All Chapters of ไม่เจ็บอย่างข้าผู้ใดจะเข้าใจ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 10 || กลับบ้านเดิมตามธรรมเนียมเมื่อเดินทางมาถึงมหานครฉางเล่อ เมืองหลวงแห่งต้าฉู่ ขบวนเสด็จของเซียวอ๋องยังมิได้มุ่งหน้าไปยังจวนแม่ทัพใหญ่จ้าวในทันที ด้วยฐานะของท่านอ๋องขั้นหนึ่ง เมื่อเดินทางกลับถึงเมืองหลวง สิ่งแรกที่ต้องกระทำย่อมเป็นการเข้าวังเพื่อถวายพระพรและยกน้ำชาต่อหน้าหรงไทเฮา ซ่งไทเฟย และเฟิ่งหยางฮ่องเต้ตามธรรมเนียมเสียก่อน หลังจากเสร็จสิ้นราชพิธีในวังแล้ว จึงค่อยพาพระชายาจ้าวกลับมายังจวนเดิมทว่าการกลับบ้านในครานี้ ปี้หลัวกลับมิได้พบหน้าบิดาของตน เพราะเวลานี้สถานการณ์ทางแดนเหนือกำลังวุ่นวายอย่างหนัก ชนเผ่าซยงหนูซึ่งถอยห่างจากชายแดนต้าฉู่ไปนานกว่าสิบห้าปี กลับหวนคืนมารุกรานอีกครั้งอย่างไม่เกรงกลัว ดูท่าพวกมันคงเห็นว่าแผ่นดินต้าฉู่เพิ่งผลัดเปลี่ยนฮ่องเต้ใหม่ จึงคิดลองเชิงมังกรหนุ่มผู้เพิ่งขึ้นครองบัลลังก์อย่างเฟิ่งหยางกระมังด้วยเหตุนี้ แม่ทัพใหญ่จ้าวจึงต้องประจำการอยู่ที่ชายแดนเหนือ มิอาจกลับเมืองหลวงมาต้อนรับบุตรสาวที่เพิ่งแต่งออกเรือนได้ ภายในจวนแม่ทัพใหญ่จ้าวจึงเหลือเพียงแม่ทัพน้อยจ้าว จ้าวเจียงเหล่ย พี่ใหญ่ของปี้หลัว พร้อมด้วยคนจากบ้านรอง บ้านสาม และบ้านสี่ที่ออกมาต้

ตอนที่ 12||ได้เพคะ“เจ้าจะยอมเปิ่นหวาง หรือให้คนของเจ้าไปรับสตรีอื่นมาปรนเปรอเปิ่นหวางแทนล้วนให้เจ้าเลือกเลยปี้หลัว”เห็นนางยืนนิ่งงันราวกับถูกสาปไม่เลิก เฟิ่งหานก้มลงมากระซิบชิดใบหู แล้วปี้หลัวยังเหลือทางใดให้เดินได้อีก หากไม่สมยอมเขา แล้วนางให้ถังเหลียนไปรับสตรีภายนอกมา เรื่องนี้อาจปิดบังพี่ใหญ่ของนางได้ชั่วคราว แต่ไม่ตลอดไป“ได้เพคะ หม่อมฉันยอมท่านอ๋อง”ปี้หลัวพยายามเค้นเสียงตอบเขาออกไป แววตาของนางไหวระริกแม้จะพยายามรักษาความเยือกเย็นของตนเอาไว้เพียงใดก็ตาม แต่เช่นไรปี้หลัวก็เพียงสตรีไร้เดียงสาเท่านั้นนางจะรับมือบุรุษมากเล่ห์เช่นเซียวอ๋องได้อย่างไรเฟิ่งหานไม่พูดมากอีก เขาประกบริมฝีปากลงมาบดขยี้เรียวปากนางอย่างป่าเถื่อนเอาแต่ใจ ดูหิวกระหาย จุมพิตนี้ปราศจากความรักใคร่ทะนุถนอม มันคล้ายปี้หลัวกำลังถูกลงทัณฑ์ด้วยตัณหาราคะเสียมากกว่าเขาสอดลิ้นร้อนระอุเข้ามากวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปากของนางอย่างรุนแรง ดูดดึงริมฝีปากล่างของนางจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปี้หลัวหลับตาลง ส่วนมือทั้งสองข้างของนางกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เล็บจิกเข้ากับเนื้อในอุ้งมือ พยายามห้ามตนเองมิได้ผลักไสเขาไม่มีคว

ตำหนักหยางเฉิงเป็นตำหนักเดิมของเซียวอ๋อง ก่อนที่เขาจะย้ายไปยังเหลียงโจวเพื่อปกครองดินแดนบรรดาศักดิ์ ส่วนจ้าวปี้หลัวนั้นเพิ่งแต่งเข้าสู่ราชวงศ์ในฐานะพระชายาเอกของเซียวอ๋องได้ไม่นาน และเนื่องจากพิธีสมรสของนางจัดขึ้นที่เหลียงโจว หลังแต่งงานนางจึงเดินทางไปยังตำหนักเหวินหยางพร้อมกับเฟิ่งหาน นับแต่นั้นก็ไม่เคยมีโอกาสได้เข้ามาดูแลตำหนักหยางเฉิงแม้แต่ครั้งเดียวการกลับมายังฉางเล่อในครั้งนี้จึงมิใช่เพียงการกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมของพระชายาจ้าวตามธรรมเนียมในเมืองหลวงเท่านั้น หากแต่เซียวอ๋องยังมีราชกิจสำคัญที่ต้องจัดการและจำเป็นต้องรั้งอยู่ในฉางเล่อไปอีกระยะหนึ่ง โดยไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงจะได้เดินทางกลับเหลียงโจว ด้วยเหตุนี้ปี้หลัวในฐานะพระชายาจึงต้องอยู่ที่นี่ตามพระสวามีด้วยนางจึงจำเป็นต้องเข้ามาเรียนรู้และจัดการกิจการภายในตำหนักหยางเฉิงเสียใหม่ทั้งหมด ในฐานะนายหญิงฝ่ายในของตำหนักรถม้าของเซียวอ๋องมุ่งหน้าไปยังหยางเฉิงกงซึ่งตั้งอยู่ในเขตพระราชวังชั้นนอก ท่ามกลางความเงียบงันที่ดำเนินต่อเนื่องมาเกือบสองเค่อ ภายในรถม้าเงียบเสียจนแทบได้ยินเพียงเสียงล้อบดไปตามถนน กับเสียงฝีเท้าม้าที่ดังเป็นจังหวะอยู่ด้าน

ตอนที่ 16 || เจ้ายอมหรือ?ต้นยามซวี ณ เรือนฮวาเซียง ที่ประทับส่วนพระองค์ของพระชายาเอกแห่งเซียวอ๋อง แสงตะเกียงสีอุ่นส่องลอดผ่านม่านโปร่ง ทาบเงาของต้นไม้ประดับลงบนพื้นห้องเป็นริ้วไหวไปตามแรงลมยามค่ำคืน กลิ่นหอมอ่อนจางของกำยานไล่แมลงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ปะปนกับกลิ่นสะอาดสดชื่นของเครื่องหอมที่เจ้าของเรือนคนใหม่โปรดปราน บรรยากาศภายในเรือนเงียบสงบ เหมาะแก่การพักผ่อนหลังผ่านวันอันยาวนานปี้หลัวเพิ่งอาบน้ำเสร็จ นางเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เส้นผมยาวสลวยยังเปียกชื้นเล็กน้อย ปลายผมตกคลอเคลียแผ่นหลังอย่างแผ่วเบายามนางขยับกาย วันนี้เป็นวันแรกที่นางย้ายเข้ามาอยู่เรือนฮวาเซียง หลายสิ่งหลายอย่างภายในเรือนยังคงแปลกตา ไม่ว่าจะเป็นเครื่องเรือน กลิ่นอายของสถานที่ หรือแม้แต่ความเงียบที่แตกต่างจากเรือนเดิม ทว่าอย่างน้อยนางยังมีเมี่ยวอิ๋ง ถังเหลียน และม่อเป่ยติดตามมาด้วยดังเดิม หากต้องอยู่ในสถานที่แห่งนี้เพียงลำพัง เกรงว่าคืนแรกก็คงยากจะข่มตาหลับลงได้เมี่ยวอิ๋งยืนอยู่ด้านหลัง กำลังช่วยหวีเส้นผมให้นางอย่างเบามือ หวีไม้เลื่อนผ่านเส้นผมทีละน้อย ระวังมิให้กระชากจนเจ็บหนังศีรษะของนายสาว ขณ

ทางฝั่งห้องทรงงานของเรือนเจียฝู เฟิ่งหานเดินนำเว่ยจงกับสิงเฟยเข้าไปด้านใน ก่อนทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้หลังโต๊ะอักษรไม้จันทน์แดงตัวใหญ่ ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงแสงจากโคมไฟที่ส่องต้องฎีกาและรายงานซึ่งวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะทรงงาน แสงสีเหลืองนวลทาบลงบนใบหน้าหล่อเหลา ทำให้สีหน้าเย็นชาของเขายิ่งดูยากจะหยั่งถึงมากกว่าเดิมไม่นานนัก เฉียนเจาก็พาสตรีผู้หนึ่งเข้ามา นางรีบคุกเข่าลงเบื้องหน้า ประสานมือถวายคำนับด้วยความนอบน้อม โดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษที่นั่งอยู่หลังโต๊ะแม้แต่น้อย"ถวายพระพรเซียวอ๋องเพคะ"อาเถากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ถึงรับใช้เจ้านายสูงศักดิ์มามาก แต่กลับมิเคยมีผู้ใดน่าหวั่นใจเท่าเซียวอ๋องเลยสักคนเดียว"ลุกขึ้นเถิด ซูกุ้ยเฟยมีเรื่องใด จึงให้เจ้าเร่งร้อนมาพบเปิ่นหวางถึงเรือนเจียฝูในยามดึกเช่นนี้"เฟิ่งหานเอ่ยถามเข้าประเด็นโดยไม่คิดอ้อมค้อม น้ำเสียงของเขาราบเรียบและเย็นชา ขณะสายตาคมกริบทอดมองสตรีตรงหน้าอย่างล้ำลึกจนยากจะหยั่งถึงอาเถาเป็นนางกำนัลที่รับหน้าที่ส่งสารและสืบข่าวให้ซูกุ้ยเฟยมานานหลายปี นางย่อมรู้ดีว่าบุรุษเบื้องหน้ามิใช่ผู้ที่ควรทำให้เสียอารมณ์แม้แต่น้อย"ซูกุ้ยเฟยท