Todos los capítulos de ปรมาจารย์กระบี่เกิดใหม่เป็นหนูน้อยดาวนำโชค : Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 12 เซียนน้อยผู้ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากซาลาเปาในมือรุ่งเช้า หมู่บ้านเล็กอันเงียบสงบกลับคึกคักผิดปกติตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างดีนัก เสียงผู้คนพูดคุยดังแว่วมาตามลม บริเวณศาลากลางหมู่บ้านมีผู้คนทยอยมารวมตัวกันตั้งแต่เช้ามืด ทั้งเด็ก สตรี คนชรา และชายฉกรรจ์ ต่างมีสีหน้าตื่นเต้นปนยินดีอย่างปิดไม่มิดอวิ๋นซินในเวลานี้กำลังเดินก้าวขาสั้น ๆ ตามอวิ๋นเซียวไปยังศาลากลางหมู่บ้าน ดวงตากลมโตยังมีแววง่วงงุนอยู่ไม่น้อย มือเล็กถือซาลาเปาไส้หมูที่พี่ชายเพิ่งอุ่นให้ก่อนออกจากบ้าน พลางกัดกินไปเงียบ ๆ อย่างจริงจังเมื่อวานเล่นเอาเหนื่อยไม่น้อย…เช้านี้นางเพียงอยากกินอาหารดี ๆ แล้วกลับไปนอนต่อเท่านั้นเองข้างกายเด็กหนุ่มที่จับมือน้องสาวอยู่ยังคงมีสีหน้าคล้ายเหม่อลอยอยู่บ้าง เมื่อวานเขาเพิ่งควักเงินถึงสองหมื่นตำลึงซื้อแหวนมิติไปทั้งน้ำตา วันนี้น้องสาวกลับกลายเป็นคนพาทั้งหมู่บ้านร่ำรวยเสียแล้ว เด็กหนุ่มเริ่มไม่แน่ใจจริง ๆ ว่าอวิ๋นซินเป็นเด็กธรรมดา หรือแท้จริงคือเซียนน้อยที่สวรรค์ส่งลงมากันแน่เมื่อคืนหลังความวุ่นวายสงบ เพราะมีทั้งเด็กสตรีและคนชราจำนวนมากที่ขนหอยวิญญาณกลับไม่ไหว จึงรีบไปตามชาวบ้านคนอื่น ๆ มาช

บทที่ 14 คุณหนูเพียงผู้เดียวอีกด้านหนึ่ง อวิ๋นเซียวซึ่งตื่นมานานแล้วกำลังยืนออกท่าทางแปลก ๆ อยู่หลังบ้าน ช่วงนี้เขาเริ่มทำเรื่องประหลาดมากขึ้นเรื่อย ๆทุกเช้าเขามักยืนเงียบ ๆ สูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ ตามแบบที่เคยเห็นน้องสาวทำ บางครั้งก็ลองยืนนิ่ง หลับตา หรือทำท่าทางแปลก ๆ ตามอย่างอย่างจริงจัง แม้ไม่เข้าใจว่ามีประโยชน์ใด แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ…ร่างกายของเขากลับเปลี่ยนไปจริง ๆเดิมทีการเข้าป่าหรือแบกของหนักมักทำให้เหนื่อยล้าอยู่ไม่น้อย แต่ช่วงไม่กี่วันมานี้ เขากลับรู้สึกว่าตนเองแข็งแรงขึ้นอย่างชัดเจน พละกำลังมากขึ้น ร่างกายเบาขึ้น แม้แต่การตื่นเช้าก็สดชื่นกว่าเดิม ราวกับมีพลังบางอย่างค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงเขาโดยไม่รู้ตัว และยิ่งคิด…อวิ๋นเซียวก็ยิ่งเชื่อมั่นมากขึ้นเรื่อย ๆ น้องสาวของเขา… บางทีอาจเป็นเซียนน้อยที่สวรรค์ส่งมาจริง ๆ ก็เป็นได้ไม่นานนักอวิ๋นเซียวก็เดินเข้ามาภายในกระท่อม ทว่าเพียงก้าวผ่านประตู สีหน้าของเด็กหนุ่มก็ชะงักไปเล็กน้อย เพราะวันนี้ตรงโต๊ะอาหารไม่ได้มีเพียงน้องสาวของเขาเพียงคนเดียวอีกแล้ว ข้างกายอวิ๋นซิน เวลานี้มีก้อนขนสีขาวกลม ๆ ตัวหนึ่งกำลังนั่งตัวตรงอย่าง

 บทที่ 16 วาสนาใต้พิภพ  “โอ๊ยยยยย!”เสียงครางเจ็บปวดดังขึ้นทันทีเมื่อร่างของทั้งสามกระแทกลงสู่เบื้องล่าง อวิ๋นเซียวขมวดคิ้วแน่น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่แขนทั้งสองกลับยังคงกอดน้องสาวเอาไว้ไม่ยอมปล่อยในวินาทีที่ร่วงลงมาก่อนหน้านี้ เด็กหนุ่มไม่มีเวลาคิดสิ่งใด นอกจากรีบดึงร่างเล็กของอวิ๋นซินเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ใช้ร่างของตนเองเป็นเบาะรองรับแรงกระแทกทั้งหมด พยายามยกน้องสาวไว้ด้านบน แม้แต่เจ้าก้อนขนสีขาวก็ยังเกาะขาอวิ๋นซินไว้แน่นจนร่วงตามลงมาด้วย สุดท้ายจึงกลายเป็นว่า...ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บเพียงคนเดียวคืออวิ๋นเซียวอวิ๋นซินรีบลุกขึ้นทันที ก่อนก้มสำรวจร่างของพี่ชายอย่างรวดเร็วตามความเคยชิน รอยถลอกตามแขนและแผ่นหลังมีอยู่ไม่น้อย อีกทั้งยังมีรอยฟกช้ำจากแรงกระแทกหลายแห่ง แต่เมื่อจับชีพจรและตรวจดูคร่าว ๆ แล้ว นางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่ไม่มีอาการบ่งบอกว่ากระดูกหักหรือได้รับบาดเจ็บภายในเด็กหญิงรีบหยิบสมุนไพรพื้นบ้านที่เพิ่งเก็บมาได้ก่อนหน้านี้ออกจากตะกร้า ใช้ก้อนหินบดอย่างชำนาญ ก่อนช่วยทาบริเวณที่ฟกช้ำ กลิ

 บทที่ 18 เซียนน้อยผู้ก้าวสู่หลอมรวมวิญญาณ  หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่ก็ยังไร้ข่าวคราวของพี่น้องอวิ๋นในช่วงแรก หัวหน้าหมู่บ้านระดมคนทั้งหมู่บ้านออกตามหาอยู่หลายวันติดต่อกัน ตั้งแต่ป่ารอบนอกจนถึงเขตป่าชั้นกลาง ผู้คนเดินค้นหาตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ทว่ากลับไม่พบแม้แต่เงา เรื่องจึงถูกแจ้งไปยังทางการของเมืองใกล้เคียง  ไม่นานทางการก็ส่งกลุ่มมือปราบและเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนเข้ามาร่วมค้นหาเกือบสิบคน พวกเขาตรวจสอบร่องรอยบริเวณป่ารอบนอก รวมถึงเดินทางเข้าไปถึงเขตป่าชั้นกลางอยู่หลายรอบ แต่ท้ายที่สุดการค้นหากลับค่อย ๆ ยุติลง ไม่ใช่เพราะไม่ใส่ใจ หากแต่ทุกคนล้วนเข้าใจความจริงข้อหนึ่งดีเด็กสองคนที่ไร้พลังวิญญาณ โดยเฉพาะเด็กหญิงวัยเพียงหกขวบ หากหายเข้าไปในป่าลึกนานนับเดือน โอกาสรอดแทบไม่ต้องพูดถึง ต่อให้ไม่ได้ถูกสัตว์อสูรโจมตี เพียงความหนาว ความหิว หรืออันตรายจากป่าก็มากพอคร่าชีวิตคนได้แล้ว มือปราบหลายคนถึงกับกล่าวตรง ๆ ว่า ไม่จำเป็นต้องเสียกำลังคนค้นหาต่อให้เสียเวลาเเล้ว ไม่นานทางการจึงลงความเห็นให้ทั้งสองเป็นผู้สูญหาย และไม่ได้ขัด

บทที่ 20 เด็กชายกับกระบี่ไม่ใช่ของคู่กันหรือ?เช้าวันถัดมา เถียนต้าซานเรียกประชุมคนทั้งหมู่บ้านทันที หลังอวิ๋นเซียวพาคนกลุ่มแรกกลับมาจากการสำรวจถ้ำ สีหน้าของผู้ที่ลงไปเห็นล้วนยังเต็มไปด้วยความตกตะลึง จนไม่จำเป็นต้องอธิบายมาก ผู้คนก็พอเดาได้แล้วว่าด้านล่างนั้นคงไม่ธรรมดา สุดท้ายหัวหน้าหมู่บ้านจึงคัดเลือกเฉพาะผู้มีพลังวิญญาณขั้นสองขึ้นไปให้ร่วมเดินทางไปอีกครั้ง โดยย้ำหนักแน่นว่าเรื่องทั้งหมดจะต้องเก็บเป็นความลับชั่วคราวหยกธรรมดาหรือหยกวิญญาณล้วนไม่ใช่สิ่งที่หมู่บ้านเล็ก ๆ อย่างพวกเขาจะปกป้องไว้ได้ หากข่าวรั่วไหลเร็วเกินไป เกรงว่าคนภายนอกหรือผู้มีอำนาจอาจยื่นมือเข้ามาเสียก่อนที่หมู่บ้านจะได้ผลประโยชน์ เมื่อทุกคนลงไปถึงด้านล่าง ต่างก็อดสูดลมหายใจไม่ได้ ต่อให้หยกส่วนหนึ่งหม่นแสงลงแล้ว แต่ภาพเบื้องหน้ายังคงน่าตกตะลึง ก้อนผลึกมากมายฝังอยู่ทั่วผนังถ้ำ ขณะที่ผู้มีพลังวิญญาณสามารถสัมผัสได้ชัดเจนว่ายังมีหยกวิญญาณหลงเหลืออยู่อีกจำนวนมากในที่สุดหัวหน้าหมู่บ้านจึงตัดสินใจหลังหารือกับทุกคนอยู่พักหนึ่ง ก่อนแจ้งทางการผู้มีพลังวิญญาณของหมู่บ้านจะเข้าไปดูดซับหยกวิญญาณก่อนอย่างไรเสียพวกเขาเป็นผู้พบก