บททั้งหมดของ ปรมาจารย์กระบี่เกิดใหม่เป็นหนูน้อยดาวนำโชค : บทที่ 1 - บทที่ 10

บทที่ 1 ศิษย์ทรยศเหนือยอดเขาหิมะที่ปกคลุมด้วยความหนาวเย็นตลอดทั้งปี มีสำนักแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายลมเย็นเยียบ สำนักกระบี่สวรรค์ หรือสำนักอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพผู้คนมากมายต่างใฝ่ฝันอยากก้าวเข้ามา แม้เพียงได้เป็นศิษย์ชั้นนอกก็ถือเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิต ทว่าสำนักแห่งนี้กลับตัดขาดจากโลกภายนอกมานานนับร้อยปีเเล้ว ผู้คนในสำนักต่างใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางหิมะและความหนาวเหน็บราวกับเป็นเรื่องปกติ บางคนกล่าวว่าความหนาวเย็นสามารถหล่อเลี้ยงลมปราณภายในกาย บางคนกล่าวว่าเป็นเจตจำนงของผู้ก่อตั้งสำนัก แต่เหตุผลที่แท้จริงนั้น มีเพียงเจ้าสำนักรุ่นก่อนเท่านั้นที่รู้อวิ๋นซิน เด็กหญิงผู้เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ นางพูดได้ตั้งแต่อายุเพียงห้าเดือน เดินได้ตอนหกเดือน ทว่าเรื่องนี้กลับมีเพียงผู้เป็นบิดาที่รับรู้หลังจากมารดาของนางเสียชีวิตในวันที่ให้กำเนิด บิดาของนางก็ไม่เคยกล่าวโทษแม้เพียงครึ่งคำ ตรงกันข้าม เขากลับรักและเอ็นดูบุตรสาวคนนี้ยิ่งกว่าสิ่งใด เพราะใบหน้าของนางคล้ายมารดาผู้ล่วงลับถึงแปดส่วนชีวิตของอวิ๋นซินนับว่าดีมาตั้งแต่เกิด บิดาของนางคือเจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ ที่ครอบครองตำแหน่งผู้ใช้กระบี่อ

บทที่ 3 ชีวิตใหม่ในร่างเด็กน้อยสามวันต่อมา... อวิ๋นซินผู้เพิ่งฟื้นจากความตายจึงเริ่มเข้าใจโลกแห่งนี้มากขึ้นที่นี่แตกต่างจากโลกเดิมของนางโดยสิ้นเชิง โลกแห่งนี้มีสิ่งที่เรียกว่า ‘พลังวิญญาณ’ ผู้คนต่างฝึกฝนตนเอง แสวงหาความแข็งแกร่ง มุ่งหวังจะก้าวขึ้นเป็นเซียนในสักวัน ส่วนร่างกายของเด็กน้อยที่นางกำลังอาศัยอยู่ตอนนี้ แท้จริงแล้วมิใช่การสวมร่างหรือการเกิดใหม่แต่อย่างใด แต่เป็นการหลอมรวมดวงจิตอย่างสมบูรณ์ เด็กน้อยอวิ๋นซินผู้นี้มิได้บกพร่องทางร่างกาย นางเป็นใบ้เพราะดวงจิตไม่สมบูรณ์ต่างหาก และในช่วงสามวันที่ผ่านมาอวิ๋นซินก็ค่อย ๆ เข้าใจความจริงบางอย่างคนทั่วไปเกิดมาพร้อมหนึ่งดวงจิต...แต่นางกลับแตกต่างตั้งแต่ชาติก่อน นางน่าจะเกิดมาพร้อมสองดวงจิต เพียงแต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลใด มารดาของนางจึงอาจใช้วิชาลับบางอย่างแยกดวงจิตอีกดวงหนึ่งออกมาเเล้วส่งมายังโลกแห่งนี้ นั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้มารดาของนางเสียชีวิตหลังคลอดก็เป็นได้ ส่วนดวงจิตที่ไม่สมบูรณ์นั้นก็หลอมรวมเข้ากับร่างของเด็กน้อยคนนี้ตั้งแต่แรกเกิด จึงทำให้อวิ๋นซินไม่อาจพูดได้เหมือนเด็กทั่วไป จนกระทั่งวันที่นางถูกศิษย์ทรยศสังหาร ดวงจิตที่เหลืออ

บทที่ 5 พี่ชาย ข้าจะช่วยทุบตีสุนัขเอง!ยามนี้ดวงตะวันใกล้ลับขอบฟ้าเต็มทีแล้ว แสงสีส้มอ่อนทอดยาวไปทั่วหมู่บ้านคนเถื่อน ขณะที่อวิ๋นซินยังคงนั่งอยู่หน้ากระท่อมไม้เก่า ๆ ดวงตากลมโตมองไปที่ประตูไม่วางตาปกติแล้ว อวิ๋นเซียวจะกลับมาตั้งแต่ยามบ่าย ถึงแม้บางวันจะไม่ได้อะไรกลับมา แต่พี่ชายก็ไม่เคยกลับค่ำถึงเพียงนี้ เด็กน้อยเม้มริมฝีปากแน่นเล็กน้อย ไม่รู้เพราะเพิ่งหลอมรวมดวงจิตสมบูรณ์ หรือเป็นเพราะสายสัมพันธ์ทางสายเลือดกันแน่ แต่ภายในใจของนางกลับรู้สึกกระสับกระส่ายอย่างประหลาด อวิ๋นซินจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก ลอบมองซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดสนใจ เด็กน้อยจึงรีบลัดเลาะออกจากหมู่บ้านตามความทรงจำของร่างนี้ มุ่งหน้าไปยัง ‘ป่าหมื่นอสูร’ ป่าแห่งนี้แบ่งออกเป็นสามชั้นชั้นนอก ชั้นกลาง และชั้นในชั้นนอกนั้น ชาวบ้านทั่วไปที่ไม่มีพลังวิญญาณสามารถเข้ามาหาของป่า ล่าสัตว์ธรรมดา หรือเก็บฟืนได้ ขอเพียงไม่ล้ำเขตก็แทบไม่มีอันตรายใด แต่เมื่อเข้าสู่ชั้นกลางทุกอย่างจะเปลี่ยนไปเพราะที่นี่เริ่มมีสัตว์อสูรปรากฏตัว แม้จะเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับต่ำ แต่สำหรับคนธรรมดาที่ไร้พลังวิญญาณแล้ว พวก

บทที่ 7 เซียนกระบี่ตัวน้อยกลับมาถึงกระท่อม โชคดีที่ยังมีหัวมันเผาซึ่งอวิ๋นซินเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้ จึงพอช่วยประทังความหิวของอวิ๋นเซียวได้ เด็กหนุ่มที่ทั้งเหนื่อย ทั้งตกใจ ทั้งหิวจนตาลาย รีบหยิบหัวมันขึ้นมากินทันที พลางฟังน้องสาวเล่าเรื่องราวของวันนี้ไปด้วย“ป้าหวังให้หัวมันข้า… ลุงเฉินให้ปลาแห้ง… แล้วยังมีผักป่าอีก…”อวิ๋นซินนั่งแกว่งขาสั้น ๆ อยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก พลางนับของที่ชาวบ้านนำมาให้ด้วยสีหน้าจริงจังเหมือนกับกำลังรายงานเรื่องสำคัญยิ่งอวิ๋นเซียวนั่งฟังเงียบ ๆ ก่อนสายตาจะค่อย ๆ อ่อนลงโดยไม่รู้ตัวก็ไม่แปลกนักหรอก…น้องสาวของเขาน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ ผู้ใดเห็นก็คงรักและเอ็นดูเป็นธรรมดา แม้แต่เขาที่เป็นพี่ชาย บางครั้งยังแทบต้านทานความน่ารักของนางไม่ไหวด้วยซ้ำไปเดิมทีอวิ๋นเซียวตั้งใจว่าจะดุน้องสาวเสียหน่อย อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นเพียงเด็กหกขวบแท้ ๆ แต่กลับกล้าลอบตามเขาเข้าไปถึงป่าชั้นกลาง หากเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำเช่นไรแต่เห็นใบหน้าเล็กๆ ของเด็กน้อยที่กำลังเล่าเรื่องอย่างตั้งอกตั้งใจ เสียงตำหนิทั้งหมดก็พลันติดอยู่ในลำคอ เด็กหนุ่มจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ต่อว่านางไม่ลงจริง ๆ

บทที่ 9 สหายตัวน้อย อวิ๋นเซียวเลือกเดินเข้าไปยังร้านขายอุปกรณ์มิติที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ในความคิดของเขา หากเป็นร้านใหญ่ ย่อมมีของให้เลือกมากกว่า และปลอดภัยกว่า อย่างน้อยคงไม่ถูกหลอกง่าย ๆ เพียงก้าวเข้าไปภายใน เด็กหนุ่มก็ต้องชะงักเล็กน้อย รอบด้านเต็มไปด้วยของวิเศษสารพัดชนิด ทั้งแหวนมิติ กำไลมิติ จี้หยก ถุงเก็บของ และของแปลกตาอีกมากมายวางเรียงรายอยู่ภายในตู้ไม้หรูหรา บางชิ้นถึงขั้นมีแสงเรืองจาง ๆ ดูล้ำค่าเกินกว่าที่คนธรรมดาเช่นเขาเคยพบเห็น อวิ๋นเซียวเผลอกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ก่อนรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปถามผู้ดูแลร้าน “ไม่ทราบว่าแหวนมิติที่ราคาถูกที่สุด ราคาเท่าใดหรือขอรับ?” ชายวัยกลางคนในอาภรณ์เนื้อดีเหลือบมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หากเป็นภายในพื้นที่ขนาดเล็กที่สุดราคาสามพันตำลึง” อวิ๋นเซียวสะดุ้งเล็กน้อย สาม…สามพันตำลึง! เพียงเก็บของได้เล็กน้อยกลับแพงถึงเพียงนี้!? เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปลอบใจตนเองเงียบ ๆ ไม่ได้ ๆ เงินมากขนาดนี้เก็บไว้กับตัวอันตรายเกินไป! อย่างไรพวกเขาก็มีเพียงสองพี่น้อง ยังเป็นเด็กกันทั้งคู่ หากเกิดถูกผู้ใดจับตามองเข