บทที่ 1

หลังจากใช้เวลาเพียงสามนาทีในการเปลี่ยนมหาวิทยาลัย พอเงยหน้าขึ้นมา ผมถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าช่างภาพประจำแหล่งท่องเที่ยวที่ถูกซูหยู่เมี่ยวคว้าตัวไว้แบบส่งเดชคนนั้นยังไม่ได้เดินจากไปไหน

ขณะที่ผมกำลังจะเอ่ยปากขอโทษเด็กสาวตรงหน้าและบอกเธอว่าไม่ถ่ายแล้ว แต่เธอกลับชูกล้องขึ้นมาเสียก่อน พร้อมยิ้มออกมาอย่างสดใสและเปิดเผย

“นายช่วยอะไรหน่อยได้ไหม?”

“ฉันยังเป็นมือใหม่อยู่น่ะ เห็นนายแต่งตัวเข้ากับวิวตรงนี้ดี มาเป็นเรฟเฟอเรนซ์ให้ฉันหน่อยสิ”

“ฉันถ่ายให้ฟรี ถ้าภาพไม่สวยปังระดับเทพ เดี๋ยวฉันแถมเงินให้นายสี่พันเลยเอ้า!”

ผมถึงกับอึ้งกับคำพูดของเธอไปชั่วขณะ

แต่พอนึกดูอีกที ก็เลยพยักหน้าตกลง

ยังไงซะ วันนี้ผมก็ตั้งใจเซ็ตผมแต่งตัวมาเป็นอย่างดี

อีกอย่าง ผมเองก็ชอบการถ่ายรูปเหมือนกัน

ทว่าทริปท่องเที่ยวดำเนินมาถึงวันที่สามแล้ว ในเลนส์กล้องของซูหยู่เมี่ยวมีทั้งเกลียวคลื่นและพระอาทิตย์ตก มีทั้งรอยยิ้มอันสดใสไร้ความกังวลของเจี่ยงจือเหย่นับไม่ถ้วน... แต่กลับไม่เคยมีผมอยู่เลย

ผมไม่มีแม้แต่รูปถ่ายสวย ๆ สักรูปที่จะนำไปโพสต์ลงโซเชียลได้

พอเริ่มถ่าย เด็กสาวก็ตั้งใจถ่ายเป็นอย่างมาก คำแนะนำในการปรับท่าทางและสีหน้าของเธอนั้นทั้งอ่อนโยนและใจเย็น

เธอไม่เคยขมวดคิ้วใส่ผมแบบที่ซูหยู่เมี่ยวทำเลยสักครั้งเดียว

ใช้เวลาไม่นานการถ่ายก็เสร็จ เธอพลิกหน้าจอหลังกล้องส่งให้ผมดู

น่าแปลกใจมาก เพราะถ่ายออกมาดูดีเกือบแทบจะทุกรูป

ผมมองรูปอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยด้วยความตั้งใจว่า “ฉันว่าฉันจ่ายเงินให้เธอดีกว่า เธอถ่ายออกมาได้สวยมากเลยนะ”

ฝีมือระดับนี้ ไม่มีทางเป็นแค่มือใหม่อย่างที่เธออ้างแน่ ๆ

ทว่าเธอกลับยิ้มร่าพลางโบกมือปฏิเสธ “ฉันไม่ใช่ช่างภาพรับจ้างจริง ๆ หรอกนะ การที่เราได้เจอกันถือเป็นพรหมลิขิต ขอให้เที่ยวให้สนุกนะ”

หลังจากส่งไฟล์รูปให้ผมเสร็จ เด็กสาวก็หมุนตัวเดินลับหายไปตามแนวชายหาด

ห่างออกไปไม่ไกล ซูหยู่เมี่ยวกับเจี่ยงจือเหย่ยังคงถ่ายรูปกันอยู่

ซูหยู่เมี่ยวกดชัตเตอร์รัว ๆ ทั้งคู่สบตากันจากระยะไกลและหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

ผมเดินเข้าไปตั้งใจจะบอกเพื่อน ๆ ว่าขอตัวกลับก่อน แต่เจี่ยงจือเหย่ที่เห็นผมเดินเข้ามากลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

“พวกเรากำลังจะไปถ่ายรูปกันต่อที่เกาะเล็ก ๆ นู่นน่ะ จั๋วหย่วนจะไปเล่นด้วยกันไหม?”

ผมส่ายหน้าปฏิเสธ “ฉันรู้สึกเหนื่อย ๆ นิดหน่อย ขอตัวกลับโรงแรมก่อนดีกว่า”

ตอนนั้นเองซูหยู่เมี่ยวถึงยอมหันมามองผม เธอใช้สายตากวาดสำรวจผมอยู่ครู่หนึ่ง

“ไม่พอใจเหรอ? เป็นเพราะช่างภาพคนนั้นถ่ายรูปนายออกมาไม่สวยหรือไง?”

“ก็ธรรมดานั่นแหละ ตัวนายเองก็ถ่ายยากอยู่แล้ว คนทั่วไปที่ไหนจะมีอดทนคอยช่วยนายหามุมกล้องเหมือนฉันล่ะ”

ผมมองดูเด็กสาวที่ผมคอยถนอมมาตั้งแต่เด็ก ๆ ตรงหน้า หัวใจพลันบีบรัดจนเจ็บปวดไปหมด

ผมไม่เข้าใจ

ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมหลังจากที่เจี่ยงจือเหย่ปรากฏตัวขึ้น เธอถึงได้กลายเป็นคนปากร้ายและใจดำได้ถึงขนาดนี้

ซูหยู่เมี่ยวคนเดิม ที่มีแต่คำชื่นชมและยอมรับในตัวผมเสมอมา เหมือนจะตายจากไปตั้งแต่ตอนที่เจี่ยงจือเหย่ย้ายโรงเรียนเข้ามาแล้ว

“เปล่า” ผมส่ายหัวปฏิเสธ “รูปที่เธอถ่ายให้ ฉันชอบมาก”

“ตอนนี้มันเป็นรูปถ่ายที่ฉันชอบที่สุดเลยล่ะ”

สีหน้าของซูหยู่เมี่ยวพลันแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที แววตาฉายความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็เค้นหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่แยแส “ก็แค่ไม่พอใจที่วันนี้ฉันไม่ได้ถ่ายรูปให้นายไม่ใช่เหรอ? ถึงขั้นต้องพูดจาน่าขำแบบนี้มาประชดฉันเลยหรือไง?”

“ช่างภาพริมถนนราคาถูก ๆ แบบนั้น จะไปถ่ายรูปดี ๆ อะไรออกมาได้”

“จือเหย่ พวกเราไปกันเถอะ”

เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินไปขึ้นเรือ

แต่เจี่ยงจือเหย่กลับดึงมือเธอไว้ ก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาไม่เห็นด้วย “จั๋วหย่วน เมื่อก่อนเมี่ยวเมี่ยวถ่ายรูปสวย ๆ ให้นายตั้งเท่าไหร่ นายพูดแบบนี้มันทำร้ายจิตใจกันเกินไปแล้วนะ ไม่รู้จักซาบซึ้งในบุญคุณเอาเสียเลย”

ซาบซึ้งเหรอ?

ซาบซึ้งที่เธอแปรเปลี่ยนหัวใจไปรักคนอื่น หรือซาบซึ้งที่เธอคอยพูดจาด้อยค่าผมครั้งแล้วครั้งเล่า?

เมื่อซูหยู่เมี่ยวได้ฟังสิ่งที่เจี่ยงจือเหย่พูด สีหน้าโกรธเคืองของเธอก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“ช่างเถอะ ใช่ว่าทุกคนจะเข้าอกเข้าใจผู้อื่นเหมือนอย่างนายเสียหน่อย”

เธอจูงมือเจี่ยงจือเหย่แล้วค่อย ๆ เดินห่างออกไปทีละก้าว

ผมยืนหยุดอยู่กับที่ มองตามแผ่นหลังของคนทั้งคู่

ละลอกคลื่นซัดสาดเข้ามา ละอองน้ำทะเลรสเค็มปร่ากระเซ็นมาโดนริมฝีปากของผม

ช่างขมขื่น และฝาดปากเหลือเกิน