All Chapters of ในเลนส์ของเธอจะไม่มีฉันอยู่อีกแล้ว: Chapter 1 - Chapter 9

หลังจากใช้เวลาเพียงสามนาทีในการเปลี่ยนมหาวิทยาลัย พอเงยหน้าขึ้นมา ผมถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าช่างภาพประจำแหล่งท่องเที่ยวที่ถูกซูหยู่เมี่ยวคว้าตัวไว้แบบส่งเดชคนนั้นยังไม่ได้เดินจากไปไหนขณะที่ผมกำลังจะเอ่ยปากขอโทษเด็กสาวตรงหน้าและบอกเธอว่าไม่ถ่ายแล้ว แต่เธอกลับชูกล้องขึ้นมาเสียก่อน พร้อมยิ้มออกมาอย่างสดใสและเปิดเผย “นายช่วยอะไรหน่อยได้ไหม?”“ฉันยังเป็นมือใหม่อยู่น่ะ เห็นนายแต่งตัวเข้ากับวิวตรงนี้ดี มาเป็นเรฟเฟอเรนซ์ให้ฉันหน่อยสิ”“ฉันถ่ายให้ฟรี ถ้าภาพไม่สวยปังระดับเทพ เดี๋ยวฉันแถมเงินให้นายสี่พันเลยเอ้า!”ผมถึงกับอึ้งกับคำพูดของเธอไปชั่วขณะแต่พอนึกดูอีกที ก็เลยพยักหน้าตกลงยังไงซะ วันนี้ผมก็ตั้งใจเซ็ตผมแต่งตัวมาเป็นอย่างดีอีกอย่าง ผมเองก็ชอบการถ่ายรูปเหมือนกันทว่าทริปท่องเที่ยวดำเนินมาถึงวันที่สามแล้ว ในเลนส์กล้องของซูหยู่เมี่ยวมีทั้งเกลียวคลื่นและพระอาทิตย์ตก มีทั้งรอยยิ้มอันสดใสไร้ความกังวลของเจี่ยงจือเหย่นับไม่ถ้วน... แต่กลับไม่เคยมีผมอยู่เลยผมไม่มีแม้แต่รูปถ่ายสวย ๆ สักรูปที่จะนำไปโพสต์ลงโซเชียลได้พอเริ่มถ่าย เด็กสาวก็ตั้งใจถ่ายเป็นอย่างมาก คำแนะนำในการปรับท่าทางและสีหน

ผมเที่ยวเล่นที่อาณาจักรโลกใต้ท้องทะเลคนเดียวตลอดทั้งวันพอกลับถึงโรงแรม ผมก็พบว่าในแชตกลุ่มของห้องเรียนมีการอัปโหลดวิดีโอหนึ่งอาจารย์ประจำชั้นส่งสติ๊กเกอร์รอยยิ้มมาสองสามอัน[ซูหยู่เมี่ยวทำวิดีโอจบการศึกษาให้ห้องเราเพื่อเป็นที่ระลึกจ้ะ ช่วงนี้ครูยุ่งมากเลยลืมอัปโหลด ทุกคนดาวน์โหลดเก็บไว้เป็นที่ระลึกนะ]ผมลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกดเปิดดูวิดีโอความยาว 8 นาที ทว่ามีเพียงวินาทีเดียวที่เห็นใบหน้าของผมแบบตรง ๆ ซึ่งเป็นตอนแนะนำตัวตัวละครเท่านั้นในขณะที่เจี่ยงจือเหย่ กลับปรากฏตัวออกมานับครั้งไม่ถ้วนเจี่ยงจือเหย่ตอนกินข้าว เจี่ยงจือเหย่ตอนตั้งใจเรียน เจี่ยงจือเหย่ตอนวิ่ง...พอเปิดดูจนจบวิดีโอ ผมก็เขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง นอนลงบนเตียงแล้วหลับตาลงกล้องถ่ายวิดีโอยี่ห้อ DJI ที่ซูหยู่เมี่ยวใช้ถ่ายวิดีโอนี้ เป็นของขวัญวันเกิดที่ผมซื้อให้เธอด้วยเงินเก็บจากการทำงานเป็นเด็กล้างรถช่วงปิดเทอมถึงสองเทอมเราใช้กล้องตัวนี้ถ่ายคลิปสั้น ๆ ของชีวิตประจำวันในโรงเรียนเก็บไว้มากมายนับไม่ถ้วนแต่พอคลิปเหล่านั้นถูกนำมารวมกันเป็นวิดีโอที่ระลึกแล้ว เวลาที่ผมปรากฏบนหน้าจอกลับแทบไม่ต่างอะไรกับตั

การรายงานตัวเข้าเรียนของมหาวิทยาลัยเป่ยเฉิงในวันที่สองกำลังจะสิ้นสุดลงจำนวนนักศึกษาใหม่ที่ทยอยเข้ามาลงทะเบียนเริ่มบางตาลงจากความวุ่นวายในช่วงแรก กล้องของซูหยู่เมี่ยวบันทึกภาพใบหน้าแปลกหน้าไว้มากมายนับไม่ถ้วน ทว่ากลับไม่มีใครเลยที่เป็นคนที่เธอเฝ้าตามหาเดิมทีเธอตั้งใจจะถ่ายวิดีโอที่ระลึกการเข้าเรียนให้เจียงจั๋วหย่วน เพื่อที่จะได้จบเรื่องทะเลาะกันตอนไปเที่ยวให้มันผ่าน ๆ ไปแต่ตอนนี้...ซูหยู่เมี่ยวขมวดคิ้วแน่น เดินตรงไปยังจุดรายงานตัวของคณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการ เพื่อดูให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้มองคลาดสายตาไปทว่าจากคำบอกเล่าของคณะประวัติศาสตร์ที่อยู่ข้าง ๆ กลับทำให้รู้ว่า นักศึกษาใหม่ของคณะเศรษฐศาสตร์ฯ ได้รายงานตัวครบหมดทุกคน และปิดโต๊ะเก็บของเรียบร้อยแล้วเป็นไปได้ไหมว่าเธอจะมองพลาดไปจริง ๆ?ซูหยู่เมี่ยวรีบส่งข้อความแชตหาเจียงจั๋วหย่วนทันที แต่ไม่มีการตอบรับพอกดโทรหา ก็ได้ยินแต่เสียงสัญญาณที่ไม่สามารถติดต่อได้จนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามเย็นคล้อยต่ำลง ซูหยู่เมี่ยวถึงสามารถโทรติดสายของเจียงจั๋วหย่วนได้ในที่สุดปลายสายมีเสียงดังจอแจ ราวกับกำลังอยู่ที่สถานีขนส่งก้อนหินที่ถ่วงอยู่ใน

ผมกับเจียงเค่ออีแลกคอนแท็กกัน ช่วงที่ผมเพิ่งมาถึงมหาวิทยาลัยใหม่ ๆ แล้วมีเรื่องที่ไม่ค่อยเข้าใจ พอทักไปถามเธอ ก็มักจะได้รับการตอบกลับและช่วยแก้ปัญหาให้อย่างทันท่วงทีเสมอสัปดาห์นี้ชมรมถ่ายภาพจะออกไปถ่ายรูปนอกสถานที่กันที่เมืองข้างเคียง แต่ขาดนายแบบอยู่คนหนึ่ง เจียงเค่ออีเลยลองถามผมดูว่าอยากไปเที่ยวด้วยกันไหม[ค่าเดินทางชมรมออกให้ ออกค่าอาหารกลางวันให้ด้วยมื้อนึง]ผมตอบตกลงโดยแทบไม่ได้หยุดคิดเธอเคยช่วยตอบคำถามให้ผมตั้งหลายครั้ง ผมเองก็ควรจะหาโอกาสตอบแทนเธอสักหน่อยตลอดทั้งวันของการถ่ายทำ ทำให้ผมได้รู้จักและเข้าใจตัวตนของเจียงเค่ออีลึกซึ้งยิ่งขึ้นตอนที่เธอสอนสมาชิกใหม่ เธอจะใช้น้ำเสียงพอดิบพอดี ค่อย ๆ แนะนำการปรับตั้งค่ากล้องทีละจุด แนะนำการใช้พร็อปประกอบฉากตอนถ่ายรูปให้สมาชิกที่อาสามาเป็นนายแบบนางแบบ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะรูปร่างหน้าตาแบบไหน หรือจะมีประสบการณ์มาก่อนหรือไม่ เธอไม่เคยขมวดคิ้วใส่เลยแม้แต่ครั้งเดียวผมยืนมองอยู่ข้าง ๆ พลันนึกย้อนไปถึงการพบกันครั้งแรกที่ชายหาดเมื่อตอนฤดูร้อนความรักในเลนส์กล้อง... แท้จริงแล้วสามารถเป็นไปได้หลายรูปแบบไม่ได้มีเพียงความรักแบบคู่รักเท่านั

เดือนกันยายน มหาวิทยาลัยหนานกั่งเปิดต้อนรับนักศึกษาใหม่อีกครั้งผมในฐานะสมาชิกสโมสรนักศึกษามีหน้าที่คอยช่วยต้อนรับและแนะนำเส้นทางอยู่ตรงประตูหน้ามหาวิทยาลัยยามที่เห็นซูหยู่เมี่ยวถือข้าวของพะรุงพะรังเดินเข้ามา ผมยังนึกว่าตัวเองตาฟาดไปเสียอีกซูหยู่เมี่ยวตาเป็นประกาย เธอรีบสับเท้าก้าวฉับ ๆ ตรงเข้ามาหยุดอยู่ต่อหน้าผม“จั๋วหย่วน! ฉันสอบติดมหาวิทยาลัยหนานกั่งแล้วนะ!”เธอรีบควักใบตอบรับเข้าเรียนออกจากกระเป๋า ส่งสายตาเว้าวอนและคาดหวังจ้องมองมาที่ผม“ฉันใช้เวลาหนึ่งปีเต็ม ๆ ในการก้าวเดินมาหานาย นายเห็นถึงความตั้งใจของฉันหรือยัง?”“หลังจากนี้พวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกันเหมือนสิบแปดปีที่ผ่านมาแล้วนะ ไม่ต้องแยกจากกัน”เธอชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือและปนเสียงร้องไห้ “ในเลนส์กล้องของฉัน หลังจากนี้จะมีแค่นายคนเดียวเท่านั้น”ผมขมวดคิ้วแน่น พร้อมถอยหลังหนีออกมาก้าวหนึ่ง“เธอจะดั้นด้นตามมาที่หนานกั่งทำไม? ฉันพูดกับเธอชัดเจนมากแล้ว พวกเราไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว”พอคิดว่าหลังจากนี้เธอจะคอยตามปรากฏตัวอยู่ในชีวิตของผม ความหงุดหงิดระอาใจก็พุ่งพรวดขึ้นมาจนฉุดไว้ไม่อยู่สีหน้าของซูหยู่เม