Chapter 5 — His World

Hindi sanay si Lia sa mga lugar na kailangang buksan ng ibang tao ang p***o para sa kanya.

Sa hotel na pinuntahan nila ni Lucian, ilang beses na siyang muntik magpasalamat sa mga staff bago niya naalala na trabaho naman nila iyon. Sa bawat pagdaan nila sa hallway, may mga taong bahagyang yumuyuko o bumabati kay Lucian, at sa bawat pagkakataon ay parang awtomatikong nag-iiba ang kilos ng mga tao kapag nakita siya.

Hindi naman siya nakakatakot. Hindi rin siya nagsasalita nang malakas.

Pero may kakaibang awtoridad sa presensya niya na hindi kailangang ipilit.

Sanay ang mga tao na siya ang sinusunod.

At habang magkatabi silang naglalakad papunta sa restaurant, unti-unting nauunawaan ni Lia na iyon ang mundong papasukin niya.

Isang mundo na malayo sa kanya.

“Bakit parang lahat ng tao kilala ka?” tanong niya.

“Because I own the hotel.”

Napahinto si Lia.

“You own this hotel?”

Tumigil din si Lucian at tumingin sa kanya.

“Yes.”

“Of course you do.”

Bahagya itong napangiti.

“What's that supposed to mean?”

“Nothing.”

“Say it.”

“Ang yabang.”

“I didn't say it proudly.”

“Mas nakakainis iyon.”

Nagpatuloy sila sa paglalakad. Hindi niya maiwasang mapailing.

May mga pagkakataong nakakalimutan niyang bilyonaryo ang lalaking kasama niya.

Hanggang sa may bumati na naman.

“Good afternoon, Mr. De Vera.”

Lucian simply nodded. Pagkalampas nila, yumuko nang kaunti si Lia.

“Grabe.”

“What?”

“Parang mayor ka.”

“I'm not a politician.”

“Mas nakakatakot ka pa yata.”

Tumawa si Lucian. At muli, napatingin si Lia.

Mas madalas na niya itong nakikitang ngumiti nitong mga nakaraang araw.

At nakakainis dahil mas lalo niyang napapansin kung gaano kaganda ang mukha nito kapag hindi malamig ang ekspresyon.

“Stop staring.”

Mabilis siyang umiwas ng tingin.

“Hindi ako nakatingin.”

“You were.”

“Hindi.”

“Okay.”

“Okay.”

Tahimik silang nagpatuloy. Ngunit may maliit na ngiti sa labi ni Lucian.

Ang restaurant na pinasukan nila ay nasa upper floor ng hotel.

Pagbukas pa lamang ng p***o, sinalubong sila ng isang manager.

“Mr. De Vera.”

“Good afternoon.”

“Your table is ready.”

Napatingin si Lia sa paligid. Tahimik ang restaurant, ngunit halatang mamahalin ang lahat. Maayos ang mga mesa, malalaki ang bintana, at sa labas ay tanaw ang mga gusali ng Makati.

Umupo si Lia sa tapat ni Lucian.

Isang waiter ang lumapit at iniabot sa kanya ang menu.

Binuksan niya iyon. Pagkatapos ay dahan-dahan niya itong isinara.

“What's wrong?”

“Wala.”

“You didn't order.”

“I'm thinking.”

“About?”

“Bakit ang mahal ng pagkain dito?”

Lucian glanced at the menu.

“It's normal.”

“For you.”

“Fair.”

Binuksan niya ulit ang menu.

“May rice ba?”

“Yes.”

“Good.”

Napangiti si Lucian.

“You want rice?”

“Of course.”

“Order whatever you want.”

“Hindi ako sanay sa ganito.”

“Then get used to it.”

Napatingin siya rito.

“Hindi ako magiging spoiled.”

“I'm not asking you to.”

“Good.”

“I'm asking you to eat.”

May kung anong lambing sa pagkakasabi nito na hindi niya inaasahan.

Mabilis niyang ibinalik ang tingin sa menu.

“Fine.”

Umorder siya ng grilled chicken, rice, at iced tea.

Samantalang si Lucian ay halos walang sinabi sa waiter bago mag-order ng pagkain na hindi man lang niya mabigkas nang maayos.

Napatingin siya rito.

“Anong inorder mo?”

“Something simple.”

“Hindi mo ba alam ang pangalan?”

“I know the name.”

“Then what is it?”

Lucian looked at her.

“Steak.”

Napailing siya.

“That's not simple.”

“For me, it is.”

Napatawa siya. Habang naghihintay sila ng pagkain, kinuha ni Lia ang cellphone niya.

May ilang missed calls mula sa kanyang ina.

Tinawagan niya ito.

“Ma?”

“Anak, nasaan ka?”

“May meeting.”

“Kasama mo siya?”

Napatingin si Lia kay Lucian.

“Yes.”

“Okay ka lang?”

“Yes.”

“Sigurado?”

“Yes, Ma.”

“Hindi ka ba natatakot?”

Sandali siyang natahimik.

“Medyo.”

Napansin niyang nakatingin sa kanya si Lucian.

Mabilis siyang tumalikod nang kaunti.

“Pero okay lang ako.”

“Mag-ingat ka.”

“I will.”

“Umuwi ka nang maaga.”

“Ma, hindi pa ako bata.”

“Alam ko. Kaya nga ako nag-aalala.”

Napangiti si Lia.

“I'll call you later.”

“Okay.”

Pagkababa niya ng tawag, napatingin siya kay Lucian.

“What?”

“Your mother.”

“Yes.”

“She worries about you.”

“She's my mother.”

Lucian nodded.

“Understandable.”

Napatingin siya rito.

“Close kayo ng family mo?”

May ilang segundo ng katahimikan.

“Some of them.”

“Some?”

“Yes.”

“Your mother?”

“My mother and I have a complicated relationship.”

“Because of the marriage?”

“Partly.”

Hindi na siya nagtanong. May mga bagay na marahil hindi niya dapat pinapakialaman.

Ngunit sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, gusto niyang malaman.

Pagkatapos ng lunch, nagulat si Lia nang hindi sila bumalik sa hotel lobby.

Sa halip, sumakay sila sa elevator papunta sa parking area.

“Where are we going?”

“My house.”

Napalingon siya.

“Your house?”

“Yes.”

“Bakit?”

“You need to see it.”

“Why?”

“So you know where you'll be living.”

Napahigpit ang hawak niya sa bag.

“Ngayon?”

“Yes.”

“Lucian, hindi ako ready.”

“You'll be living there in two weeks.”

“Exactly.”

“Then it's better you see it now.”

Wala siyang maisip na magandang sagot. Kaya sumakay na lang siya sa sasakyan.

Halos apatnapung minuto ang biyahe. Sa simula, tahimik lang si Lia habang pinagmamasdan ang mga gusali sa labas.

Ngunit habang papalayo sila sa business district, napansin niyang nagbabago ang paligid.

Mas malalaki ang bahay. Mas kaunti ang tao.

Mas tahimik. At nang tuluyang pumasok sila sa isang private residential community, napatingin siya sa driver.

“Dito?”

“Yes.”

“Sure ka?”

Lucian glanced at her.

“Why?”

“Parang hindi bahay.”

“It's a house.”

“That's a mansion.”

“No.”

“Lucian.”

“Yes?”

“That's definitely a mansion.”

Hindi sumagot si Lucian. Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking gate.

Awtomatikong bumukas iyon. At nang makita ni Lia ang bahay sa loob, literal siyang napabuka ang bibig.

Napakalaki. May malawak na garden, fountain, swimming pool, at driveway na parang kayang pagparadahan ng sampung sasakyan.

“Hindi ako makapaniwala.”

“Why?”

“Dito ako titira?”

“Yes.”

“Kasama ka?”

“Yes.”

“Six months?”

“Yes.”

Napalingon siya rito.

“Baka masyadong obvious na pera ang habol ko.”

Lucian looked at her.

“Why would I care?”

“Because people will think that.”

“Let them.”

Napabuntong-hininga siya. Hindi niya alam kung paano magiging normal ang buhay niya rito.

Bumaba sila ng sasakyan. Pagpasok nila sa bahay, may ilang staff na agad na bumati.

“Good afternoon, sir.”

“Good afternoon.”

Napansin ni Lia na wala man lang nagtanong kung sino siya.

Parang alam na ng lahat. Nang makita siya ng isang matandang babae na mukhang housekeeper, ngumiti ito.

“Ma'am.”

Napatingin si Lia.

“Ma'am?”

“Yes, ma'am.”

“Hindi niyo kailangang tawagin akong gano'n.”

The woman smiled.

“Mr. De Vera said we should treat you with respect.”

Napatingin si Lia kay Lucian. Hindi ito nagsalita.

“Thank you,” sabi niya sa babae.

“Welcome home, ma'am.”

Napahinto si Lia. Welcome home.

Hindi niya alam kung bakit masyadong mabigat ang dalawang salitang iyon.

Dahil hindi niya pa naman tahanan ang lugar na ito.

Hindi pa. Dinala siya ni Lucian sa ikalawang palapag.

“This is your room.”

Binuksan nito ang isang malaking p***o. Napatingin siya sa loob.

Malawak ang kuwarto. May king-sized bed, walk-in closet, sariling bathroom, at malaking bintana na tanaw ang garden.

Tahimik siyang pumasok.

“Ang laki.”

“It's one of the guest rooms.”

“Guest room?”

“Yes.”

“Ganito kalaki ang guest room?”

“Yes.”

Napatingin siya sa sarili niyang maliit na kuwarto sa probinsya.

Halos kalahati lamang nito ang laki ng bathroom dito.

“Hindi ako sanay.”

“You'll adjust.”

“Maybe.”

Naglakad siya papunta sa bintana. Tanaw mula roon ang swimming pool.

“Nasaan ang room mo?”

“Across the hall.”

“Good.”

“Why?”

“Para malinaw.”

Lucian looked at her.

“What?”

“Separate rooms.”

“I remember.”

“Good.”

“Although…”

Napalingon siya.

“Although what?”

“You'll be my wife.”

“Contract wife.”

“Yes.”

“Still.”

Hindi niya nagustuhan ang paraan ng pagkakasabi nito.

“Lucian.”

“I know.”

Tumalikod siya.

“Don't worry. I won't cross any boundaries.”

Napatingin si Lia sa kanya. Hindi niya alam kung bakit parang mas lalo siyang kinabahan sa pangakong iyon.

Bago sila umalis, ipinakita ni Lucian ang isang maliit na room sa ground floor.

“What's this?”

“Study.”

“Yours?”

“Yes.”

Pumasok siya. May mga librong nakaayos, malaking desk, at ilang framed photographs.

Doon niya unang nakita ang pamilya ni Lucian.

May larawan ng isang eleganteng babae na malamang ay ina nito.

Isang matandang lalaki. At isang batang Lucian.

Tahimik siyang lumapit.

“That's your family?”

“Yes.”

“Ang cute mo.”

Napatingin sa kanya si Lucian.

“What?”

Tinuro niya ang litrato.

“You.”

“I was eight.”

“Exactly.”

“You think that's cute?”

“Oo.”

Napangiti siya. Hindi niya napansin na nakangiti rin si Lucian.

“Don't tell anyone.”

“Why?”

“Because I have an image to maintain.”

“Too late.”

Napailing siya.

“Your mother looks strict.”

“She is.”

“Your father?”

“More.”

“Are they going to like me?”

Lucian's expression changed. Hindi na ito nakangiti.

“I don't know.”

“That's comforting.”

“I told you.”

“Right.”

“Don't try to impress them.”

“I'm not planning to.”

“Good.”

“I'm not going to beg anyone to like me.”

“I know.”

Tumingin si Lucian sa kanya.

“And that's one of the reasons I chose you.”

Nawala ang ngiti ni Lia.

“Why?”

Hindi ito agad sumagot. Sa halip, tumingin ito sa litrato ng pamilya niya.

“Because you don't pretend.”

Hindi niya alam kung compliment iyon. Pero iba ang pakiramdam.

Mas personal. Pauwi na sila nang biglang magsalita si Lucian.

“Your wedding dress.”

“Hmm?”

“We'll choose it tomorrow.”

“Tomorrow?”

“Yes.”

“Hindi pa ba puwedeng sa susunod na linggo?”

“No.”

“Why?”

“Because you're busy with the resort.”

“Exactly.”

“That's why.”

Napatingin siya rito.

“Hindi ko gets.”

“You'll be my wife. I want everything ready.”

“You're very controlling.”

“I told you.”

“True.”

Tahimik ulit sila. Pagkaraan ng ilang minuto, biglang nagtanong si Lia.

“Lucian.”

“Yes?”

“Have you ever been married before?”

“No.”

“Engaged?”

“No.”

“Serious relationship?”

“Not really.”

“Never?”

“Never.”

“Why?”

“I was busy.”

“That's your excuse?”

“It's the truth.”

“Hindi ka ba lonely?”

Hindi sumagot si Lucian. At sa unang pagkakataon, nakita ni Lia ang isang bagay sa mukha nito na hindi niya maipaliwanag.

Parang may malalim na pagod.

“Sometimes,” sagot nito.

Napatingin siya sa labas ng bintana. Hindi niya alam kung bakit biglang naging tahimik ang loob ng sasakyan.

Makalipas ang ilang minuto, narinig niya ang boses nito.

“What about you?”

“Me?”

“Have you ever been in love?”

Napangiti siya nang kaunti.

“No.”

“Never?”

“Never.”

“Why?”

“Maybe I was busy too.”

Lucian looked at her.

“Maybe.”

Hindi na sila nagsalita. Ngunit habang umaandar ang sasakyan patungo sa probinsya, parehong may iniisip ang dalawa.

Sa loob lamang ng dalawang linggo, magbabago ang kanilang buhay.

Hindi nila alam kung gaano katagal tatagal ang kanilang kasal.

Hindi nila alam kung ano ang mangyayari pagkatapos ng divorce.

At hindi nila alam kung gaano kalalim ang magiging epekto ng anim na buwang pagsasama.

Ngunit sa araw na iyon, sa unang pagkakataon, nakapasok si Lia sa mundo ni Lucian.

At doon niya napagtanto ang isang bagay.

Hindi pala pera ang pinakamalaking pagkakaiba sa pagitan nila.

Kundi ang mga mundong kinalakihan nila. At habang tinitingnan niya ang singsing na nakasuot sa daliri niya, hindi niya maiwasang isipin kung paano siya makakaligtas sa isang mundong hindi naman niya kailanman naging bahagi.

Hindi niya alam na sa loob ng dalawang linggo, hindi na lamang siya magiging bisita roon.

Magiging asawa siya ni Lucian de Vera.