All Chapters of ไม่เจ็บอย่างข้าผู้ใดจะเข้าใจ: Chapter 1 - Chapter 5

กลางฤดูฝน รัชศกหลี่เฉิงตี้ปีที่สาม เมฆฝนเคลื่อนตัวลอยต่ำ ปกคลุมทั่วแคว้นเหลียงโจว เมืองรองแห่งของแผ่นดินต้าฉู่ ตั้งแต่ต้นยามอู่จนล่วงเข้าสู่ปลายยามซวี ในที่สุดสายฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก จนงานเลี้ยงฉลองสมรสของเซียวอ๋องกับพระชายาเอกต้องเลิกราก่อนกำหนดถึงสองชั่วยามบัดนี้ ภายในห้องหอซึ่งประดับประดาด้วยโคมแดงและผ้าแพรสีมงคล มีสตรีนางหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้จันทร์แดง แผ่นไม้สลักลวดลายกิเลนอันวิจิตรบรรจงแน่นอนว่านางย่อมเป็นเจ้าสาว หรือก็คือพระชายาเอกของเซียวอ๋องอยู่แล้วนางมีนามว่า จ้าวปี้หลัว ปีนี้อายุสิบห้าปี เพิ่งปักปิ่นได้สามเดือน ก็ถูกหรงไทเฮาพระทานรสให้ ปี้หลัวผู้นี้เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพเฮยหลงที่ปกป้องแดนเหนือของต้าฉู่มายี่สิบปี นามของท่านต้าเจียงวินคือ จ้าวเหยียนหง กับฮูหยินเอก หรั่นจิ่งเซียง ซึ่งจากไปหลังคลอดนางได้เพียงหนึ่งปี และนางยังมีพี่ชายคนโต นามท่านแม่ทัพน้อย จ้าวเจียงเหล่ย ผู้องอาจที่เกิดจากมารดาคนเดียวกันราตรีนี้จ้าวปี้หลัวสวมอาภรณ์เจ้าสาวเต็มยศตามราชพิธีแห่งแคว้นต้าฉู่ อาภรณ์สีแดงชาดขับให้ผิวพรรณของนางดูผ่องยิ่งขึ้น บนศีรษะประดับมงกุฎหงส

ขณะเดียวกัน ทางด้านเซียวอ๋อง หลังจากพิธีสมรสผ่านพ้นไป เขาก็แยกตัวมาปักหลักอยู่ที่เรือนพักของแม่ทัพใหญ่ภายในค่ายซีเหมินเป็นหลัก แม้แต่ตำหนักของตนเองเขาก็ไม่อยากกลับไป เพราะเหตุผลมีเพียงข้อเดียว เขาไม่อาจทนอยู่ร่วมเรือนกับสตรีที่เขาไม่เคยมีใจให้ ทั้งยังเป็นสตรีที่อาศัยอำนาจทางทหารของบิดาและพี่ชายบีบบังคับให้เขาต้องแต่งงานด้วยเขาไม่เคยต้องการแต่งงานกับจ้าวปี้หลัว แต่ในเมื่อหรงไทเฮาตัดสินพระทัยไปแล้วว่าเขาต้องแต่งกับคุณหนูหกจ้าว เขาจึงมิอาจขัดพระประสงค์และจำต้องยอมแต่งงานกับนางอย่างไม่มีทางเลือก ประการแรก สกุลจ้าวมีกำลังทหารอยู่ในมือมากที่สุด หากเขายืนกรานปฏิเสธ ย่อมไม่เป็นผลดีต่อตัวเขาเองอีกประการหนึ่ง เขาเป็นห่วงซูหว่านโหรว สตรีที่เขารักยังอยู่ในวังหลวง และอยู่ภายใต้อำนาจของหรงไทเฮา หากเขาดื้อดึงไม่ยอมแต่งงาน ใครจะรู้ว่าหรงไทเฮาจะทำสิ่งใดกับซูหว่านโหรวได้บ้าง สตรีที่ยืนอยู่ในวังหลังมานานหลายปี ย่อมมิใช่สตรีธรรมดาต่อให้ซูหว่านโหรวเลือกพี่ชายของเขาไปแล้ว เป็นสตรีของคนอื่นแต่เขายังรักนางไม่เปลี่ยนและถึงแม้ในยามนี้ซูหว่านโหรวจะกำลังตั้งครรภ์สายเลือดมังกรอยู่ แต่ในวังหลังของพี่ชายเขามีสตร

ก่อนยามซวี่ราวหนึ่งเค่อ รถม้าส่วนพระองค์ของเซียวอ๋องเคลื่อนมาถึงหน้าศาลาว่าการ ก่อนชะลอความเร็วลงแล้วหยุดสนิทอยู่หน้าตำหนักรับรองที่ใช้จัดงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตจากเผ่าฮวาเฉิงเสียงดนตรีและเสียงพูดคุยจากด้านในลอยออกมาถึงด้านนอก ท่ามกลางแสงโคมที่แขวนเรียงรายไปตามทางเดินจนสว่างไสว เมื่อม่านรถม้าถูกเปิดออก หลี่เฟิ่งหานก็ก้าวลงไปก่อนร่างสูงในชุดสีม่วงเข้มยืนอยู่หน้ารถม้าครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองด้านในเพื่อรอพระชายาของตน แน่นอนว่าเขาไม่ชอบใจที่ต้องทำเช่นนี้แม้แต่น้อย แต่เพราะคืนนี้มีผู้คนมาร่วมงานมากมายเขาจึงจำต้องแสแสร้งแสดงงิ้วต่อหน้าผู้อื่น สวมบทบาทพระสวามีผู้รักใคร่พระชายาเอกของตนอย่างลึกซึ้ง ทั้งที่ความจริงภายในใจกลับมิได้มีความรู้สึกเช่นนั้นแม้แต่น้อยจ้าวปี้หลัวย่อมรู้ว่าตนเองต้องร่วมมือกับพระสวามีในนามของตน นางจึงก้าวลงจากรถม้าไม่ชักช้า ทันทีที่ทั้งสองปรากฏตัว ผู้คนที่อยู่บริเวณด้านหน้าตำหนักต่างพากันมองมาเป็นตาเดียวเซียวอ๋องแห่งเหลียงโจวเป็นบุรุษที่ผู้คนรู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่พระชายาจ้าวกลับแตกต่างออกไป เพราะผู้คนส่วนใหญ่ในเหลียงโจวเพิ่งมีโอกาสได้เห็นพระชายาจ้าวตัวจริงเป็นครั้ง