All Chapters of เกิดใหม่เป็นแฝดพี่ขี้โรค ที่คุณชายหมอคลั่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12หลายวันผ่านไปหลังจากกลับจากเยี่ยมบ้านเดิม ชีวิตในจวนตระกูลไป๋ของหลินเซวียนก็เข้าสู่ความสงบสุขอย่างแท้จริง ไม่มีเจียงหย่ามาคอยกวนใจ ไม่มีคนตระกูลหลินมาระราน จะมีก็เพียงแต่อาการไอเย็นและพลังหยางพร่องที่ยังคงกำเริบขึ้นมาทุกค่ำคืนไป๋อวี้เซวียนยังคงทำหน้าที่หมอและสามีได้อย่างไร้ที่ติ เขาจัดเทียบยาชั้นเลิศและฝังเข็มขจัดไอเย็นให้นางอย่างสม่ำเสมอ ร่างกายที่เคยผอมแห้งเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาบ้าง ทว่าเรี่ยวแรงของนางก็ยังมีจำกัด เดินเล่นในสวนได้เพียงครึ่งเค่อก็ต้องกลับมานอนพักผ่อนอยู่บนเตียง“น่าเบื่อ... น่าเบื่อชะมัด”หลินเซวียนนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงเตาที่จุดไว้จนอุ่นสบาย นางบ่นพึมพำเป็นรอบที่สิบของวัน ชาติก่อนทำงานงกๆ แทบไม่ได้พัก พอชาตินี้ได้พักกลับต้องมานอนจับเจ่าเป็นผักเฉาอยู่แต่ในห้องเสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาในห้อง ไป๋อวี้เซวียนเพิ่งกลับมาจากเรือนโอสถ วันนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อคลุมตัวนอก มีเพียงชุดตัวในสีขาวสะอาดตากับหน้ากากไม้สลักที่คุ้นเคย“บ่นอันใดของเจ้า หืม?” ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง เอื้อมมือมาตรวจจับชีพจรของนางตามความเคยชิน“ข้าเบื่อนี่เจ้าคะท่านพี่...” หลินเซ

บทที่ 14ณ จวนตระกูลหลิน เสียงหัวเราะแหลมเล็กของหลินเยว่ดังก้องไปทั่วห้องโถง นางหมุนตัวอวดปิ่นหยกขาวลายหงส์รำแพนที่ปักอยู่บนศีรษะให้บิดามารดาดูด้วยความภาคภูมิใจ“ท่านพ่อ ท่านแม่ เห็นหรือไม่เจ้าคะ! ปิ่นเล่มนี้มูลค่าหลายร้อยตำลึงทอง แต่คุณชายรองไป๋กลับควักเงินจ่ายให้ข้าอย่างไม่เสียดาย ซ้ำยังออกหน้าปกป้องข้าจากนังจางมี่อีกด้วย!”หลินเยว่เล่าเหตุการณ์ที่ร้านเครื่องประดับด้วยดวงตาพราวระยับ“เขาคิดว่าข้าคือพี่ใหญ่เจ้าค่ะ! เขาแยกไม่ออกเลยแม้แต่น้อย เขาหลงใหลในรูปโฉมนี้จนหน้ามืดตามัวไปหมดแล้ว!”นายท่านหลินและฮูหยินหลินมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ก่อนที่แววตาของทั้งคู่จะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความละโมบและความเสียดายอย่างสุดซึ้ง“หากคุณชายรองไป๋แยกไม่ออกจริงๆ... เช่นนั้นความมั่งคั่งและอำนาจของตระกูลไป๋ ก็ควรจะเป็นของเยว่เอ๋อร์ลูกรักของข้าสิ!” ฮูหยินหลินกำหมัดแน่น กัดฟันกรอดเมื่อนึกถึงท่าทียโสโอหังของบุตรสาวคนโตที่กล้าข่มขู่นางเมื่อหลายวันก่อน“แต่เราจะทำอย่างไรเล่า นังเด็กขี้โรคนั่นขู่ไว้ว่าหากเราเล่นแง่ นางจะเปิดโปงความจริงให้ตระกูลไป๋รู้” นายท่านหลินเอ่ยขึ้นอย่างกังวล“อีกอย่าง นางอยู่ในจวนตระกูลไ

บทที่ 16เช้าวันงานฉลองวันเกิดของฮูหยินใหญ่ จวนตระกูลไป๋ถูกประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงและผ้าไหมมงคล บ่าวรับใช้เดินขวักไขว่เตรียมงานกันอย่างขันแข็ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและปีติยินดีภายในเรือนหอ หลินเซวียนกำลังนั่งอยู่หน้าคันฉ่อง หลังจากบำรุงผิวอย่างพิถีพิถัน ผิวหน้าของนางก็ฟื้นฟูกลับมาเปล่งปลั่ง กระจ่างใส และชุ่มชื้นจนแต้มชาดติดทนนาน นางแต่งหน้าเพียงบางเบา วาดคิ้วโค้งมนเรียงเส้นสวย และแต้มชาดสีดอกท้อที่ริมฝีปากเมื่อสวมชุดกระโปรงผ้าไหมหรูฉวินสีฟ้าอ่อนปักลายดอกบัว ซ้อนทับด้วยเสื้อคลุมตัวนอกสีขาวบริสุทธิ์ นางก็ดูงดงามอ่อนหวานทว่าสง่างาม ดุจเทพธิดาที่หลุดออกมาจากภาพวาดไป๋อวี้เซวียนที่แต่งกายเรียบร้อยเดินก้าวเข้ามาในห้อง เมื่อสายตาสบเข้ากับสตรีที่ยืนยิ้มรับอยู่กลางห้อง ฝีเท้าของเขาก็พลันชะงักกึกแม้จะรู้ว่านางมีรูปโฉมงดงาม ทว่าความเปล่งประกายเจิดจรัสในวันนี้ กลับทำเอาลมหายใจของหมอเทวดาสะดุดไปชั่วขณะ“ท่านพี่... ข้าแต่งกายเช่นนี้ ดูเรียบร้อยสมฐานะฮูหยินของท่านแล้วหรือไม่เจ้าคะ?” หลินเซวียนหมุนตัวให้เขาดูหนึ่งรอบ“อืม... งดงามมาก” เขากระแอมเบาๆ เพื่อซ่อนความประหม่า“ไปกันเถิด ท่านแม่แ

บทที่ 18ในห้องเก็บฟืนที่มืดมิดและหนาวเหน็บ กลิ่นสาบและกลิ่นสุราราคาถูกลอยคละคลุ้งเข้ามาใกล้ หลินเซวียนพยายามปรือตาขึ้นมองฝ่าความมืด ร่างของชายฉกรรจ์สวมเสื้อผ้าซอมซ่อกำลังย่างสามขุมเข้ามา แววตาของมันเต็มไปด้วยความหื่นกระหายอย่างไม่ปิดบัง“คุณหนูตระกูลหลิน... ข้าไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะมีบุญได้แตะต้องคุณหนูตระกูลผู้ดี ฮูหยินหลินช่างใจกว้างกับข้าเสียจริง” เสียงแหบพร่าของมันน่าสะอิดสะเอียนจนหลินเซวียนแทบอยากจะอาเจียน“อะ... ออกไป...” นางเค้นเสียงไล่ ทว่าลมหายใจที่พ่นออกมากลับเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง ร่างกายไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับหนี“อย่ากลัวไปเลยคนสวย ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกดีจนลืมหนาว... อั้ก!”โครม!!ยังไม่ทันที่มือหยาบช้าของชายจรจัดจะได้แตะต้องปลายเส้นผมของหลินเซวียน บานประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกถีบจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!แสงคบเพลิงสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของไป๋อวี้เซวียนที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู นัยน์ตาใต้หน้ากากไม้แผ่รังสีอำมหิตจนบรรยากาศรอบด้านแทบจะหยุดนิ่งชายจรจัดเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ทว่ายังไม่ทันได้อ้าปากร้องขอชีวิต ประกายแสงสีเงินก็พุ่งแหวกอากาศเข้าปักที่จุดชีพจร

บทที่ 20หลังจากบ่าวรับใช้ลากตัวคนตระกูลหลินและอันธพาลส่งให้ทางการ แขกเหรื่อต่างทยอยขอตัวกลับด้วยความตื่นตระหนกปนความอยากรู้อยากเห็น งานฉลองวันเกิดที่ควรจะครึกครื้นจบลงก่อนเวลา ทว่าไม่มีใครในตระกูลไป๋นึกเสียดายภายในโถงใหญ่ที่บัดนี้เหลือเพียงคนในครอบครัว ฮูหยินใหญ่นั่งนวดขมับอยู่บนตั่งประธาน สีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า นางถอนหายใจยาวก่อนจะหันไปมองบุตรชายคนรองที่ยืนนิ่งสงบอยู่กลางห้อง“อวี้เซวียน... เรื่องตระกูลหลินก็ให้ทางการและพี่ใหญ่ของเจ้าจัดการไปเถิด แต่เรื่องฮูหยินรอง... เจ้าคิดจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรต่อไป?” ฮูหยินใหญ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง“การสลับตัวเจ้าสาวถือเป็นการหยามเกียรติตระกูลไป๋อย่างร้ายแรง หากเจ้าต้องการเขียนหนังสือหย่าขาด แล้วส่งนางคืนให้ทางการเพื่อรับโทษร่วมกับตระกูลหลิน... แม่ก็จะไม่ห้ามเจ้า”คำว่า ‘หนังสือหย่า’ ทำเอาบรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันทีทว่าไป๋อวี้เซวียนกลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ชายหนุ่มประสานมือคุกเข่าลงเบื้องหน้ามารดา แววตาเด็ดเดี่ยวและหนักแน่นดุจขุนเขา“เรียนท่านแม่... ข้าไม่มีวันหย่ากับนางขอรับ”น้ำเสียงของเขากังวานและชัดเจน “หลินเซวียน