Chapter 3 — The Contract

Kinabukasan, eksaktong alas-diyes ng umaga nang dumating ang itim na sasakyan sa tapat ng bahay ng mga Santos.

Napansin iyon agad ni Lia mula sa bintana ng kusina habang nagtitimpla siya ng kape. Hindi naman kakaiba ang pagkakaroon ng mamahaling sasakyan sa probinsya, pero iba ang dating ng sasakyang iyon. Makintab, tahimik, at napakalinis na para bang hindi bagay sa maputik na kalsada sa harap ng kanilang bahay.

Humigop siya ng kape at tinitigan iyon.

“Seriously?”

May dalawang lalaking naka-suit na bumaba mula sa sasakyan. Isa sa kanila ay pumunta sa likod na p***o at binuksan iyon.

Lumabas si Lucian. Kahit simpleng pagpunta lang sa bahay nila, nakaayos pa rin ito na parang may pupuntahang board meeting. Naka-dark blue polo shirt, itim na pantalon, at relo na hindi niya maipaliwanag kung bakit parang mas mahal pa sa buong kusina nila.

Napatingin si Lia sa sarili niyang suot.

Lumang oversized shirt. Shorts.

Magulong buhok.

“Great.”

Hindi pa siya handang makita siya. Lalo na hindi nang ganitong itsura.

“Lia!”

Boses ng kanyang ina mula sa sala.

“Dumating na siya!”

“Alam ko!”

“Papapasukin mo ba?”

“Hindi ko naman siya puwedeng patuluyin sa labas!”

Mabilis siyang nagpunas ng kamay at inayos ang buhok gamit ang daliri bago lumabas ng kusina.

Pagdating niya sa sala, naroon na si Lucian.

Nakaupo ito sa sofa. Ang ama niya ay nasa kabilang upuan, habang ang ina niya ay naglalagay ng kape sa mesa.

At sa unang pagkakataon, napansin ni Lia kung gaano kalaki ang pagkakaiba ng presensya ni Lucian sa loob ng kanilang bahay.

Parang kahit saan siya ilagay, dala niya ang mundong kinagisnan niya.

Mamahalin. Maayos.

Kontrolado. Samantalang ang bahay ng mga Santos ay may kupas na pintura sa dingding, lumang sofa, at bentilador na kailangang hampasin sa gilid para hindi tumigil.

Pero walang sinabi si Lucian. Hindi niya tiningnan ang mga lumang gamit.

Hindi siya nagpakita ng kahit anong pagkasuklam.

Sa halip, tumayo ito nang makita si Lia.

“Good morning.”

“Morning.”

Napatingin si Lucian sa suot niya. Hindi nagtagal ang tingin nito, ngunit sapat iyon para mapansin niya.

“Sorry,” sabi ni Lia. “Hindi ko alam na pupunta ka.”

“I told you I'd send the revised contract.”

“You could have sent it through email.”

“I wanted to discuss it personally.”

“Of course you did.”

Umupo ulit si Lucian.

“Sit.”

Napataas ang kilay ni Lia.

“Excuse me?”

“Sit.”

“Hindi ako aso.”

Bahagyang gumalaw ang labi nito. Halos parang ngiti.

“I didn't mean it that way.”

“Then choose your words carefully.”

Umupo siya sa tapat nito. Agad inilabas ng assistant ni Lucian ang isang makapal na folder at inilapag iyon sa mesa.

“Revised agreement,” sabi ni Lucian.

Kinuha iyon ni Lia.

“Binago mo?”

“Some terms.”

“Bakit?”

“Because you had conditions.”

Binuksan niya ang unang pahina. Nandoon ang mga sinabi niya kahapon.

Walang interference sa resort. Walang pakikialam ang pamilya De Vera sa pamilya Santos.

Separate rooms. Divorce after six months.

At nanatili rin ang kondisyon tungkol sa walang anak.

Tumingin siya kay Lucian.

“You agreed to everything.”

“Yes.”

“Walang negotiation?”

“None.”

“That's suspicious.”

“Why?”

“Because people like you don't give things away that easily.”

“People like me?”

“Rich people.”

Tahimik si Lucian.

“I'm not giving anything away.”

“Ten million pesos.”

“It's an exchange.”

“Marriage for money.”

“Exactly.”

Hindi alam ni Lia kung bakit mas lalo siyang nainis sa pagiging diretso nito.

At the same time, may kakaibang honesty sa paraan nito magsalita.

Hindi ito nagkunwaring romantic. Hindi nagkunwaring interesado siya kay Lia bilang babae.

Wala itong sinabi tungkol sa destiny, love, o kahit anong dahilan na puwedeng gamitin ng isang lalaki para kumbinsihin ang babae.

Pera kapalit ng kasal. Iyon lang.

At marahil iyon ang dahilan kung bakit mas madali siyang pumayag.

“May isa akong tanong,” sabi niya.

“Ask.”

“Bakit kailangan mo talaga ng asawa?”

Hindi sumagot agad si Lucian. Tumahimik ang sala.

Napansin ni Lia na nakatingin din sa kanila ang kanyang mga magulang.

“It's complicated.”

“That's not an answer.”

“It's the answer I'm willing to give.”

“Then I won't sign.”

Mabilis siyang tinitigan ni Lucian.

“Why?”

“Because if I'm going to marry you, I deserve to know what I'm getting myself into.”

Huminga nang malalim si Lucian at isinandal ang likod sa sofa.

“My family has expectations.”

“About marriage?”

“Yes.”

“Arranged marriage?”

“Something like that.”

“So may ibang babae?”

“There is someone my family prefers.”

“Girlfriend?”

“No.”

“Fiancée?”

“No.”

“Then what?”

“An arrangement.”

Napaangat ang kilay niya.

“So you're escaping an arranged marriage by arranging another marriage?”

Lucian stared at her.

“That's one way to put it.”

Napatawa si Lia. Hindi niya napigilan.

“Ang gulo ng buhay mo.”

“You haven't seen anything yet.”

Nawala ang tawa niya. Hindi niya alam kung biro iyon.

Makalipas ang ilang minuto, nagpunta ang kanyang mga magulang sa kusina upang bigyan sila ng privacy.

Hindi na napigilan ni Lia ang sarili.

“Your family knows about this?”

“Yes.”

“And they agree?”

“No.”

“Then why aren't they stopping you?”

“Because they can't.”

May kakaibang kumpiyansa sa boses nito. Hindi yabang.

Mas parang isang lalaking sanay gumawa ng sariling desisyon.

“That's intimidating.”

“Good.”

“Hindi compliment 'yon.”

“I know.”

Napailing si Lia at bumalik sa kontrata.

May isang clause na hindi niya napansin noong una.

“What's this?”

Tinuro niya ang paragraph sa ilalim ng financial arrangements.

“Personal allowance?”

“Yes.”

“I don't need allowance.”

“It's part of the agreement.”

“I already get ten million.”

“That's for your family.”

“Exactly.”

“Then the allowance is for you.”

Hindi siya sumagot.

“Gaano kalaki?”

“Enough.”

“That's not a number.”

“Two hundred thousand per month.”

Halos mabilaukan si Lia.

“What?”

“Two hundred thousand pesos.”

“Per month?”

“Yes.”

“Are you insane?”

“No.”

“That's more than what I earn in months.”

“I know.”

“I'm not taking it.”

“It's in the contract.”

“Then remove it.”

“No.”

Napatingin siya rito.

“Why?”

“Because you're going to be my wife.”

“Fake wife.”

“Wife.”

“Contract wife.”

“Still my wife.”

Napatigil siya. Hindi niya alam kung bakit parang iba ang dating ng salitang iyon kapag si Lucian ang nagsasabi.

Mabilis niyang ibinalik ang tingin sa kontrata.

“Fine. But I won't spend it.”

“That's your choice.”

“Hindi ako sanay.”

“On what?”

“Being given money.”

“You're not being given money.”

“Then what is it?”

“Part of the arrangement.”

“Same thing.”

“No.”

Tahimik siya. Napansin niya kung paano siya pinagmamasdan ni Lucian.

Hindi nakakailang. Pero parang sinusubukan nitong intindihin kung bakit ganoon siya katigas sa pera.

“What's wrong?” tanong niya.

“Nothing.”

“You're staring.”

“I'm thinking.”

“About?”

“Why you're making this harder than it needs to be.”

Natawa siya nang walang humor.

“Because you're asking me to marry a stranger.”

“You know my name.”

“That's not the same thing.”

“Then ask.”

Napatingin siya rito.

“What?”

“You said you want to know what you're getting into.”

Tumango siya.

“Ask me anything.”

Ilang segundo siyang natahimik. Hindi niya alam kung saan magsisimula.

“Okay.”

Huminga siya nang malalim.

“Do you drink?”

“Occasionally.”

“Smoke?”

“No.”

“Cheat?”

Diretso niyang sinabi iyon. Hindi kumurap si Lucian.

“No.”

“Temper?”

“I have one.”

“Violent?”

“No.”

“Controlling?”

Tahimik siya. Lia raised an eyebrow.

“Well?”

“Sometimes.”

“Honest.”

“I told you to ask.”

“Family issues?”

“Yes.”

“Trust issues?”

“Yes.”

“Commitment issues?”

Bahagyang umangat ang kilay nito.

“We're getting married for six months. I think commitment is not the issue.”

Natawa siya.

“Fair.”

“Your turn.”

“Mine?”

“Yes.”

“What about me?”

“Do you drink?”

“Occasionally.”

“Smoke?”

“No.”

“Cheat?”

“No.”

“Temper?”

“Also yes.”

“Violent?”

“Only verbally.”

Napangiti siya.

“Controlling?”

“Maybe.”

“Family issues?”

“Definitely.”

“Trust issues?”

“Probably.”

“Commitment issues?”

Lia looked at him.

“I'm about to marry you, so apparently not.”

This time, Lucian actually smiled. At doon siya unang nakaramdam ng kakaibang bagay.

Mas maganda pala itong ngumiti. Hindi niya dapat napansin.

Pero napansin niya. At mas lalong hindi niya dapat isipin na gusto niyang makita iyon ulit.

Kaya mabilis siyang yumuko sa kontrata. Bandang tanghali, natapos din ang pagbabasa nila.

May ilang minor revisions pa, ngunit halos pareho na ang kasunduan.

Kinuha ni Lia ang ballpen. Huminto ang kamay niya bago tumama sa papel.

“Once I sign this,” sabi niya, “wala nang atrasan?”

Lucian nodded.

“None.”

“Six months.”

“Yes.”

“Then divorce.”

“Yes.”

“Whatever happens.”

“Yes.”

Tumingin siya sa kanya.

“And you won't change your mind?”

“No.”

“Promise?”

Tahimik si Lucian bago sumagot.

“I don't make promises I can't keep.”

May kung anong dumaan sa dibdib niya.

Hindi niya alam kung bakit parang masyadong seryoso ang simpleng sagot na iyon.

Kaya pinirmahan niya. Isang pirma.

Isa pa. At isa pa.

Hanggang sa tuluyan nang nakumpleto ang mga dokumento.

Ibinaba niya ang ballpen.

“Done.”

Tahimik si Lucian. Kinuha niya ang kopya at tiningnan ang pirma ni Lia.

Then he looked at her.

“Congratulations.”

Lia frowned.

“For what?”

“You're officially my future wife.”

Napailing siya.

“Don't say it like that.”

“Why?”

“Ang weird.”

“You'll get used to it.”

“I doubt that.”

Tumayo si Lucian.

“Wedding is in two weeks.”

Napatingin siya sa kanya.

“Two weeks?”

“Yes.”

“You weren't joking.”

“No.”

“Lucian.”

“Yes?”

“Hindi ko nga alam kung anong size ng wedding dress ko!”

“We can fix that.”

“Hindi mo naiintindihan.”

“I understand.”

“No, you don't.”

Lumapit ito nang kaunti. Hindi naman sobrang lapit.

Pero sapat para maramdaman niyang biglang naging mas tahimik ang paligid.

“You're worried.”

“Of course I'm worried.”

“About the wedding?”

“About everything.”

Lucian studied her face.

“Don't be.”

“Easy for you to say.”

“I'll handle it.”

“I don't want you handling everything.”

“Then tell me what you want.”

Lia opened her mouth. Walang lumabas na salita.

Because for some reason, the question felt more personal than it should.

“What do you want, Lia?”

Hindi niya alam kung bakit parang iba ang tunog ng pangalan niya kapag sinasabi nito.

She swallowed.

“I want my family safe.”

“I can give you that.”

“I want the resort to stay ours.”

“It will.”

“I don't want to owe you anything.”

“You won't.”

“And after six months…”

“Divorce.”

She nodded.

“Good.”

Lucian stepped back.

“Then we're clear.”

Tumalikod na ito. Ngunit bago siya tuluyang makalabas, tinawag siya ni Lia.

“Lucian.”

Huminto ito.

“Thank you.”

Hindi agad ito lumingon.

“For what?”

“For helping us.”

Tahimik itong tumingin sa kanya.

“You haven't received anything yet.”

“But you agreed.”

“I agreed to a contract.”

“I know.”

“And Lia…”

“Yes?”

“Don't thank me yet.”

Nakunot ang noo niya.

“Why?”

Dahan-dahan itong ngumiti.

“Because you haven't seen what being married to me is like.”

At bago pa siya makasagot, lumabas na ito ng bahay.

Naiwan si Lia sa sala, nakatingin sa pintuang kakasara lamang.

Hindi niya alam kung dapat ba siyang matakot o matuwa.

Marahil pareho. Nang gabing iyon, mag-isa siyang nakaupo sa kama habang hawak ang kopya ng kontrata.

Tahimik ang buong bahay. Sa labas, maririnig ang mga kuliglig at mahina na tunog ng hangin mula sa mga puno.

Dalawang linggo. Dalawang linggo bago siya maging asawa ni Lucian de Vera.

Isang lalaking halos hindi niya kilala. Isang lalaking may sariling mundo.

Sariling pamilya. Sariling problema.

At isang dahilan na hindi pa rin niya alam kung bakit kailangan nito ng asawa.

Napahiga siya at itinaas ang kontrata sa ibabaw ng mukha niya.

“Sampung milyon,” bulong niya.

Parang iyon lang ang kailangan niyang isipin.

Sampung milyon. Resort.

Bahay. Pamilya.

Six months. Divorce.

Simple. Napabuntong-hininga siya at ibinaba ang papel sa dibdib.

Pero sa halip na pera ang pumasok sa isip niya, mukha ni Lucian ang nakita niya.

Ang malamig nitong tingin. Ang bahagyang ngiti.

Ang paraan ng pagtawag nito sa pangalan niya.

At ang kakaibang tingin nito nang tanungin siya kung ano talaga ang gusto niya.

Hindi iyon bahagi ng kontrata. Hindi rin iyon dapat maging bahagi ng isip niya.

Kaya ipinikit niya ang mga mata.

“Hindi ako mai-in love sa'yo.”

Parang panunumpa niya iyon sa sarili.

“Six months lang.”

Hindi niya alam na sa kabilang bahagi ng Maynila, may isang lalaking nakaupo sa likod ng isang mamahaling sasakyan, hawak ang parehong kontrata.

At habang binabasa ni Lucian ang pangalan ni Lia sa papel, isang bagay ang malinaw sa kanya.

Hindi niya alam kung gaano katagal niya kakailanganin ang kasal.

Pero alam niyang sa lahat ng babaeng puwede niyang piliin, may dahilan kung bakit si Lia Santos ang gusto niya.

At ang dahilan na iyon ay isang bagay na hindi pa niya handang sabihin sa kanya.