Todos los capítulos de ปรมาจารย์กระบี่เกิดใหม่เป็นหนูน้อยดาวนำโชค : Capítulo 41 - Capítulo 48

บทที่ 42 คำสัญญา ครืนนนน....จู่ ๆ เสียงสะเทือนกึกก้องดังมาจากทั่วทุกทิศทาง ท้องฟ้าเหนือดินแดนลับพลันบิดเบี้ยวเกิดเป็นระลอกคลื่นขนาดใหญ่ ปรากฏการณ์นี้เป็นสัญญาณเด่นชัดว่าประตูทางออกของดินแดนลับได้เปิดขึ้นแล้ว ยามนั้นผู้ฝึกตนทุกคนต่างไม่รอช้า พากันทะยานร่างมุ่งตรงไปยังทางออกอย่างรวดเร็ว เพราะหากออกจากที่นี่ไม่ทันเวลา ย่อมต้องถูกกักขังลืมอยู่ในมิติลี้ลับแห่งนี้ไปอีกนานแสนนาน แม้แต่คนที่กำลังพบเจอสมบัติวิเศษอยู่ก็ยังต้องตัดใจสละพวกมันทิ้งเพื่อเอาชีวิตรอดเมื่อก้าวพ้นออกมาสู่โลกภายนอก บรรดาผู้ฝึกตนที่เคยร่วมมือเป็นพันธมิตรกันชั่วคราวต่างพากันร่ำลาแยกย้ายไปตามทางของตน ส่วนผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้แย่งชิงสมบัติต่างก็ถูกพรรคพวกนำตัวกลับไปรักษาอย่างเร่งด่วนท่ามกลางความวุ่นวายของการแยกย้าย โม่เฟิงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าอวิ๋นซิน จดจ้องใบหน้าของหญิงสาวด้วยความอาลัยอาวรณ์ “ซินเอ๋อร์...หลังจากข้าจัดการธุระทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว จะรีบไปหาเจ้าทันที”อวิ๋นซินเงยหน้าขึ้นสบสายตากับเขา แววตาของนางอ่อนลง หญิงสาวคลี่ยิ้มบาง “ข้าจะรอ... ท่านไม่ต้องเป็นกังวล ข้าจะรอแน่นอน”เมื่อได้รับคำยืนยัน ชายหนุ

บทส่งท้าย วาสนาเคียงคู่ ความสุขแสนงดงามท่ามกลางแสงแดดอบอุ่นยามสายของวัน อวิ๋นซินกำลังสาละวนอยู่กับการดูแลแปลงผักที่อยู่หลังบ้าน หลังจากที่นางลองหันมาจับจอบจับเสียมจวบจนปัจจุบัน สวนหลังบ้านของนางยามนี้ก็เต็มไปด้วยพืชผักวิญญาณละลานตา ไม่ว่าจะเป็นหัวไชเท้า ผักกาดขาว หรือผักบุ้ง รวมไปถึงผลไม้วิญญาณอย่างพวกลูกท้อ องุ่น และแอปเปิ้ล ซึ่งพืชผลทุกต้นล้วนแต่แผ่กลิ่นอายพลังวิญญาณอันบริสุทธิ์เข้มข้นออกมา เนื่องจากนางใช้พลังของตนคอยถ่ายเทให้อยู่เป็นประจำ ส่งผลให้ผลผลิตที่ได้มีรสชาติหวานกรอบ และส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณบ้าน ถัดออกไปไม่ไกล เจ้าก้อนขนเสี่ยวไป๋นับวันยิ่งเติบโตและทวีความซน นางเเต่งตั้งให้มันเป็นผู้ช่วยถอนวัชพืช เเต่ในความเป็นจริง เจ้าเเมวอ้วนกลับใช้อุ้งเท้าป้อม ๆ ถอนต้นหญ้าขึ้นมาก็จริงเเต่ยัดเข้าปากเคี้ยวสองครั้งเเล้วกลืนลงท้อง จากผู้ช่วยถอนหญ้าจึงกลายสภาพเป็นศัตรูพืชตัวฉกาจ อวิ๋นซินที่เห็นเข้าพอดีก็หลุดหัวเราะออกมาแผ่วเบาพลางลูบศีรษะของมัน “เจ้ากินได้ทุกอย่างจริง ๆ”“ซินเอ๋อร์! ดูซิว่าพี่ใหญ่พาใครมา!”จู่ ๆ เสียงตะโกนอย่างกระตือรือร้นของอวิ๋นเซียวก็ดังแว่วมาจากทางหน้าบ้าน จนอวิ๋

ตอนพิเศษที่ 2 ต้นกำเนิดของพลังวิญญาณหลายแสนปีก่อน โลกทั้งใบยังไร้ซึ่งพลังวิญญาณ มนุษย์เป็นเพียงเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอ ถูกสัตว์อสูรและสัตว์ปีศาจไล่ล่าอยู่ทุกเมื่อ เลือดและความสูญเสียปกคลุมไปทั่วผืนแผ่นดิน จนแม้แต่เจ้าสวรรค์องค์แรกผู้ปกครองสรวงสวรรค์ยังไม่อาจทอดมองทุกสิ่งด้วยความนิ่งเฉยด้วยความเมตตาที่มีต่อเหล่ามนุษย์ พระองค์จึงตัดสินใจแบ่งพลังต้นกำเนิดกว่าครึ่งของตน หลอมรวมเข้ากับฟ้าดิน ก่อกำเนิดเป็นพลังวิญญาณ เพื่อให้มนุษย์มีพลังมากพอจะปกป้องตนเองและรักษาสมดุลของโลก ทว่าการตัดสินใจในครั้งนั้น กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหญ่เมื่อมหันตภัยมาเยือน เจ้าสวรรค์องค์แรกไม่อาจต้านทานได้ดังเดิม เพราะพลังต้นกำเนิดของพระองค์ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกไปแล้ว มหันตภัยในวันนั้นกวาดล้างทุกสรรพชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเหล่าเทพเซียน สัตว์เทพ หรือแม้แต่เจ้าสวรรค์องค์แรก ต่างก็ดับสูญลงพร้อมกัน เหลือเพียงเศษเสี้ยวพลังต้นกำเนิดสายหนึ่งที่ยังล่องลอยอยู่ระหว่างฟ้าดิน ไม่ดับสลาย และไม่อาจหลอมรวมกับสิ่งมีชีวิตใดได้หลังจากมหันตภัยครั้งนั้น สรวงสวรรค์ไร้ผู้ปกครองอยู่นานหลายหมื่นปี จนกระทั่งฟ้าดินได้ก่อกำเนิดเท

ตอนพิเศษที่ 4 ชีวิตหลังแต่งงานเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปีนับจากวันที่อวิ๋นซินและโม่เฟิงเข้าพิธีแต่งงาน ชีวิตของทั้งสองเต็มไปด้วยความเรียบง่ายและอบอุ่น อวิ๋นซินอุ้มครรภ์จนใกล้คลอด ทุกคนต่างเฝ้าทะนุถนอมนางเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นอวิ๋นเซียว มู่หาน หรืออาหนิง ล้วนผลัดเปลี่ยนกันดูแลไม่ห่าง ส่วนโม่เฟิงไม่ยอมให้นางทำงานหนัก คอยอยู่เคียงข้างภรรยาทุกวันจนกระทั่งคืนหนึ่ง..อวิ๋นซินเริ่มเจ็บครรภ์ ภายในเรือนต่างวุ่นวายไป อวิ๋นเซียวรีบออกไปตามหมอตำแย มู่หานกับอาหนิงช่วยเตรียมน้ำร้อนและผ้าสะอาด ขณะที่โม่เฟิงจับมือภรรยาไว้แน่น คอยปลอบโยนและให้กำลังใจนางตลอดเวลา"ไม่ต้องกลัว... ข้าอยู่ตรงนี้"อวิ๋นซินพยักหน้าเบา ๆ แม้ใบหน้าจะซีดเผือดจากความเจ็บปวด แต่นางก็ยังฝืนยิ้มตอบสามีในห้วงเวลานั้นเอง ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดพลันเกิดปรากฏการณ์ประหลาด แสงมงคลพวยพุ่งขึ้นจากขอบฟ้า ก่อนหลอมรวมเป็นเงาร่างมังกรทองและหงส์เพลิงโบยบินเคียงคู่เหนือผืนเมฆ เสียงคำรามและเสียงร้องอันทรงพลังดังกังวานไปทั่วทั้งเมืองเซียนอวิ๋น กลิ่นอายวิญญาณอันบริสุทธิ์แผ่ปกคลุมไปทุกสารทิศผู้คนจำนวนมากต่างพากันออกจากบ้านด้วยความแตกตื่น เมื่อเห