเหลืองบานเล็ก เอียงคอซ้ายขวาตรวจดูความเรียบร้อยของเครื่องหน้า นิ้วเรียวแตะตลับชาดสีแดงสดแล้วนำมาบรรจงแต้มลงบนริมฝีปากจนดูอวบอิ่มฉ่ำวาว มุมปากยกยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจกับผลงานการแต่งหน้าของตนเอง'หนีเสือปะราชสีห์ที่แท้ทรู! ถึงราชสีห์ตัวนี้จะพิการทาง

'สงบเงียบดีแท้ บล็อกกิ้งห้องหอแบบนี้แหละถูกใจฉันที่สุด ไม่มีคนคอยจ้องจับผิด ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วน่ารำคาญ และที่สำคัญ... ไม่ต้องมีเลิฟซีนให้ปวดหลังปวดเอว!'นางหยิบขนมเปี๊ยะชิ้นใหญ่เข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มพองลม ไม่สนใจความหมายลึกซึ้งของการมีบุตรหลานแม้แต่น้อย"อืม... ขนมเปี๊ยะนี่ไส้ถั่วกวนเนียนละเอียด หวานกำลังดี ไม่แสบคอ แป้งก็บางกรอบ ซอฟต์พาวเวอร์ยุคโบราณนี่มันเลิศจริงๆ" นางพึมพำกับตัวเองขณะหยิบพุทราแดงเข้าปากตามไปอีกเม็ด'ดีงามพระรามแปด! นอนกินขนมบนเตียงนุ่มๆ นับตั๋วเงินไปวันๆ สามีก็ไม่อยู่กวนใจ นี่สิชีวิตมาสเตอร์พีซที่ตามหามานาน'ตึก... ตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังแว่วมาจากระเบียงทางเดินด้านนอก เสียงนั้นไม่ได้เร่งรีบ แต่ทุกจังหวะการก้าวเดินกลับแฝงไปด้วยพลังกดดันมหาศาล รังสีอำมหิตแผ่ซ่านลอดผ่านช่องว่างใต้บานประตูเข้ามาในห้อง อุณหภูมิรอบกายคล้ายจะลดต่ำลงกะทันหันจนเสี่ยวชุ่ยที่ยืนอยู่มุมห้องตัวสั่นสะท้านปัง!บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่นมู่หานเฟิงในชุดขุนนางเต็มยศสีดำสนิทปักลวดลายพยัคฆ์ด้วยดิ้นเงินและดิ้นทองก้าวเข้ามา รูปร่างสูงใหญ

เขาผู้เป็นถึงท่านผู้สำเร็จราชการที่คนทั้งแผ่นดินหวาดกลัว ผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตาย ผู้ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา... กลับถูกสตรีแปลกหน้าจับลวนลามของสงวนในคืนเข้าหอ! และที่สำคัญ... เขายังเป็นแค่ 'ชายหนุ่มบริสุทธิ์' ที่ไม่เคยมีสตรีใดแตะต้องร่างกายในส่วนลี้ลับมาก่อน!"เจ้า... เจ้ากล้าดีอย่างไร!" มู่หานเฟิงชี้หน้าเว่ยฟางซิน มือแกร่งที่เคยจับกระบี่บั่นคอศัตรูมานับไม่ถ้วนกำลังสั่นระริกอย่างควบคุมไม่อยู่ หน้าอกกว้างหอบหายใจรุนแรงเว่ยฟางซินที่ล้มกลิ้งอยู่บนเตียงรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งไขว่ห้าง นางกระแอมไอกลบเกลื่อนความตื่นเต้น ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบาๆ แล้วฉีกยิ้มการค้าส่งไปให้สามีที่กำลังสติแตก"แหม ท่านพี่ก็... ข้าก็แค่พิสูจน์หลักฐานนิดหน่อยเอง ไม่เห็นต้องทำหน้าราวกับถูกข้าพรากพรหมจรรย์ไปเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ" นางหัวเราะคิกคัก "ใครจะไปรู้เล่า ว่าท่านเก้าพันปีผู้เหี้ยมโหด จะซ่อน 'มังกรยักษ์' ไว้ใต้ร่มผ้าได้มิดชิดปานนี้ เซอร์ไพรส์วงการสุดๆ!""หุบปากเดี๋ยวนี้!" มู่หานเฟิงคำรามลั่น ชักกระบี่ขึ้นมาจ่อหน้านางอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหารของจริง "ข้าจะควักลูกตาเจ้าออกมา แล้วตัดลิ้นเจ้าโยนให้สุนัขกิ

"ขอบคุณเหล่ากงผู้ใจป้ำ! รับรองว่าข้าจะใช้เงินก้อนนี้อย่างคุ้มค่าทุกอีแปะเลยเจ้าค่ะ!"นางลุกขึ้นยืน หมุนตัวเดินอารมณ์ดีฮัมเพลงแปลกหูออกไปจากโถงกลาง ทิ้งให้มู่หานเฟิงนั่งมองตามแผ่นหลังเล็กนั่นด้วยความรู้สึกทั้งรำคาญและคาดเดาไม่ได้ยามโหย่ว ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ ท้องฟ้าเริ่มทอประกายสีส้มแดงมู่หานเฟิงกลับมาจากศาลต้าหลี่ด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้เขาเพิ่งสั่งโบยขุนนางกังฉินไปสองคน กลิ่นคาวเลือดและคดีทุจริตทำให้เขาปวดหัว เขาเจ้าระเบียบขั้นสุด รักความสะอาด และต้องการเพียงความเงียบสงบในจวนที่คุ้นเคยแต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูโถงชั้นกลางเข้ามา มู่หานเฟิงต้องหยุดชะงักควันสีขาวขุ่นโพยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ากลางลานเรือนด้านใน กลิ่นฉุนกึกประหลาดลอยมาเตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นไหม้ของฟืนไฟปกติ แต่เป็นกลิ่นหอมเผ็ดร้อนที่ทำให้จมูกและลำคอรู้สึกแสบซ่าไปหมด"เกิดไฟไหม้หรือ!" มู่หานเฟิงตวาดลั่น ชักกระบี่สั้นออกมากระชับในมือ พุ่งตัวทะยานเข้าไปในเรือนด้านในด้วยความรวดเร็ว เยี่ยนชิงรีบพุ่งตามไปติดๆภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาท่านเก้าพันปีถึงกับผงะนิ่งอยู่กับที่ตรงกลางลานหินกว้าง มีเตาถ่านไฟลุกโชนตั้งอยู่ บนเตามีหม้อทองเหลืองส