ทว่าเช้าตรู่วันต่อมา แม่ของหานเซี่ยวก็มาหาฉันคุณป้าเจิ้งนั่งอยู่บนโซฟา น้ำเสียงแฝงความหนักใจและเอ็นดูสงสาร"ต้วนฉง เซี่ยวเซี่ยวเมื่อวานนั่งจิตหลุดทั้งวัน เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ข้าวก็ไม่กิน นอนก็ไม่หลับ จนป่านนี้อันดับของตัวเองยังปล่อยว่างไว้ ไม่ยอมยื่นสมัครเสียที""พวกเธอสองคนทะเลาะมีเรื่องขัดแย้งอะไรกันหรือเปล่า""ความสัมพันธ์ผูกพันกันมาตั้งกี่ปี มีอะไรก็ค่อยๆ ปรับความเข้าใจกันสิ อย่ามาทำประชดประชันกันเลย"ฉันส่ายหน้าเบาๆ สีหน้าเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นความรู้สึก"คุณป้าครับ พวกเราไม่ได้ทะเลาะกันหรอกครับ เพียงแต่พวกเราโตเป็นผู้ใหญ่กันแล้วเท่านั้น ผมเองก็มีความคิดและเส้นทางชีวิตที่เลือกเอง ไม่อยากจะผูกติดอยู่เบื้องหลังใคร คอยเป็นเงาเดินตามหลังใครอีกแล้วครับ"คุณป้าเจิ้งมองฉันพลางถอนหายใจ คล้ายจะเข้าใจความหมายในคำพูดของฉันแล้วหลังจากส่งคุณป้าเจิ้งกลับไป ฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไถฟีดโมเมนต์ไปเรื่อยเปื่อยเหลือบไปเห็นโพสต์ใหม่บนโมเมนต์ของโจวเจียหมิงเข้าพอดีภาพประกอบเป็นรูปบรรยากาศของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเมืองจิงซื่อแคปชันแฝงความนัยทว่าก็ตรงไปตรงมาจนอ่านออกได้ง่าย"โคจรวนเ
اقرأ المزيد
تسجيل الدخول
