Todos los capítulos de ปรมาจารย์กระบี่เกิดใหม่เป็นหนูน้อยดาวนำโชค : Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 21 สามพี่น้องใต้เงาอสูรร้าย เช้าวันรุ่งขึ้น มู่หานก็มาตามนัดตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดอวิ๋นซินจึงเอ่ยชวนตนมาฝึกกระบี่ ทว่าผู้ที่ทำให้เขาประหลาดใจกลับไม่ใช่อวิ๋นซินหากเป็นอวิ๋นเซียว เด็กหนุ่มซึ่งอายุมากกว่าเขาเพียงไม่กี่ปี กลับมีกำลังภายในแข็งแกร่ง หลังจากทำความรู้จักกันได้ไม่นาน ทั้งสามก็เริ่มใช้เวลาร่วมกันแทบทุกวันยามเช้า อวิ๋นซินจะสอนทั้งสองเรื่องการหายใจ การโคจรลมปราณ และพื้นฐานการใช้กระบี่ยามสาย ทั้งสามจะออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าชั้นนอกเพื่อฝึกฝนร่างกายและล่าสัตว์ป่าธรรมดาเมื่อเวลาผ่านไป ความเข้าใจระหว่างทั้งสามก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อย มู่หานเป็นคนพูดน้อย แต่เรียนรู้ได้รวดเร็วเเค่ได้รับคำชี้แนะไม่กี่ครั้ง ขณะที่อวิ๋นเซียวแม้จะมีพื้นฐานกำลังภายในอยู่แล้ว แต่เมื่อได้รับการชี้แนะจากอวิ๋นซิน การใช้พละกำลังก็แม่นยำขึ้นกว่าเดิมหลายส่วนส่วนเสี่ยวไป๋ กลับกลายเป็นสมาชิกที่สี่ของกลุ่มไปโดยปริยาย แม้มันจะไม่เคยลงมือต่อสู้ แต่ทุกครั้งที่พบสมุนไพรหรือสัตว์อสูร มันกลับเป็นฝ่ายค้นพบก่อนผู้ใดเสมอ จนหลายครั้งอวิ๋นเซียวอดบ่นไม่ได้ว่า"ข้าว่าเจ้านี่ไม่ใช่สัตว

บทที่ 23 เจ้าไม่ใช่น้องเล็ก!แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนค่อย ๆ ทาบลงเหนือหมู่บ้านเซียนอวิ๋น สายลมตอนเย็นพัดเอื่อยเบา ๆ กลิ่นอาหารจากหลายเรือนเริ่มลอยมาตามอากาศมา หน้าบ้านหลังใหม่ของพี่น้องแซ่อวิ๋น มีเด็กหญิงตัวน้อยผู้หนึ่งกำลังยืนชะเง้อมองไปทางแนวป่าเป็นระยะอาหนิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย มือสองข้างกำชายเสื้อแน่น สีหน้าฉายความร้อนใจอยู่หลายส่วน วันนี้ทั้งสามคนเข้าไปในป่าตั้งแต่เช้ามืดเเล้วแต่ก่อนผู้ที่สนิทกับพี่สาวซินที่สุดคือนางต่างหาก ไม่ว่าพี่สาวซินจะทำสิ่งใดก็มักมีนางเดินตามอยู่ข้างกายเสมอ แต่พักหลังมานี้กลับกลายเป็นพี่ชายมู่กับพี่ชายเซียวที่ออกไปไหนมาไหนกับพี่สาวซินทุกวัน แม้รู้ดีว่าทั้งสามเข้าไปฝึกฝนในป่า และด้วยอายุรวมถึงสภาพร่างกายของนางยังไม่อาจติดตามไปได้ แต่อาหนิงก็ยังอดรู้สึกน้อยใจอยู่ลึก ๆ ไม่ได้อยู่ดี ทันทีที่เห็นร่างบางของอวิ๋นซินเดินกลับมาพร้อมอุ้มเสี่ยวไป๋ ดวงตาของอาหนิงก็พลันเป็นประกายรีบวิ่งเข้าไปหา“พี่สาวซิน! ท่านกลับมาแล้ว!”อวิ๋นซินกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนเอ่ยถาม “มารอนานแล้วหรือ เหตุใดไม่เข้าไปรอด้านในเล่า”เด็กหญิงตัวน้อยเม้มริมฝีปาก ก้มหน้าลงเล็กน้อย “ข้าไม่กล้า…รอหน้าบ้า

บทที่ 25 สิบปีผ่านไป อวิ๋นฮูหยิน...ในวันนั้นหลังรออยู่หลายวันโดยไม่ได้รับคำตอบจากจดหมายกลับมา ความร้อนใจก็ค่อย ๆ เพิ่มพูนขึ้นจนท้ายที่สุดนางจำต้องกลับมายังหมู่บ้านเซียนอวิ๋นอีกครั้ง พร้อมไหว้วานให้นายทหารช่วยนำคำพูดไปแจ้งแก่เด็กทั้งสองว่า‘มารดามาขอพบ’ลึก ๆ แล้วนางยังอดคิดเข้าข้างตนเองไม่ได้ บางทีจดหมายอาจส่งไปไม่ถึงก็ได้ อีกทั้งเด็กสองคนนั้นไม่ได้พบมารดามาเป็นปี เช่นนั้นจะไม่โหยหาความรักได้อย่างไร?แต่ข้อความที่ได้รับกลับมา มีเพียงถ้อยคำสั้น ๆ ‘พวกเราเป็นเด็กกำพร้า..จะมีมารดาได้อย่างไร’ เพียงประโยคเดียวก็ทำให้อวิ๋นฮูหยินทั้งโมโห ทั้งเจ็บใจ นางกลับคิดว่าเด็กทั้งสองคงยังโกรธอยู่เท่านั้น จึงฝากคำพูดไปอีกว่าตนพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมใหญ่ที่สุดในเมือง หากเมื่อใดหายโกรธแล้วก็ให้มาพบได้ นางรอแล้วรอเล่า จากหนึ่งวันเป็นสามวัน จนต่อมาเข้าหนึ่งเดือนเต็ม สุดท้ายกลับไม่มีแม้แต่เงาของเด็กทั้งสองปรากฏขึ้น อวิ๋นฮูหยินจึงได้แต่กลับเมืองหลวงด้วยความผิดหวัง ทว่าเมื่อกลับถึงจวน สิ่งที่รออยู่กลับน่าเจ็บใจยิ่งกว่า อวิ๋นเจิ้งเหอเริ่มเย็นชาต่อนางมากขึ้น อีกทั้งยังรับอนุใหม่เข้าจวน หญิงผู้นั้นเป็นผู้

บทที่ 27 ป่าแห่งโชควาสนากลิ่นหอมของเนื้อย่างค่อย ๆ ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณค่ายพักกลางป่า อวิ๋นซินนั่งอยู่ข้างกองไฟ รับหน้าที่ย่างหมูป่าอสูรระดับกลางอย่างไม่เร่งรีบ มือเรียวพลิกไม้เสียบเนื้อไปมาอย่างชำนาญจนไขมันค่อย ๆ หยดลงบนกองไฟ เกิดเสียงดังฉ่าเบา ๆ พร้อมกลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสออาหนิงนั่งตาแป๋วอยู่ข้างกองไฟ สายตาจับจ้องเนื้อเสียบไม้แทบไม่กะพริบตา มู่หานก็หาได้ต่างกันนัก ชายหนุ่มนั่งเงียบอยู่ด้านข้าง แม้ใบหน้าจะยังสงบนิ่ง แต่สายตากลับเหลือบมองเนื้อย่างอยู่แทบทุกชั่วลมหายใจส่วนอวิ๋นเซียว“เจ้าก็ตัวเล็กเพียงนี้ เหตุใดจึงกินแต่ของล้ำค่าคายออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”“ง่าาาา” เสียงไม่พอใจดังตอบกลับเวลานี้อวิ๋นเซียวกำลังยกเสี่ยวไป๋ขึ้นเขย่าด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจอยู่หลายส่วน “คายออกมา! นั่นมันแก่นอสูรสีแดงล้ำค่าเชียวนะ!”“ง่า ง่า ง่าาา”หนึ่งคนหนึ่งสัตว์ต่างส่งเสียงเถียงกันคนละภาษา ทั้งสามคนได้เเต่ระอา “พอเถอะพี่ใหญ่” เป็นเสียงของอวิ๋นซิน “ต่อให้ท่านเขย่ามันต่อไปก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี ป่านนี้คงย่อยไปหมดแล้ว” หญิงสาวคลี่ยิ้มบางพยายามเก็บความขบขันเอาไว้ภายใต้สีหน้าเรียบนิ่ง“อีกอย่าง…พวกเรากำลังจะไปดินแดน

บทที่ 29 การเลื่อนระดับของเสี่ยวไป๋ โม่เฟิงในเวลานี้แทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่แล้ว พลังวิญญาณภายในร่างเหือดแห้งจากการวิ่งหนีอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน ร่างสูงโซเซไปข้างหน้าอยู่หลายก้าวก่อนล้มคุกเข่าลงกับพื้นอย่างแรง ฝ่ามือยังคงกำถุงมิติแน่นราวกับกลัวว่าของที่อยู่ภายในจะสูญหายไปเสียก่อน ดวงตาคมหลับลงช้า ๆ ความสิ้นหวังค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยเย็นชา“ขออภัยท่านแม่...สุดท้ายแล้วข้าก็ยังเป็นบุตรชายอกตัญญูอยู่ดี” เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากซีดขาว หลังกล่าวจบเขาก็หลับตาลง รอคอยความตายที่กำลังมาถึงเวลาผ่านไปหลายอึดใจ ความเจ็บปวดที่ควรจะเกิดขึ้นกลับไม่มาถึงโม่เฟิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความสับสน สิ่งแรกที่เห็นคือร่างมหึมาของสัตว์ประหลาดตนนั้นที่นิ่งสนิทอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีดำมืดไร้ชีวิตอีกต่อไป หากสังเกตให้ดีจะพบว่าบริเวณหน้าผากของมันมีรอยกระบี่เพียงหนึ่งรอยแต่กลับคร่าชีวิตสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวตนนี้ได้ เเค่มองก็รู้ว่านี่คือร่องรอยของยอดฝีมือ ข้างซากสัตว์ประหลาด ลูกแมวสีขาวตัวหนึ่งกำลังกระโดดไต่ขึ้นไปบนหัวของมัน กรงเล็บสีดำสนิทยื่นออกมาจากอุ้งเท้าเล็ก ๆ ก่อนขุดลงไปบนหน้าผากอ