Chapter 2 — Marry Me

Hindi umuwi si Lia nang diretso sa probinsya.

Sa halip, naglakad muna siya nang halos tatlumpung minuto sa isang mall sa Makati, dala ang folder na para bang may hawak siyang bagay na puwedeng sumabog anumang oras. Ilang beses na niyang sinubukang ilagay iyon sa loob ng bag niya, ngunit ilang minuto lamang ang lumilipas ay inilalabas niya ulit.

Hindi niya maintindihan kung bakit hindi niya basta-basta maitapon ang kontrata.

Dapat ay simple lang ang sagot. Hindi.

Isang malinaw at matatag na hindi. Sino ba ang matinong babae na tatanggap ng sampung milyong piso kapalit ng pagpapakasal sa isang lalaking halos hindi niya kilala?

Pero bawat oras na lumilipas ay lalo niyang nararamdaman ang bigat ng sitwasyon ng kanilang pamilya.

Sampung milyong piso. Parehong halaga na kailangan nila para hindi mawala ang kanilang tahanan.

Parehong halaga na ilang buwan na nilang hinahanap.

Napahinto siya sa harap ng malaking glass window ng mall at napatingin sa sariling repleksiyon.

“Hindi ka gold digger,” bulong niya sa sarili.

Napangiwi siya.

“Hindi rin ako tanga.”

Pero bakit parang pinag-iisipan niya pa rin?

Ibinaba niya ang tingin sa folder. Lucian de Vera.

Kahit ilang beses niyang sabihin sa sarili na hindi niya kailangan malaman kung sino ang lalaki, alam niyang kasinungalingan iyon.

Kilala niya ang pangalan. Hindi personal, siyempre.

Pero sapat para malaman niyang hindi ordinaryong mayaman ang lalaking iyon.

Si Lucian de Vera ay nasa ibang level.

May mga hotel. Mga commercial properties.

Mga kumpanya sa iba't ibang bansa. Mga private investments na hindi niya nga maintindihan kahit basahin niya nang paulit-ulit ang business articles tungkol sa mga ito.

At siya? Si Lia Santos ay isang babae na ilang oras lang ang nakalipas ay nagbibilang ng perang natitira sa bank account niya para malaman kung may maipambibili pa siya ng grocery para sa susunod na linggo.

Magkaibang mundo. Magkaibang buhay.

Kaya lalo niyang hindi maintindihan kung bakit siya ang pinili.

Pagdating niya sa bus terminal, alas-sais na ng gabi.

Pagod na pagod siya, pero mas pagod ang isip niya kaysa katawan.

Umupo siya sa isang sulok at muling binuksan ang folder.

Hindi niya kailangang pirmahan. Hindi ngayon.

Kailangan lang niyang basahin. Maingat niyang sinundan ang bawat linya.

Six-month marriage. Ten million pesos.

Confidentiality. Public appearances.

Separate financial accounts. No interference with personal matters.

At ang pinakahuli. No children.

Napahinto siya. Hindi niya alam kung bakit iyon ang pinakaunang kondisyon na tumatak sa isip niya.

Siguro dahil sobrang absurd. Parang ang buong kontrata ay isinulat ng isang taong gustong kontrolin ang bawat segundo ng isang relasyon na hindi naman dapat relasyon.

Napatitig siya sa papel.

“Bakit kailangan pa ng ganito?”

Napalingon siya nang may isang matandang babae na nakaupo sa kabilang upuan ang mapatingin sa kanya.

Mabilis na ngumiti si Lia.

“Sorry po.”

Tumango ang matanda at bumalik sa cellphone nito.

Napabuntong-hininga si Lia. Hindi niya alam kung kanino siya mas galit.

Kay Lucian dahil sa katawa-tawang proposal nito.

O sa sarili niya dahil seryoso niya itong pinag-iisipan.

Nang dumating ang bus, mabilis siyang sumakay.

Umupo siya sa may bintana at isinandal ang ulo sa salamin.

Sa labas, unti-unting nawawala ang mga ilaw ng Maynila habang umaalis sila sa terminal.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala niya si Lucian, pinayagan niyang isipin ang posibilidad.

Paano kung tanggapin niya? Anim na buwan.

Magpapakasal siya sa isang estranghero. Anim na buwan lamang.

Pagkatapos, hiwalay na sila. Makukuha ng pamilya niya ang sampung milyong piso.

Maililigtas ang resort. Maililigtas ang bahay.

At pagkatapos ng anim na buwan, tapos na.

Simple. Napapikit siya.

Kung ganoon kasimple, bakit parang may mali?

“Late ka.”

Iyon ang unang sinabi ng kanyang ama nang makauwi siya.

Nasa dining area ito kasama ang kanyang ina. May pagkain sa mesa ngunit halos hindi nagalaw.

“Traffic.”

“Tapos na ang dinner.”

“Sorry.”

Umupo si Lia. Napatingin ang kanyang ina sa kanya.

“Kamusta ang meeting?”

Tahimik siya.

“Lia?”

“Ma…”

Naghintay ang dalawa. Huminga siya nang malalim.

“May offer.”

“Investor?”

Tumango siya.

“Magkano?”

Hindi agad siya sumagot.

“Sampung milyon.”

Napatigil ang kanyang ama. Ang kanyang ina ay napahawak sa dibdib.

“Ten million?”

“Yes.”

“Gusto nilang bilhin ang resort?”

“Hindi.”

“Then what?”

Tumingin si Lia sa dalawa.

“Gusto nila akong pakasalan.”

Tahimik. Napakatalim ng katahimikan na parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.

Ang kutsarang hawak ng kanyang ama ay dahan-dahang ibinaba.

“Ha?”

“Marriage.”

“Anong klaseng investor 'yan?”

“Hindi siya investor.”

“Then who?”

“Lucian de Vera.”

Parang lalo pang nanigas ang kanyang mga magulang.

“Kilala mo?”

“Hindi.”

“Si Lucian de Vera?”

“Yes.”

Napahawak sa noo ang kanyang ama.

“Anak, hindi puwedeng ganyan.”

“Alam ko.”

“Billionaire 'yan.”

“Alam ko rin.”

“Bakit ka niya pakakasalan?”

“Hindi ko alam.”

“Anong ibig sabihin ng hindi mo alam?”

“Hindi niya sinabi.”

“Hindi mo tinanong?”

“Tinanong ko.”

“At?”

“Sinabi niyang kailangan niya ng asawa.”

Napatingin ang kanyang ama sa kanyang ina.

Pareho silang walang masabi. Pagkatapos ay marahang nagsalita ang kanyang ina.

“Lia, hindi mo kailangang gawin ito.”

“Alam ko.”

“Hindi namin gustong isakripisyo mo ang sarili mo para sa resort.”

“Hindi ko naman isinasakripisyo ang sarili ko.”

“Anak…”

“Six months lang.”

Natahimik siya.

“Six months,” ulit niya. “Pagkatapos, divorce.”

“Bakit parang napakadali mong sabihin?”

“Dahil kailangan natin ng pera.”

“Hindi ganoon kasimple.”

“I know.”

Tumayo si Lia.

“Pero ano ang option natin?”

Walang sumagot. Iyon ang pinakamasakit.

Dahil wala. Wala silang ibang pera.

Wala silang ibang property na puwedeng ibenta.

Wala silang investor na naghihintay. At wala silang sapat na panahon.

“Thirty days,” sabi ni Lia. “Thirty days na lang bago kunin ng bangko ang resort.”

Tumahimik ang kanyang ama.

“Kung tatanggapin ko ito, mawawala ang problema.”

“Pero magkakaroon ka ng ibang problema.”

“Maybe.”

“Lia.”

Tumingin siya sa kanyang ina.

“Hindi ko sinasabing gusto ko siya.”

“Then why?”

“Because I need the money.”

“Paano kung saktan ka niya?”

Bahagyang ngumiti si Lia.

“Ma, hindi naman ako pupunta roon para mahalin siya.”

Ibinaba niya ang folder sa mesa.

“Pupunta ako para magtrabaho.”

Napailing ang kanyang ina.

“Marriage is not work.”

“Sa kontrata niya, parang ganoon na rin.”

Kinabukasan, alas-nuwebe pa lang ng umaga nang tumawag ang numero mula sa Maynila.

Hindi niya kailangang hulaan kung sino.

“Hello?”

“Ms. Santos.”

Boses ng isang lalaki. Hindi si Lucian.

“I'm calling on behalf of Mr. De Vera.”

“Ano po iyon?”

“Mr. De Vera would like to know if you've reached a decision.”

“Ang bilis naman.”

“He prefers efficiency.”

“Tell him I need more time.”

“Of course.”

Napabuntong-hininga si Lia.

“Pero may tanong ako.”

“Yes?”

“Kung sakaling pumayag ako, kailan ang kasal?”

May ilang segundo ng katahimikan.

“Mr. De Vera is prepared to proceed as soon as possible.”

“Meaning?”

“Within two weeks.”

Napapikit si Lia.

“Two weeks?”

“Yes.”

“Grabe naman.”

“Is that a problem?”

“Of course it's a problem.”

“Would you prefer three weeks?”

Napatingin siya sa kisame. Hindi niya alam kung matatawa o maiinis.

“Tell your boss I'll call him.”

“I'll let him know.”

Bago niya ibaba ang tawag, may naalala siya.

“Wait.”

“Yes?”

“Does he actually expect me to live with him?”

“Yes.”

“Of course.”

“And attend events with him?”

“Yes.”

“Meet his family?”

“Yes.”

“Act like his wife?”

“Yes.”

Lia closed her eyes.

“Anything else?”

“Yes.”

“Ano?”

“He wants you to sign the confidentiality agreement.”

“Tell him I'll read it first.”

“Understood.”

Natapos ang tawag. Naupo si Lia sa gilid ng kama.

Dalawang linggo. Mabilis.

Napakabilis. Pero kung tutuusin, wala naman siyang dahilan para tumagal pa.

She needed the money. Her family needed the money.

And Lucian needed a wife. Pareho silang may kailangan.

Perhaps that was enough. Kinahapunan, pumunta siya sa isang maliit na law office sa bayan.

Hindi niya kayang pirmahan ang kontrata nang hindi ito ipinapabasa sa isang abogado.

Isang oras niyang pinag-aralan kasama ang isang matandang abogado na kilala ng pamilya nila.

Nang matapos, ibinaba nito ang papel.

“Wala namang ilegal dito.”

“Sure?”

“Sure.”

“Pero weird?”

Tumawa ang abogado.

“Very.”

Napahawak si Lia sa noo.

“Alam ko.”

“May isang bagay lang akong sasabihin sa iyo.”

“Ano po?”

“Make sure you understand what you're agreeing to.”

Tumango siya.

“Six months.”

“Yes.”

“No children.”

“Yes.”

“Divorce after six months.”

“Yes.”

“Ten million pesos.”

“Yes.”

Tinitigan siya ng abogado.

“Then ask yourself if ten million pesos is worth six months of your life.”

Hindi agad siya sumagot. Sa isip niya ay lumitaw ang mukha ng kanyang ama.

Ang kanyang ina. Ang resort.

Ang lumang bahay. Ang mga empleyadong umaasa sa kanilang negosyo.

Ang mga batang sanay maglaro sa pool tuwing summer.

At ang kanilang pamilya na unti-unting nauubusan ng pag-asa.

“Yes,” sabi niya.

Mahina pero malinaw.

“It's worth it.”

Kinagabihan, tumawag siya sa numerong ibinigay ng assistant ni Lucian.

Hindi siya nagdalawang-isip.

“Hello.”

Boses niya iyon. Malamig.

Diretso. Parang wala siyang emosyon kahit isang araw pa lang ang lumipas mula nang mag-alok siya ng kasal.

“Mr. De Vera.”

“Lia.”

Napakunot-noo siya. First name agad?

“You can call me Lia.”

“I already do.”

Napabuntong-hininga siya.

“I have a few conditions.”

“I'm listening.”

“Una, walang pakialam ang pamilya mo sa pamilya ko.”

“Agreed.”

“Hindi mo gagalawin ang resort.”

“Agreed.”

“Hindi mo gagamitin ang pera bilang dahilan para kontrolin ako.”

“Agreed.”

“After six months, divorce.”

“Agreed.”

“Walang anak.”

May ilang segundong katahimikan.

“Agreed.”

Napatigil si Lia. Hindi niya alam kung bakit biglang naging kakaiba ang boses nito.

“Then we have a deal.”

“May isa pa.”

“Ano?”

“I want separate rooms.”

Tahimik. Then Lucian said:

“Fine.”

“That's it?”

“Yes.”

“Wala ka nang sasabihin?”

“Do you want me to?”

“No.”

“Then we're done.”

Napabuntong-hininga si Lia.

“Okay.”

“Lia.”

“Yes?”

“There's something you should know.”

Naging alerto siya.

“What?”

“Once you sign the contract, you become my wife.”

“I know.”

“No backing out.”

“I know.”

“You'll be entering my world.”

“I know.”

“And things won't be as simple as you think.”

Tahimik siya. Then she answered:

“Neither is mine.”

May ilang segundo silang parehong walang sinabi.

Hanggang sa si Lucian ang unang nagsalita.

“I'll send the revised contract tomorrow.”

“Okay.”

“Good night, Lia.”

“Good night.”

Natapos ang tawag. Ilang segundo siyang nakatingin sa cellphone.

Hindi niya alam kung bakit parang may kakaibang bigat sa simpleng usapang iyon.

Bumangon siya at pumunta sa bintana. Sa labas, tahimik ang resort.

Mahina ang ilaw sa reception area. May dalawang empleyadong nagliligpit sa restaurant.

Sa kabilang bahagi ng property, tanaw niya ang bahay na kinalakihan niya.

Ang tahanang ilang taon nang pilit nilang ipinagtatanggol.

At bukas, magsisimula na ang lahat. Kunin niya ang sampung milyong piso.

Pipirma siya sa kontrata. At pakakasalan niya ang isang lalaking hindi niya mahal.

Iyon ang plano. At sa ngayon, sapat na iyon.

Hindi niya alam na may isang bagay na hindi kailanman maisusulat sa kontrata.

Hindi niya makokontrol kung ano ang mararamdaman ng puso niya.

At lalong hindi niya alam na ang anim na buwang kasal na iyon ang magiging simula ng pinakamalaking pagmamahal at pinakamalaking sakit na mararanasan niya sa buong buhay niya.