Chapter 4 — Two Weeks

Dalawang linggo.

Iyon lang ang pagitan ng buhay ni Lia Santos bilang isang ordinaryong anak ng pamilyang pilit isinasalba ang natitira nilang ari-arian at ang buhay na naghihintay sa kanya bilang asawa ng isa sa pinakamayayamang lalaki sa bansa.

Sa loob ng dalawang linggong iyon, kailangan niyang maghanda para sa kasal.

Kailangan niyang pumili ng damit. Kailangan niyang humarap sa pamilya ni Lucian de Vera.

Kailangan niyang matutong mamuhay sa mundong hindi naman niya kailanman hiniling na mapasukan.

At higit sa lahat, kailangan niyang sanayin ang sarili na huwag mahulog sa lalaking pakakasalan niya.

Madali sanang sabihin iyon kung pera lamang ang usapan.

Pero sa tuwing naaalala niya ang mukha ni Lucian, ang malamig nitong mga mata, ang mahinang ngiting halos hindi niya napapansin, at ang paraan ng pagsasalita nitong tila palaging may kontrol sa sitwasyon, may kakaibang kaba na sumisiksik sa dibdib niya.

Hindi pa man sila kasal, pakiramdam ni Lia ay may kung anong nagsisimula.

At iyon ang pinakakinatatakutan niya.

“Sigurado ka na talaga?”

Iyon na marahil ang ikalimang beses na tinanong siya ng kanyang ina mula nang matapos ang almusal.

Hindi na binilang ni Lia kung ilang beses siyang nakatanggap ng parehong tanong mula sa kanyang ama.

Nasa mesa silang tatlo nang umagang iyon. Tahimik ang paligid, maliban sa tunog ng kutsara at tinidor at paminsan-minsang ingay ng isang tricycle sa kalsada.

Sa gitna ng mesa ay may pritong isda, itlog, sinangag, at tuyo. Karaniwang almusal ng pamilya Santos, ngunit para kay Lia, parang wala siyang malasahan.

Kinuha niya ang itlog at dahan-dahang pinisil gamit ang tinidor.

“Sigurado ako.”

Hindi kumbinsido ang kanyang ina.

“Anak, hindi kita pinipigilan dahil ayaw namin kay Mr. De Vera. Hindi naman namin siya kilala.”

“Exactly.”

“Mas lalo nga akong nag-aalala dahil hindi mo siya kilala.”

“Ma, may kontrata.”

“Marriage is not a business contract.”

“Sa case namin, parang ganoon.”

Tumigil ang kanyang ina. Mula sa kabilang bahagi ng mesa, marahang nagsalita ang kanyang ama.

“Maybe we should let her decide.”

Napatingin si Lia sa kanyang ama. Tahimik ito habang kumakain, ngunit halata sa mukha nitong hindi rin ito komportable sa desisyong ginagawa niya.

“Hindi ko gustong gawin mo ito dahil sa amin,” dagdag nito.

“Hindi ko ginagawa para sa inyo lang.”

“Then why?”

Huminga nang malalim si Lia.

“Dahil ayokong mawala ang bahay.”

Napatingin siya sa paligid. Sa lumang dingding na may litrato ng kanyang mga lolo't lola.

Sa kabinet na ginawa ng kanyang ama noong bata pa siya.

Sa lumang orasan na hindi na tumutunog nang tama pero hindi pa rin nila pinapalitan.

Sa bahay na iyon, doon siya unang natutong maglakad.

Doon siya unang nagkaroon ng kaibigan. Doon niya unang sinabi sa mga magulang niya na gusto niyang magtrabaho sa Maynila.

At doon siya palaging umuuwi kapag pagod na siya sa mundo.

Hindi niya kayang panoorin itong mawala.

“Kung may paraan para mailigtas natin ito, gagawin ko,” sabi niya.

“Even if it means marrying a stranger?”

Lia looked at her mother.

“Yes.”

Walang sumagot. Maya-maya ay tumayo ang kanyang ina at lumapit sa kanya.

Hinawakan nito ang pisngi niya.

“Hindi ko alam kung matapang ka o matigas ang ulo mo.”

Bahagyang ngumiti si Lia.

“Both.”

Napailing ang kanyang ina, ngunit ngumiti rin.

“Mag-ingat ka.”

“I will.”

At sa unang pagkakataon mula nang tanggapin niya ang alok ni Lucian, nakaramdam siya ng kaunting kapayapaan.

Hindi dahil sigurado siya. Kundi dahil alam niyang may dahilan ang desisyon niya.

Makalipas ang dalawang araw, dumating ang unang problema.

Hindi iyon ang kontrata. Hindi rin ang kasal.

Ang problema ay ang wedding dress.

“Ma, bakit parang pang-princess?”

Tinitigan ni Lia ang larawang ipinadala sa kanya ng wedding coordinator.

“Because you're marrying a billionaire,” sagot ng kanyang ina.

“Hindi naman ibig sabihin kailangan kong magmukhang chandelier.”

Napatawa ang kanyang ina.

“Naku, anak.”

“Simple lang gusto ko.”

“Simple for you means?”

“White dress.”

“That's it?”

“That's it.”

“Lia, kasal mo 'yan.”

“Six-month marriage.”

“Still a wedding.”

Napabuntong-hininga siya. Hindi niya alam kung bakit parang lahat ng tao ay mas excited sa kasal kaysa sa kanya.

May wedding planner. May designer.

May makeup artist. May photographer.

May security. May kung anu-ano pang pangalan ng mga taong hindi niya maalala.

Samantalang siya ay nakaupo sa sala at iniisip kung dapat ba siyang magpakasal sa isang lalaking tatlong beses pa lang niyang nakakausap nang personal.

“May message,” sabi ng kanyang ina.

“Sino?”

“Mr. De Vera's assistant.”

Binasa niya ang mensahe. Mr. De Vera would like to meet you tomorrow at 10 a.m.

Napakunot-noo siya.

“Bakit?”

“Hindi sinabi.”

“May emergency?”

“Maybe.”

“Baka gusto nang umatras.”

Natahimik ang kanyang ina.

“Would you be happy?”

Napatingin si Lia sa cellphone. Hindi niya alam ang sagot.

Kung umatras si Lucian, mawawala ang sampung milyon.

Mawawala ang resort. Pero hindi niya kailangang pakasalan ang isang estranghero.

Kung magpapatuloy ito, magiging asawa niya ang isang lalaking halos wala siyang alam tungkol sa buhay.

“Hindi ko alam,” sabi niya.

At iyon ang pinakatapat na sagot na kaya niyang ibigay.

Kinabukasan, alas-diyes ng umaga, nasa lobby na siya ng isang hotel sa Makati.

Hindi niya alam kung bakit kailangan pang pumili ni Lucian ng hotel para sa simpleng pag-uusap.

Pero nang makita niya ang lobby, naintindihan niya.

Masyadong eleganteng lugar para tawaging simpleng meeting.

Mataas ang kisame. Nakapalibot ang mga ilaw na parang maliliit na bituin, habang ang sahig ay gawa sa makintab na marmol. Tahimik ang mga tao, at maging ang mga staff ay tila alam kung paano gumalaw nang hindi gumagawa ng ingay.

Napatingin si Lia sa sarili niyang damit.

Simple lang ang suot niyang beige blouse at itim na pantalon.

Mukha siyang pumunta roon para sa job interview.

At marahil ganoon nga naman. Marriage interview.

“Ms. Santos?”

Lumingon siya. Isang babae na naka-black suit ang nakatayo sa likod niya.

“I'm Clara. Mr. De Vera's assistant.”

“Hi.”

“Mr. De Vera is waiting upstairs.”

“Okay.”

Sinundan niya ito patungo sa elevator. Habang umaakyat, hindi niya maiwasang kabahan.

Hindi niya alam kung ano ang pag-uusapan nila.

Hindi niya alam kung may problema sa kontrata.

At ayaw niyang aminin na mas kinakabahan siya sa personal na pagkikita nila kaysa sa mismong kasal.

Pagbukas ng elevator, bumungad sa kanya ang isang pribadong lounge.

May malalaking bintana na tanaw ang buong siyudad.

At sa harap ng bintana ay nakatayo si Lucian.

Naka-white long-sleeved shirt ito, nakatiklop ang manggas hanggang siko. Wala itong coat o tie, kaya sa unang pagkakataon ay nakita niya itong mas relaxed.

Mas tao. Hindi masyadong bilyonaryo.

Hindi masyadong intimidating. Napansin siya ni Lucian at lumingon.

“You're early.”

“Ten o'clock.”

“It is ten.”

“Exactly.”

Bahagyang ngumiti ito.

“Sit.”

“Again?”

“What?”

“'Sit.'”

“I didn't mean anything by it.”

“I know.”

Umupo si Lia. Umupo rin si Lucian sa tapat niya.

May waiter na lumapit.

“Coffee?”

“Water.”

“Coffee,” sabi ni Lucian.

Napatingin si Lia.

“You remembered?”

“You ordered coffee the last time.”

“That's creepy.”

“I remember details.”

Hindi niya alam kung compliment ba iyon o warning.

Pagkaalis ng waiter, tahimik silang sandali. Hanggang sa inilapag ni Lucian ang isang maliit na kahon sa mesa.

Lia stared at it.

“What is that?”

“Open it.”

“Why?”

“Because it's yours.”

Dahan-dahan niyang binuksan. Isang maliit na velvet box.

Sa loob ay isang singsing. Hindi iyon mukhang ordinaryong singsing.

Simple ang disenyo, ngunit may malaking diamond sa gitna.

Napatingin siya kay Lucian.

“That's…”

“Your engagement ring.”

“Lucian.”

“Yes?”

“How much?”

“You don't need to know.”

“That's not an answer.”

“You'll know eventually.”

“Is this real?”

“Yes.”

“Why does it look like it costs more than our entire resort?”

“Probably because it does.”

Nanlaki ang mata niya.

“Hindi ko ito puwedeng isuot.”

“Why?”

“Because I don't want people thinking I married you for money.”

“You're marrying me for money.”

Natigilan siya. Diretso ang tingin nito sa kanya.

Walang pang-aasar. Walang ngiti.

Totoo ang sinabi nito. Masakit nang kaunti.

Hindi niya alam kung bakit.

“Yes,” sagot niya. “But I don't want everyone to know that.”

“Then don't tell them.”

“That's not how people work.”

“Then let them talk.”

Napabuntong-hininga siya.

“You're impossible.”

“I've been told.”

Isinara niya ang kahon.

“Why did you really ask me to meet you?”

“Because there's something you need to understand before the wedding.”

Naging seryoso ang mukha niya.

“What?”

“My family.”

Natahimik siya.

“I told you they won't be happy.”

“You did.”

“They may try to make you uncomfortable.”

“That's okay.”

“They may insult you.”

Hindi na siya ngumiti.

“Okay.”

“They may assume you're after my money.”

“Expected.”

“They may investigate your family.”

“Already done, apparently.”

Lucian looked at her.

“I don't want you to be surprised.”

“I appreciate the warning.”

“And if anyone crosses the line…”

Huminto ito.

“Ako ang bahala.”

Napatingin siya sa mga mata nito. May kakaibang katiyakan sa tono nito.

Hindi siya sanay na may isang taong magsasabi sa kanya ng ganoon.

Sa buhay niya, siya ang laging kailangang gumawa ng paraan.

Siya ang naghahanap ng pera. Siya ang kumausap sa bangko.

Siya ang tumutulong sa resort. Siya ang nag-aayos ng problema.

Ngayon, may isang lalaki sa harap niya na nagsasabing siya ang bahala.

At nakakatakot iyon. Dahil parang gusto niyang maniwala.

“Why are you doing this?”

Lucian's brows slightly furrowed.

“Doing what?”

“Protecting me.”

“Because you're going to be my wife.”

“Fake wife.”

“Wife.”

Napabuntong-hininga siya.

“You really like that word.”

“Maybe.”

“Why?”

Hindi sumagot si Lucian. Sa halip, kinuha nito ang singsing mula sa kahon.

“Give me your hand.”

Napatingin siya sa kamay niya.

“Why?”

“I want to see if it fits.”

“You could have asked the jeweler.”

“I did.”

“Then why me?”

“Because I want to know.”

Ilang segundo siyang nagdalawang-isip bago iniabot ang kamay.

Maingat na hinawakan ni Lucian ang mga daliri niya.

Mainit ang kamay nito. At sa hindi niya inaasahang dahilan, biglang naging mas mabilis ang tibok ng puso niya.

Isinuot nito ang singsing sa daliri niya.

Perfect fit. Lia stared at it.

Hindi siya sanay sa ganitong klaseng bagay.

Hindi siya sanay sa mamahaling alahas. Hindi siya sanay sa lalaking humahawak sa kamay niya na parang natural lang iyon.

At lalong hindi siya sanay sa ideyang sa loob lamang ng dalawang linggo, magiging bahagi na siya ng buhay nito.

“You're staring,” sabi ni Lucian.

“I'm just thinking.”

“About?”

“Nothing.”

“Liar.”

Napatingin siya rito.

“You don't know me well enough to call me a liar.”

“Maybe I will in six months.”

Hindi niya alam kung bakit parang may ibang kahulugan ang sinabi nito.

Mabilis niyang binawi ang kamay.

“Six months.”

“Yes.”

“Don't forget that.”

“I won't.”

Tumayo si Lucian.

“Come.”

“Saan?”

“Lunch.”

“Why?”

“Because you haven't eaten.”

Napatingin siya rito.

“How do you know?”

“You drank coffee without breakfast.”

“That's not enough evidence.”

“It is.”

Napailing siya.

“You really notice everything.”

Lucian looked at her.

“Only things that matter.”

Natahimik si Lia. Hindi niya alam kung bakit biglang naging tahimik ang buong lounge.

Hindi rin niya alam kung bakit ang isang simpleng pangungusap ay tila may bigat na hindi niya kayang ipaliwanag.

Lumabas sila ng lounge nang magkatabi. At habang naglalakad sila patungo sa elevator, hindi napigilan ni Lia na tingnan ang singsing sa kanyang daliri.

Sampung milyong piso. Anim na buwan.

Isang kasal. Iyon lang dapat.

Pero habang hawak niya ang singsing, may isang maliit na bahagi ng puso niyang nagsimulang magtanong ng isang bagay na hindi kasama sa kontrata.

Paano kung hindi lang anim na buwan ang maging mahalaga?

At sa unang pagkakataon, hindi niya nagawang sagutin ang sarili niya.