แวะมาเมาท์กับคุณรี้ดก่อนอ่านสักนิดค่า~ ✨

เรื่องนี้อยู่ในจักรวาลเดียวกับ ‘พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!’ นะคะ ถึงคิวของคุณชายรองสายซึนอย่าง ‘ไป๋อวี้เซวียน’ จะมีคนมารักษาแผลใจกับเขาบ้างแล้ว!

ไม่อ่านเรื่องแรกมาก่อน จะงงไหม? ตอบตัวโตๆ เลยว่า ไม่งงแน่นอนค่า! อ่านแยกได้ 100% เนื้อหา จังหวะโบ๊ะบ๊ะ และปมทุกอย่างจบสมบูรณ์ในเล่ม สบายใจได้เลยค่ะ

แต่ถ้าใครเคยอ่านเรื่องของพี่ใหญ่มาก่อน... รับรองว่าจะยิ่งฟินและยิ้มแก้มแตกแน่นอน เพราะภาคนี้ ‘พี่สะใภ้ใหญ่เมิ่งซี’ ตัวแสบจากภาคแรกคัมแบ็กมาร่วมวงด้วย มารอดูกันว่าสตรีไทยยุค 5G สองคนมาเจอกันในยุคโบราณจะแท็กทีมกันป่วนขนาดไหน!

ฝากเอ็นดูคุณชายหมอหน้านิ่งกับยัยน้องแฝดพี่ขี้โรคด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบตรงไหน แวะมาหยอดคอมเมนต์คุยกับไรต์ได้น้า รออ่านทุกข้อความเลยค่า ❤️

บทที่ 1

ยามที่สติเริ่มกลับมา สัมผัสแรกที่รับรู้คือความหนาว... หนาวเหน็บเสียดแทงลึกจนถึงกระดูก ราวกับถูกแช่อยู่ในกองน้ำแข็ง

‘มิลิน’ พยายามลืมตาที่หนักอึ้ง สิ่งแรกที่เห็นคือผ้าสีแดงสดคลุมปิดหน้าจนมองอะไรไม่ถนัด ร่างกายของเธอกำลังโยกเยกไปมาตามแรงขยับ เสียงคานไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดกับเสียงคนเดินเป็นจังหวะ ทำให้รู้ว่าตอนนี้นางกำลังนั่งอยู่บน ‘เกี้ยว’

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...

จำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอนั่งอยู่บนเครื่องบิน จู่ๆ เครื่องก็ทิ้งดิ่งลงพื้นแล้วระเบิดไฟท่วม แรงกระแทกยับเยินขนาดนั้น ร่างกายคงแหลกละเอียดไปแล้วแน่ๆ แล้วทำไมถึงยังเจ็บ ยังรู้สึกได้ แถมพอลืมตาขึ้นมา ดันมาโผล่อยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวได้ยังไง!

ทันใดนั้น คลื่นความทรงจำมหาศาลที่ไม่ใช่ของตัวเองก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวจนปวดขมับ มิลินยกมือที่สั่นเทาและเย็นเฉียบขึ้นกุมหัว วินาทีนั้นเองที่รู้ชัดว่า เธอตายจากโลกเดิมแล้วจริงๆ และวิญญาณทะลุมิติเข้ามา ‘สิงร่าง’ คนอื่นแบบไม่มีวันได้กลับไปอีกแล้ว!

ภาพความทรงจำของร่างเดิมผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ ร่างนี้ชื่อ ‘หลินเซวียน’ บุตรสาวคนโตของตระกูลหลิน ตระกูลขุนนางตกอับที่กำลังถังแตก แต่ชีวิตของหลินเซวียนกลับน่าเวทนา เพียงเพราะนางเกิดมาเป็น ‘ลูกแฝด’ ในยุคโบราณที่เชื่อกันว่า ‘เด็กแฝดคือกาลกิณี เป็นตัวซวยที่จะนำความฉิบหายมาสู่ตระกูล’

ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูคนนอก ตระกูลหลินต้องพังแน่ แม่แท้ๆ เลยต้องเลือกสิ่งที่โหดร้ายที่สุด คือเลือกเก็บลูกไว้แค่คนเดียว แล้วกำจัดอีกคนทิ้ง

ในสถานการณ์แบบนั้น แม่ย่อมเลือกเด็กที่แข็งแรงกว่า ‘หลินเยว่’ แฝดน้องที่คลอดออกมาร้องเสียงดังลั่น สุขภาพแข็งแรง จึงถูกเลือกให้รอดและกลายเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ได้รับความรักไปจนหมด

ส่วนหลินเซวียน แฝดพี่ที่ตัวเล็กจ้อย อ่อนแอแทบไม่มีลมหายใจ กลับกลายเป็นผู้ถูกทิ้ง นางไม่ได้ถูกฆ่า แต่แม่แท้ๆ สั่งให้ขังไว้ในเรือนไม้ผุๆ ท้ายจวน ปล่อยให้อยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ ข้าวปลาอาหารก็แทบไม่มีกิน ต้องทนลมหนาวมาตลอดหลายปีจนร่างกายพัง ป่วยเรื้อรัง หายใจติดขัด และตัวเย็นเฉียบเหมือนก้อนน้ำแข็งอยู่ตลอดเวลา

แล้วทำไมแฝดพี่ที่ถูกลืมถึงได้มานั่งบนเกี้ยวแต่งงานได้ล่ะ?

สาเหตุก็เพราะตระกูลหลินอยากได้สินสอดก้อนโตจากตระกูลไป๋ เศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองเจียงหนาน ฝั่งนั้นอยากได้ลูกสาวตระกูลหลินไปแต่งกับ ‘ไป๋อวี้เซวียน’ คุณชายรองเจ้าของฉายาหมอเทวดา

ฟังดูเหมือนจะดี แต่ปัญหาคือคุณชายรองคนนี้มีข่าวลือหนาหูว่าหน้าตาอัปลักษณ์น่ากลัวเหมือนผี จนต้องใส่หน้ากากไม้ปิดหน้าไว้ตลอดเวลา แถมยังอารมณ์ร้ายและเข้าถึงยากสุดๆ!

พอหลินเยว่แฝดน้องผู้งดงามรู้ข่าว ก็ร้องไห้อาละวาดบ้านแทบแตก ไม่ยอมแต่งงานกับคนหน้าผีเด็ดขาด พ่อแม่ที่รักลูกคนเล็กตามใจจนเคยตัว เลยคิดแผนชั่ว วางยานอนหลับหลินเซวียน จับแต่งตัวแล้วโยนขึ้นเกี้ยวส่งมาสวมรอยแทน!

แต่สิ่งที่คนพวกนั้นไม่รู้คือ ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วของหลินเซวียนทนฤทธิ์ยานอนหลับขนาดแรงไม่ไหว แถมอากาศตอนค่ำยังหนาวจัด ทำให้นางช็อกจนหัวใจหยุดเต้นไปเงียบๆ... และเปิดทางให้วิญญาณของ ‘มิลิน’ สาวอึดจากยุคปัจจุบันเข้ามาสวมร่างแทน

“แค่กๆๆ... ฮึก...”

มิลินในร่างใหม่ไอโขลกออกมาอย่างแรง นางยกมือกุมหน้าอก รู้สึกเหมือนปอดโดนบีบจนสูดลมหายใจแทบไม่เข้า ความหนาวเสียดแทงลามจากปลายเท้าขึ้นมาถึงหัวใจ ข้างนอกคงเริ่มมืดแล้ว ร่างกายนี้ถึงได้ทรมานเหมือนโดนจับแช่แข็ง

“ถึงจวนตระกูลไป๋แล้ว เชิญฮูหยินน้อยลงจากเกี้ยวเจ้าค่ะ”

เสียงแม่สื่อตะโกนบอก ไม่มีเสียงประทัด ไม่มีพิธีไหว้ฟ้าดินอะไรทั้งสิ้น มีแค่สาวใช้สองคนเข้ามาหิ้วปีกพานางเข้าไปในเรือน แล้วจับโยนทิ้งไว้บนเตียงในห้องหอ ก่อนจะรีบปิดประตูล็อกจากข้างนอกทันที

ในห้องเงียบกริบจนน่ากลัว มิลินนั่งพิงเสาเตียงตัวสั่นงันงก เหงื่อเย็นแตกเต็มหน้า สติเริ่มจะหลุด

เพิ่งรอดจากเครื่องบินระเบิดมาแท้ๆ นี่ฉันจะต้องมาตายรอบสองเพราะโรคเวรนี่จริงๆ เหรอเนี่ย...

แกรก...

เสียงเปิดประตูดังขึ้น มิลินสะดุ้งสุดตัว ลมหนาววูบหนึ่งพัดเข้ามาพร้อมร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่ง เขาค่อยๆ เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้านาง

มิลินพยายามเงยหน้ามองผ่านผ้าคลุมสีแดง สิ่งที่เห็นคือชายเสื้อคลุมตัวยาว และหน้ากากไม้แกะสลักที่ปิดบังใบหน้าครึ่งบนไว้... ข่าวลือเป็นเรื่องจริง เขาสวมหน้ากากจริงๆ ด้วย!

“ข้าบอกตระกูลหลินไปแล้วว่าไม่อยากได้เมีย พวกเขาก็ยังหน้าด้านส่งคนมาจนได้”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้น มือหนายื่นออกมาตั้งใจจะกระชากผ้าคลุมหน้าทิ้ง ราวกับอยากจะดูให้เห็นกับตาว่า ผู้หญิงที่ตระกูลหลินส่งมาจะทนมองหน้าเขาได้หรือไม่

ทว่ายังไม่ทันที่นิ้วจะแตะโดนผ้า ร่างของมิลินที่ทนความหนาวไม่ไหวก็เซวูบ ทิ้งตัวล้มลงไปข้างหน้าทันที

ด้วยสัญชาตญาณของหมอ ชายหนุ่มรีบยื่นแขนออกไปรับร่างของนางไว้ได้ทันก่อนจะกระแทกพื้น แต่ทันทีที่มือสัมผัสโดนข้อมือเล็กบาง คิ้วเข้มใต้หน้ากากก็ขมวดแน่น

ปลายนิ้วของเขาแตะโดนจุดชีพจรของนางพอดี

ชีพจรเต้นเบาจนแทบจับไม่ได้ ไม่เป็นจังหวะ... แถมร่างกายยังเย็นเฉียบผิดปกติ บ่งบอกว่าเป็นโรคเรื้อรังมานานจนฝังลึกเข้ากระดูก!

ไป๋อวี้เซวียนก้มมองคนในอ้อมแขนทันที ร่างกายผอมแห้งจนตัวเบาหวิวแบบนี้ ไม่มีทางเป็น ‘คุณหนูหลินเยว่’ ที่โตมาอย่างสุขสบายตามข้อมูลที่เขาได้ยินมาแน่ๆ

มือหนากระชากผ้าคลุมหน้าสีแดงออกทันทีเพื่อดูให้ชัด

วินาทีที่ผ้าหลุดออก มิลินที่สติเริ่มเลือนรางก็ปรือตาขึ้นมองพอดี จังหวะที่เขาก้มลงมารับ หน้ากากไม้เลื่อนเปิดขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งล่างที่หล่อจนแทบหยุดหายใจ สันกรามคมกริบ ริมฝีปากหยักสวยดูมีเสน่ห์แบบร้ายๆ ไม่เห็นมีแผลเป็นหรือหน้าเละเหมือนผีอย่างที่เขาลือกันสักนิด

พวกตระกูลหลินตาบอดรึไง... หล่อเบอร์นี้ หน้าผีตรงไหนวะ...

นั่นคือความคิดสุดท้ายในหัวของมิลิน ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบลงในอ้อมแขนของคุณชายหมอ พร้อมลมหายใจที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ แข่งกับค่ำคืนอันหนาวจัด