Lahat ng Kabanata ng ไม่เจ็บอย่างข้าผู้ใดจะเข้าใจ: Kabanata 31 - Kabanata 40

ตอนที่ 31 || พบคนสำคัญครึ่งเดือนผ่านไปอย่างเงียบงัน...จ้าวปี้หลัวอยู่เดือนตามที่หมอตำแยกำชับดูแลอย่างเคร่งครัดจนครบกำหนด ในที่สุดร่างกายของนางก็ฟื้นคืนเรี่ยวแรงขึ้นมาอีกครั้ง แม้ยังมิอาจกลับมาแข็งแรงดังเดิมได้ในเวลาอันสั้น ทว่าเลือดจากการแท้งบุตรก็ยุติลงแล้ว อาการเจ็บป่วยทางกายที่เคยรุมเร้าก็หายสนิทแม้ยังมิถึงขั้นสามารถออกจากตำหนักไปไหนมาไหนได้ตามปกติ แต่กิจการภายในทั้งหลาย พระชายาจ้าวก็สามารถกลับมารับผิดชอบจัดการด้วยตนเองได้ทั้งหมดแล้ว ทว่าแม้ร่างกายจะฟื้นคืนแล้ว สภาพจิตใจของนางกลับมิได้ดีขึ้นตามไปด้วย ตรงกันข้าม กลับยิ่งถดถอยลงทุกวันหลังสูญเสียทั้งลูกน้อยและคนสนิทดั่งพี่น้องเดิมทีจ้าวปี้หลัวก็เป็นสตรีเงียบขรึมและเก็บตัวอยู่แล้ว นางมิใช่คนช่างพูด ทั้งมิใช่สตรีที่ชอบออกไปสังสรรค์หรือสนทนาเรื่องไร้สาระกับผู้ใด หากมิใช่เรื่องจำเป็น นางแทบไม่คิดจะเอ่ยวาจากับผู้ใดด้วยซ้ำ แต่หลังจากสูญเสียบุตรในครรภ์ นางกลับยิ่งเงียบงันกว่าเดิม ราวกับกลายเป็นสตรีใบ้ไปแล้วทั้งคน ในแต่ละวันแทบจะเอ่ยออกมาเพียงไม่กี่ประโยค แม้แต่กับสาวใช้คนสนิท นางก็พูดเพียงเท่าที่จำเป็นเท่านั้นหากเป็นคนนอกหรือบ่าวไพร่ ย่

ตอนที่ 33 || เจ้าดูเรื่องสนุกตรงนี้นะเมื่อก้าวเข้าสู่ห้องบรรทมของซูกุ้ยเฟย ภาพของซูหว่านโหรวที่นอนอยู่บนเตียงหรูหราสมฐานะพระสนมขั้นกุ้ยเฟยก็ปรากฏแก่สายตา ร่างของนางอวบอิ่มตามสภาพสตรีมีครรภ์แก่ใกล้คลอดทว่าบัดนี้ใบหน้ากลับซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริก ลมหายใจถี่กระชั้น ทุกครั้งที่ความเจ็บปวดแล่นผ่านหน้าท้อง ร่างกายของนางก็เกร็งขึ้นโดยไม่อาจควบคุมได้ แม้แต่จะเปล่งเสียงออกมายังต้องรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี เห็นได้ชัดว่านางกำลังเจ็บปวดอย่างหนัก และอาการเช่นนี้ย่อมมิใช่ความเจ็บปวดจากการใกล้คลอดตามธรรมดาข้างเตียงมีนางกำนัลสามคน หมอตำแย และบุรุษอีกสองคนคอยเฝ้าดูแล ทว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่เฟิ่งหานจัดเตรียมเอาไว้ตั้งแต่ต้น มิใช่คนของซูหว่านโหรวแม้แต่ผู้เดียว ทุกอย่างในแผนการเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ช่วงเช้าของวันนี้ หลังจากเฟิ่งหานออกคำสั่ง คนของเขาก็ลงมืออย่างเงียบเชียบ เพียงวางยากระตุ้นการคลอดตามที่เตรียมเอาไว้ ก็ทำให้พระสนมซูเริ่มมีอาการปวดครรภ์ก่อนกำหนดในเมื่อหว่านโหรวคิดใช้แผนตีกำแพงจากภายในจนพังทลาย ด้วยการซื้อตัวม่อเป่ยซึ่งเป็นนางกำนัลที่อยู่รับใช้พระชายาของเขามานานกว่าสิบ

ตอนที่ 35 || ความจริงจากปากเซียวอ๋องหลังกลับถึงหยางเฉิงกง อันเป็นที่พำนักของเซียวอ๋องในเมืองหลวง เฟิ่งหานก็ส่งปี้หลัวกลับเรือนฮวาเซียงด้วยตนเอง ทว่าตลอดทางกลับ เขายังคงมิได้เอ่ยอธิบายสิ่งใดเพิ่มเติมแม้เพียงคำเดียว ครั้นมาถึงเรือน เขาก็เพียงปล่อยให้นางกลับเข้าไปพักผ่อน มิได้เอ่ยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้อีก ราวกับสิ่งที่นางเพิ่งได้เห็นและรับรู้มาทั้งหมด มิได้จำเป็นต้องมีคำอธิบายใดจากเขาการกระทำเช่นนั้นทำให้ความหวังที่ปี้หลัวที่เริ่มจะมีต่อความรักครั้งนี้สลายไปจนสิ้น เดิมทีเหตุการณ์ในค่ำคืนนี้ทำให้นางอดคิดมิได้ว่า บางทีเฟิ่งหานอาจเริ่มมีใจให้นางขึ้นมาบ้าง ทว่าท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ยังเลือกเก็บทุกสิ่งไว้เพียงผู้เดียว มิยอมเอ่ยความจริงให้นางรับรู้ ยังคงปล่อยให้นางเป็นเพียงคนนอกในเรื่องราวของเขาเช่นเดิมเพราะหากเขารักนางจริง เหตุใดจึงยังปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ คนรักกันย่อมควรพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสุขหรือเรื่องทุกข์ สามีภรรยาควรร่วมรับรู้และร่วมแบกรับไปด้วยกัน มิใช่คนหนึ่งเก็บทุกสิ่งไว้ในใจ ส่วนอีกคนกลับต้องยืนมองอยู่ภายนอกโดยไม่รู้แม้แต่น้อยว่าคนข้างกายกำลังเผชิญสิ่ง

ตอนที่ 37 || กอบกู้เมื่อปี้หลัวมาถึงเจียงเป่ย ท่านแม่ทัพใหญ่จ้าวนั้นพ้นขีดอันตรายแล้วก็จริง เพียงแต่ขาข้างขวาของบิดานางได้รับบาดเจ็บสาหัสจนมิอาจกลับมาเดินได้ตามปกติดังเดิมอีกแล้ว จ้าวเหยียนหงจึงกลายเป็นผู้พิการอย่างแท้จริงมิอาจควบม้าออกศึกขณะเดียวกัน สถานการณ์ในสนามรบกลับรุนแรงกว่าที่พี่ใหญ่ของนางส่งจดหมายมาแจ้งมากนัก เกือบยี่สิบปีที่เผ่าซยงหนู่ถอยร่นออกจากชายแดน ราวกับหายไปเพื่อสะสมกำลัง ครั้นกลับมาในครั้งนี้ พวกมันคงมั่นใจแล้วว่าสามารถยึดครองเจียงเป่ยได้จึงโจมตีไม่พักติดกันมาครึ่งปีดังนั้น กำลังทหารของเฮยหลงจึงกำลังเผชิญการอ่อนล้า ขณะที่ท่านแม่ทัพใหญ่จ้าวได้รับบาดเจ็บ จ้าวเจียงเหล่ยผู้เป็นพี่ใหญ่ยังคงนำทัพต่อสู้อย่างเต็มกำลังอยู่แนวหน้าสุด โดยมีพี่ชายคนที่สามและสี่เคียงข้างแต่สิ่งที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงยิ่งกว่าเดิมก็คือ ข่าวว่าท่านแม่ทัพใหญ่ไม่อาจกลับขึ้นหลังม้าและนำทัพได้อีกแล้ว ทหารกล้าย่อมสูญเสียขวัญกำลังใจเป็นอย่างมาก กองทัพเฮยหลงจึงเข้าสู่ภาวะวิกฤตอย่างแท้จริงปี้หลัวกับพี่ชายคนรองและพี่ห้าต้องช่วยกันปลอบขวัญเหล่าทหารกล้า แต่ยังไม่ทันข้ามวัน ข่าวด่วนจากแนวหน้าก็ถูกส่งมาย

ตอนที่ 39 || สุดสิ้นเพื่อเริ่มใหม่ไม่นานนัก จ้าวเหยียนหงและจ้าวเจียงเหล่ยก็มาถึง เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้า จ้าวปี้หลัวจึงก้าวออกไปคุกเข่าลงเคียงข้างหลี่เฟิ่งหาน สองมือประสานยกขึ้นเหนือหน้าผาก ก่อนก้มศีรษะลงต่อหน้าเฟิ่งหยางฮ่องเต้ นางไม่ได้แสดงความโกรธแค้นหรือกล่าวโทษผู้ใด ท่าทีสงบนิ่งนั้นกลับยิ่งทำให้เห็นชัดว่า นางคิดเรื่องนี้มาอย่างรอบคอบแล้ว และไม่มีความคิดจะเปลี่ยนใจโดยง่าย“ฝ่าบาททรงเมตตาปี้หลัวด้วยเพคะ งานแต่งครั้งนี้ของหม่อมฉันกับท่านอ๋องมันเลวร้ายมาก หากเป็นเพียงการถูกหลอก ปี้หลัวก็ถือว่าตนเองเป็นสตรีใจกว้าง ขอเพียงทราบเหตุผล หม่อมฉันย่อมเข้าใจและให้อภัยไปนานแล้ว แต่...”เสียงของจ้าวปี้หลัวหยุดชะงักไปชั่วขณะ เมื่อความคิดหวนกลับไปถึงเรื่องบุตร ความเจ็บปวดที่นางคิดว่ากาลเวลาสองปีจะช่วยบรรเทาลงได้กลับตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ในลำคออีกครั้ง เรื่องนั้นเกิดขึ้นเพราะเฟิ่งหานตัดสินใจทุกอย่างด้วยตนเอง โดยไม่ปรึกษานางแม้แต่คำเดียว ท้ายที่สุดนางต้องสูญเสียบุตรคนแรกไป ทั้งที่ไม่เคยมีโอกาสได้ปกป้องชีวิตเล็ก ๆ นั้นอย่างที่มารดาคนหนึ่งควรทำ“สรุปก็คือ หากชีวิตคู่ที่ผิดพลาดและบิดเบี้ยวนี้ไม่จบลง หม่อมฉ