Lahat ng Kabanata ng The Daughter I Hid From My Billionaire Ex: Kabanata 1 - Kabanata 5

Alas-diyes y medya na ng umaga nang tuluyang mawalan ng saysay ang lahat ng plano ni Lia Santos para sa araw na iyon.Nasa ibabaw ng mesa ang mga papel na ilang beses na niyang binasa ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin niya matanggap. Nakatupi ang mga ito sa gitna ng mga resibo, lumang ballpen, isang tasa ng kape na matagal nang malamig, at calculator na kanina pa niya pinipindot kahit alam naman niyang hindi magbabago ang sagot.₱10,284,600. Iyon ang kabuuang utang na kailangang bayaran ng kanilang pamilya.At mayroon silang tatlumpung araw para gawin iyon.Kung hindi, kukunin ng bangko ang kanilang bahay.Hindi lamang bahay ang ibig sabihin noon.Kasama roon ang buong resort. Kasama ang maliit na lupang ilang dekada nang pagmamay-ari ng pamilya Santos.Kasama ang mga alaala ng kanyang lolo, ang mga lumang puno ng mangga sa likod ng bahay, ang maliit na chapel na itinayo ng kanyang lola, at ang swimming pool na minsang pinupuntahan ng mga batang taga-Barangay San Rafael tuwing ba

Kinabukasan, eksaktong alas-diyes ng umaga nang dumating ang itim na sasakyan sa tapat ng bahay ng mga Santos.Napansin iyon agad ni Lia mula sa bintana ng kusina habang nagtitimpla siya ng kape. Hindi naman kakaiba ang pagkakaroon ng mamahaling sasakyan sa probinsya, pero iba ang dating ng sasakyang iyon. Makintab, tahimik, at napakalinis na para bang hindi bagay sa maputik na kalsada sa harap ng kanilang bahay.Humigop siya ng kape at tinitigan iyon.“Seriously?”May dalawang lalaking naka-suit na bumaba mula sa sasakyan. Isa sa kanila ay pumunta sa likod na pinto at binuksan iyon.Lumabas si Lucian. Kahit simpleng pagpunta lang sa bahay nila, nakaayos pa rin ito na parang may pupuntahang board meeting. Naka-dark blue polo shirt, itim na pantalon, at relo na hindi niya maipaliwanag kung bakit parang mas mahal pa sa buong kusina nila.Napatingin si Lia sa sarili niyang suot.Lumang oversized shirt. Shorts.Magulong buhok.“Great.”Hindi pa siya handang makita siya. Lalo na hindi nang

Hindi sanay si Lia sa mga lugar na kailangang buksan ng ibang tao ang pinto para sa kanya.Sa hotel na pinuntahan nila ni Lucian, ilang beses na siyang muntik magpasalamat sa mga staff bago niya naalala na trabaho naman nila iyon. Sa bawat pagdaan nila sa hallway, may mga taong bahagyang yumuyuko o bumabati kay Lucian, at sa bawat pagkakataon ay parang awtomatikong nag-iiba ang kilos ng mga tao kapag nakita siya.Hindi naman siya nakakatakot. Hindi rin siya nagsasalita nang malakas.Pero may kakaibang awtoridad sa presensya niya na hindi kailangang ipilit.Sanay ang mga tao na siya ang sinusunod.At habang magkatabi silang naglalakad papunta sa restaurant, unti-unting nauunawaan ni Lia na iyon ang mundong papasukin niya.Isang mundo na malayo sa kanya.“Bakit parang lahat ng tao kilala ka?” tanong niya.“Because I own the hotel.”Napahinto si Lia.“You own this hotel?”Tumigil din si Lucian at tumingin sa kanya.“Yes.”“Of course you do.”Bahagya itong napangiti.“What's that supposed