Todos los capítulos de The Name He Wasn’t Supposed to Remember: Capítulo 111 - Capítulo 120

Room 17Kinabukasan, maaga kaming dumating sa St. Claire.Habang nakatingin ako sa lumang building mula sa loob ng kotse, may kakaibang bigat sa dibdib ko.Years had passed.Pero may mga lugar talagang kahit gaano katagal mong iwasan, parang naghihintay lang na balikan mo.“Ready?” tanong ni Nathaniel.Hindi ako agad sumagot.“Hindi.”Napangiti siya nang bahagya.“At least honest.”Napabuntong-hininga ako.“Pero pupunta pa rin ako.”“I know.”Lumabas kami ng kotse.Hindi kami dumiretso sa main entrance. May nakausap na kaming staff beforehand tungkol sa old security records, kaya dumiretso kami sa administrative office.Isang matandang staff ang sumalubong sa amin.“You're here for the old archives?”“Yes,” sagot ni Nathaniel.Inilabas ko ang photocopy ng security image.“May nakita kaming photograph from September 17, 2006. Gusto lang naming i-verify kung totoong St. Claire ito.”Kinuha niya ang photograph.Matagal niya itong tinitigan.Then his expression changed.“I know this hallw

Hindi ako mapakali habang pauwi kami.Nasa tabi ko ang envelope, nakalagay sa protective sleeve.Hindi namin ito binuksan.Hindi rin namin ginalaw ang laman.Pero kahit nakasara iyon, parang may bigat na siyang dala.L.R.09/17/2006.At ngayon, may isa pang tanong na hindi ko maalis sa isip ko.What was Eli holding that night?“Tumawag ulit tayo,” sabi ni Nathaniel.Tumango ako.Tinawagan ko si Eli.Still nothing.Nag-message ako.Lia:Eli, please call me when you see this.I waited.No response.“Maybe we should give him some time,” sabi ni Nathaniel.“I know.”Pero may kakaibang pakiramdam ako.Hindi takot.More like something was wrong.---Makalipas ang halos isang oras, nag-vibrate ang phone ko.Akala ko si Eli.Pero si Elena.Elena:Where are you now?Sumagot ako.Lia:Home.Mabilis ang reply niya.Elena:Good. Don't go back to St. Claire tonight.Napatingin ako kay Nathaniel.Then I typed.Lia:We found an envelope.Matagal bago siya nag-reply.Elena:I know.Nanlamig ako.Lia:

Ilang segundo akong hindi gumalaw matapos ang tawag ni Elena.Nakatitig lang ako sa phone ko.Paulit-ulit sa isip ko ang sinabi niya.Someone whose name was removed from the staff records.Isang taong may access sa Room 17.Isang taong naroon pagkatapos ng September 17.At posibleng may alam tungkol sa D.R.“Lia.”Napatingin ako kay Nathaniel.“Okay ka lang?”Umiling ako.“Hindi.”Hindi ko kayang sabihin na ayos lang ako.Pero hindi dahil sa takot.Mas nakakatakot kasi ang pakiramdam na parang bawat sagot na nakukuha namin ay may kasunod na mas malaking tanong.Tumingin ako sa photograph na nakabukas sa laptop.“May binura silang pangalan.”“Sa staff records.”Tumango ako.“Pero sinabi ni Elena na may access siya sa Room 17.”“Then doon tayo magsimula.”Napatingin ako sa kanya.“Paano?”“Hanapin natin kung sino ang naka-assign sa Room 17 noong September 17 at 18.”“Pero sabi ni Elena, binura na ang pangalan.”“Sa current records.”Itinuro niya ang lumang inventory file.“Hindi ibig sa

Hindi ko agad pinansin ang huling mensahe ng unknown number.Ask what happened to the photograph on September 18.Paulit-ulit ko iyong binasa.September 18.Ilang beses na lumabas ang petsang iyon sa mga records.Transfer.Archive changes.Photograph removal.Room clearance.At ngayon, may isang tanong na paulit-ulit na bumabalik sa akin.Ano ba talaga ang nangyari noong September 18?“Lia.”Napatingin ako kay Nathaniel.“Hindi natin kailangang sundin kung ano ang sinasabi ng taong iyon.”“Alam ko.”“Pero tama siya sa isang bagay.”Tumingin ako sa screen.“September 18.”Tumango siya.“Let's stop looking at September 17 for a while.”Napahinga ako nang malalim.“Hanapin natin kung ano ang nangyari kinabukasan.”Binuksan namin ang archive.Hindi agad kami nagsimula sa Room 17.Sa halip, hinanap namin ang buong activity log ng St. Claire noong September 18, 2006.Mga transfer.Staff movements.Document requests.Room clearances.At mga pangalan ng taong pumasok sa Records Division.Luma

Matagal akong nakatitig sa mensahe sa screen.Your mother was there too.Hindi ko alam kung alin ang mas mahirap tanggapin.Na posibleng totoo ang sinabi ng unknown number—o na baka may alam si Mama tungkol sa gabing matagal kong pilit na inuunawa.September 18, 2006.St. Claire.Records Room B.At ngayon, kasama sa listahan ng mga taong naroon ang nanay ko.“Lia.”Mahina ang boses ni Nathaniel.Hindi ako sumagot.“Hindi pa natin alam kung totoo ang message.”“Alam ko.”“Baka gusto lang niya tayong guluhin.”Tumingin ako sa phone ko.“Pero isang bagay lang ang puwedeng makapagpatunay.”“Ano?”“Si Mama.”Hindi ko alam kung handa akong marinig ang sagot niya.Pero kung hindi ko siya tatanungin ngayon, baka habang-buhay kong isipin kung nagsisinungaling ba siya o ako lang ang natatakot malaman ang totoo.Kinuha ko ang phone ko.Tinawagan ko siya.Isang ring.Dalawa.Tatlo.Saka siya sumagot.“Lia?”Boses ni Mama.Biglang nanikip ang dibdib ko.“Ma…”“Ano'ng nangyari?”May kakaiba sa ton