All Chapters of เกิดใหม่เป็นแฝดพี่ขี้โรค ที่คุณชายหมอคลั่งรัก: Chapter 1 - Chapter 10

แวะมาเมาท์กับคุณรี้ดก่อนอ่านสักนิดค่า~ ✨เรื่องนี้อยู่ในจักรวาลเดียวกับ ‘พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!’ นะคะ ถึงคิวของคุณชายรองสายซึนอย่าง ‘ไป๋อวี้เซวียน’ จะมีคนมารักษาแผลใจกับเขาบ้างแล้ว!ไม่อ่านเรื่องแรกมาก่อน จะงงไหม? ตอบตัวโตๆ เลยว่า ไม่งงแน่นอนค่า! อ่านแยกได้ 100% เนื้อหา จังหวะโบ๊ะบ๊ะ และปมทุกอย่างจบสมบูรณ์ในเล่ม สบายใจได้เลยค่ะแต่ถ้าใครเคยอ่านเรื่องของพี่ใหญ่มาก่อน... รับรองว่าจะยิ่งฟินและยิ้มแก้มแตกแน่นอน เพราะภาคนี้ ‘พี่สะใภ้ใหญ่เมิ่งซี’ ตัวแสบจากภาคแรกคัมแบ็กมาร่วมวงด้วย มารอดูกันว่าสตรีไทยยุค 5G สองคนมาเจอกันในยุคโบราณจะแท็กทีมกันป่วนขนาดไหน!ฝากเอ็นดูคุณชายหมอหน้านิ่งกับยัยน้องแฝดพี่ขี้โรคด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบตรงไหน แวะมาหยอดคอมเมนต์คุยกับไรต์ได้น้า รออ่านทุกข้อความเลยค่า ❤️บทที่ 1ยามที่สติเริ่มกลับมา สัมผัสแรกที่รับรู้คือความหนาว... หนาวเหน็บเสียดแทงลึกจนถึงกระดูก ราวกับถูกแช่อยู่ในกองน้ำแข็ง‘มิลิน’ พยายามลืมตาที่หนักอึ้ง สิ่งแรกที่เห็นคือผ้าสีแดงสดคลุมปิดหน้าจนมองอะไรไม่ถนัด ร่างกายของเธอกำลังโยกเยกไปมาตามแรงขยับ เสียงคานไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดกับเสียงคนเดินเป็นจังหวะ

บทที่ 3ไป๋อวี้เซวียนจ้องมองสตรีบอบบางบนเตียงด้วยความประหลาดใจนางไม่เหมือนสตรีคนใดที่เขาเคยรู้จัก ไร้ความหวาดกลัว ไร้ความอ่อนแอ ซ้ำยังมีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวจนชวนให้นึกถึงพี่สะใภ้ใหญ่ขึ้นมาอย่างประหลาด“ข้อแลกเปลี่ยน?” ชายหนุ่มทวนคำ “เจ้ากำลังจะบอกว่า คนที่อยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายเช่นเจ้า มีสิ่งใดมาต่อรองกับข้าได้อย่างนั้นรึ?”“แน่นอนสิเจ้าคะ” มิลินยิ้มกว้าง แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียว แต่ดวงตากลับพราวระยับ“ข้ารู้ว่าทำไมท่านหมอผู้หล่อเหลาถึงยอมปล่อยให้มีข่าวลือว่าตัวเองอัปลักษณ์ ซ้ำยังต้องสวมหน้ากากไม้น่ากลัวนั่น... ท่านไม่ได้ต้องการปิดบังบาดแผลอันใดหรอก แต่ท่านเพียงรำคาญใจ ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”นัยน์ตาคมกริบของอวี้เซวียนไหววูบ คล้ายถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง“และที่สำคัญที่สุดคือ... ท่านยังมิได้อยากแต่งงาน” มิลินเว้นจังหวะ ก่อนตายนางดูซีรีส์ย้อนยุคมาเป็นร้อยเรื่อง พวกคุณชายสูงศักดิ์ที่ชอบปกปิดใบหน้า หากไม่ทำงานลับ ก็มีอยู่เหตุผลเดียวคือหนีการคลุมถุงชน“หากให้ข้าเดา บุรุษที่เพียบพร้อมเช่นท่าน คงอยากแต่งงานกับสตรีที่พึงใจ มากกว่าถูกผู้ใหญ่จับคลุมถุงชน... ข้าสามารถเป็น ‘ภรรยาบังหน้า’ คอยเป็นเกรา

บทที่ 5เวลาผ่านไปไม่นาน บ่าวรับใช้ก็ยกสำรับอาหารเข้ามาจัดเตรียมไว้บนโต๊ะ อาหารทั้งหลายล้วนเป็นของชั้นเลิศที่ถูกคัดสรรมาเพื่อบำรุงร่างกายและบรรเทาอาการป่วยของนางโดยเฉพาะหลินเซวียนตาเป็นประกาย นางนั่งลงแล้วตักน้ำแกงร้อนๆ เข้าปากด้วยความหิวโหย รสชาติกลมกล่อมผสานกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ที่ไหลผ่านลำคอ ทำให้ร่างกายที่เย็นชืดเริ่มมีไออุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาบ้างไป๋อวี้เซวียนนั่งจิบชาอยู่ฝั่งตรงข้าม พลางมองสตรีร่างบางกินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าลึกๆ กลับรู้สึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อย“กินช้าๆ ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก” ชายหนุ่มเอ่ยเตือนเมื่อเห็นนางตักเนื้อไก่เข้าปากคำโต“ก็ข้าหิวนี่เจ้าคะ...” หลินเซวียนเคี้ยวตุ้ยๆ“ฝีมือพ่อครัวจวนท่านยอดเยี่ยมจริงๆ หากได้กินของอร่อยเช่นนี้ทุกวัน โรคของข้าต้องหายวันหายคืนแน่”ชาติก่อนทำงานหามรุ่งหามค่ำ วันๆ กินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ใครจะไปคิดว่าการลาพักร้อนไปเที่ยวในรอบหลายปี จะจบลงด้วยเครื่องบินตกตาย! นึกแล้วอยากจะกรี๊ดใส่โชคชะตา อุตส่าห์ตีตั๋วไปเที่ยว ไม่คิดว่าจะได้ข้ามมิติมาสิงร่างคนอื่นแบบนี้! นางลอบบ่นในใจอย่างมันเขี้ยวเมื่อจัดการอาหารตรงหน้าจนเกลี้ยง หลินเซวีย

บทที่ 7ณ เรือนโอสถของตระกูลไป๋ กลิ่นสมุนไพรหลายสิบชนิดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ไป๋อวี้เซวียนในชุดคลุมสีขาวสะอาดตากำลังนั่งคัดแยกเทียบยาและตรวจบันทึกอาการของคนไข้อย่างสงบ ใบหน้าครึ่งบนยังคงสวมหน้ากากไม้แกะสลักไว้เช่นเคยทว่าความเงียบสงบก็ถูกแทรกด้วยเงาสายหนึ่งที่พุ่งทะยานลงมาจากหลังคาอย่างไร้เสียง ‘จิ่นอวิ๋น’ ผู้คุ้มกันคนสนิทคุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้เป็นนาย“เรียนคุณชายรอง ที่เรือนหอเกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อยขอรับ”มือหนาที่กำลังจรดพู่กันชะงักไปชั่วครู่ “เจียงหย่าไปหาเรื่องนางรึ?”เขาคาดเดาได้ไม่ยาก ในจวนตระกูลไป๋แห่งนี้ คนที่กล้าสร้างความวุ่นวายและตั้งตนเป็นศัตรูกับฮูหยินของเขาก็มีเพียงญาติผู้น้องจอมเอาแต่ใจผู้นั้นคนเดียว“เป็นเช่นนั้นขอรับ คุณหนูเจียงหย่าบุกเข้าไปในห้องนอนและพูดจาถากถางฮูหยินรอง...” จิ่นอวิ๋นเว้นจังหวะไปเล็กน้อย คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูด“ทว่าฮูหยินรองไม่ได้ถูกรังแก ซ้ำยัง... ตอกกลับจนคุณหนูเจียงหย่าแทบกระอักเลือดขอรับ”ผู้คุ้มกันคนสนิทรายงานบทสนทนาและเหตุการณ์ที่หลินเซวียนทุบถ้วยชาเพื่อใช้เศษกระเบื้องข่มขู่เจียงหย่าอย่างละเอียดทุกคำเมื่อเล่าจบ บรรยากาศภายในห้องก็ตกอยู่ในความ

บทที่ 9บรรยากาศในโถงใหญ่ยังคงเต็มไปด้วยความอึดอัด คนตระกูลหลินต่างนั่งเกร็งทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันจากคุณชายรองไป๋และการตอกกลับอย่างเจ็บแสบของหลินเซวียนเมื่อเห็นว่าบิดามารดาของเจ้าของร่างเดิมหน้าซีดจนหมดคำจะพูด หลินเซวียนก็เริ่มเบื่อหน่ายกับการปั้นหน้าแสร้งทำเป็นครอบครัวสุขสันต์ นางจึงวางถ้วยชาลงแล้วหันไปส่งยิ้มบางๆ ให้สามี“ท่านพี่ ข้าอยากไปเดินยืดเส้นยืดสายที่สวนหลังจวนสักหน่อย รบกวนท่านพี่อยู่สนทนากับท่านพ่อท่านแม่ไปก่อนนะเจ้าคะ”“ให้ข้าไปเป็นเพื่อนหรือไม่?” ไป๋อวี้เซวียนเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงความห่วงใย“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ จวนตระกูลหลินก็คือบ้านเดิมของข้า ข้าหลับตาเดินยังได้เลย” หลินเซวียนตอบกลั้วหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้นย่อตัวทำความเคารพบิดามารดาจอมปลอม แล้วหมุนตัวเดินออกจากโถงใหญ่ไปจุดมุ่งหมายของนางไม่ใช่สวนดอกไม้งดงาม แต่สองเท้าเล็กๆ กลับก้าวเดินลัดเลาะไปตามทางแคบๆ ที่คุ้นเคยในความทรงจำ มุ่งหน้าสู่มุมที่ลึกและรกร้างที่สุดของจวนยิ่งเดินลึกเข้ามา บรรยากาศก็ยิ่งเงียบเหงาและเย็นเยียบ ต้นหญ้าขึ้นรกท่วมหัวเข่าไร้การตัดแต่ง ไม่มีแม้แต่เงาของบ่าวรับใช้เดินผ่าน จนกระทั่งนางม