All Chapters of ไม่เจ็บอย่างข้าผู้ใดจะเข้าใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 || ตบนั้นคือสนองยามเว่ยสองเค่อ ณ จิ้งอันกง อันเป็นที่ประทับของซ่งไทเฟย เซียวอ๋องเฟิ่งหานเพิ่งเดินทางมาถึงที่นี่ ซึ่งจากหยางเฉิงกง อันเป็นที่พักของเขาในยามอยู่เมืองหลวง ใช้เวลาเดินทางมาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ ทว่าที่เขามาถึงล่าช้ากว่าเวลานัดหมายไปมากโข ก็เพราะต้องเสียเวลาเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ หากมิใช่เพราะจ้าวปี้หลัวก่อเรื่องไร้สาระด้วยการลงไปดำน้ำเล่นอยู่ในบ่ออาบน้ำของเขา เขาหรือจะต้องวุ่นวายจนเสียกิริยาเช่นนั้น!เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เฟิ่งหานก็อดโมโหภรรยาของตนไม่ได้เรื่อง ทั้งหมดต้องโทษปี้หลัว หากนางไม่ทำเรื่องพิสดารเช่นนั้น เขาย่อมไม่ต้องเสียเวลาเปลี่ยนอาภรณ์จนมาสายเกินกว่าที่นัดหมายกับหว่านโหรวเอาไว้ตั้งมากเช่นนี้ แต่ท่านอ๋องหนุ่มก็ยังคิดในใจว่า หากหว่านโหรวต้องการพบเขาจริง ต่อให้รอนานอีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร หรือหากนางรอไม่ไหวก็ค่อยนัดกันใหม่วันนี้ภายในจิ้งอันกง ยังคงเงียบสงบและอบอุ่นไม่ต่างจากทุกครั้งที่ท่านอ๋องมาเยือน กลิ่นกำยานหอมลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาเป็นริ้ว ทาบลงบนพื้นตำหนักที่สะอาดสะอ้าน ข้ารับใช้ทั้งนางกำนัลและขันทีต

ตอนที่ 23 || ความเงียบเป็นคำตอบผู้อื่นจะเป็นเช่นไรมิอาจทราบได้ แต่สำหรับจ้าวปี้หลัว เมื่อครั้งนางตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะตัดรักครานี้ นางก็เคร่งครัดกับตนเองอย่างถึงที่สุด นางไม่ยอมปล่อยให้หัวใจเผลอไผลไปตามความรู้สึกแม้เพียงน้อย ทุกครั้งที่ความลังเลบังเกิดขึ้นในใจ ปี้หลัวก็จะคอยเตือนตนเองให้ถอยห่างออกมา เตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าบุรุษผู้นี้มิใช่คนที่นางควรมอบหัวใจให้เขาอีกต่อไป นางไม่ควรกลับไปเป็นสตรีโง่งมคิดฝันไปเองอีกเด็ดขาดแต่เวลาเพียงไม่กี่เดือนนั้นสั้นเกินไปสำหรับการตัดความรู้สึกที่ฝังรากลึกมานานหนึ่งปี โดยเฉพาะเมื่อบุรุษที่นางพยายามตัดใจกลับไม่ยอมให้ความร่วมมือแม้แต่น้อย เซียวอ๋องยังคงมาหลับนอนกับนางแทบทุกค่ำคืน บางครั้งแม้แต่ในยามกลางวันก็ยังเกิดเหตุการณ์วาบหวามขึ้นหากเขาต้องการ เรียกได้ว่าเฟิ่งหานเป็นคนมากราคะ หน้าด้าน ไร้ยางอายอย่างที่ปี้หลัวคาดไม่ถึง ยิ่งทำให้สิ่งที่นางพยายามทำอยู่ยากเย็นกว่าเดิมหลายเท่าแต่ถึงจะยากเพียงใด พระชายาจ้าวก็ไม่คิดย่อท้อ นางยังคงพยายามตัดใจจากเขาในทุกวัน แม้ทุกครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นในยามเช้า สิ่งแรกที่พบคือบุรุษหน้าหนาผู้นั้นกำลังนอนอยู่เคียงหมอนบนเตี

ตอนที่ 25 || ปองร้ายไม่นานนัก ข่าวว่าพระชายาจ้าวตั้งครรภ์ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งฉางเล่อราวกับลมพัดผ่าน ยามนี้ผู้ที่ยินดีมากที่สุด นอกจากเซียวอ๋องแล้ว ย่อมหนีไม่พ้นซ่งไทเฟย หรงฮองเฮา และเฟิ่งหยางฮ่องเต้ เพราะพระชายาจ้าวคือสะใภ้ที่ทั้งสามพระองค์เลือกด้วยพระองค์เองพอบัดนี้นางกำลังจะให้กำเนิดทายาทสายเลือดราชวงศ์ ย่อมถือเป็นเรื่องมงคลอันน่ายินดีอย่างยิ่ง สำหรับคนในวังหลวงแล้ว การมีพระราชนัดดาเพิ่มขึ้นหนึ่งพระองค์ ไม่เพียงเป็นเรื่องน่ายินดีในครอบครัว หากยังหมายถึงสายเลือดของราชวงศ์ที่กำลังสืบต่อไปอีกรุ่นราชวงศ์หลี่ย่อมยืนยาวทว่าโลกมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ มีผู้ยินดีย่อมต้องมีผู้ไม่ยินดี และในบรรดาคนที่ทั้งโกรธแค้นริษยา จนแทบคลุ้มคลั่ง ก็คงไม่มีใครเกินหว่านโหรวกับม่อเป่ยอีกแล้ว แน่นอนว่า ม่อเป่ยมิได้ริษยาพระชายาจ้าว คนที่นางริษยาอย่างแท้จริงคือ...เซียวอ๋องหลี่เฟิ่งหาน!เพราะนับตั้งแต่เซียวอ๋องรู้ว่าปี้หลัวตั้งครรภ์ เขาก็แทบจะตามติดพระชายาเอกของตนราวกับเงาตามตัว เดิมทีปี้หลัวก็มิได้ชอบให้ม่อเป่ยติดตามอยู่ใกล้ชิดนักอยู่แล้ว เพราะพระชายาจ้าวหาใช่สตรีโง่เขลาไม่ ม่อเป่ยคิดสิ่งใด มีหรือที่นางจะมองไม่

ตอนที่ 27 || สูญเสียเสียงร้อนรนของเซียวอ๋องคือสิ่งสุดท้ายที่ปี้หลัวได้ยิน หลังจากนั้นสติของนางก็จมดิ่งลงสู่ความมืดและความหนาวเหน็บ ทว่าแม้นางจะดำดิ่งลงไปเพียงใด ความเจ็บปวดบริเวณท้องน้อยกลับยังคงติดตามนางไปไม่ห่าง เจ็บเหลือเกิน นางเจ็บปวดจนแทบขาดใจ ราวกับมีบางสิ่งกำลังถูกพรากออกไปจากร่างกายของนางอย่างเชื่องช้า ความเจ็บนั้นมิได้หายไปพร้อมกับสติ กลับยิ่งชัดเจนขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่ไม่มีสิ่งใดให้ยึดเหนี่ยวในม่านหมอกมืดมน ปี้หลัวรู้สึกคล้ายตนเองกำลังหลงทาง รอบกายมืดสนิท มืดเสียจนแม้แต่มือของตนเองก็ยังมองไม่เห็น นางพยายามเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย แต่กลับไม่รู้ว่าทางออกอยู่ที่ใด ยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกว่าหนทางเบื้องหน้ามืดมนและไร้จุดสิ้นสุด นางพยายามส่งเสียงเรียกเท่าไรก็ไม่มีผู้ใดได้ยิน เสียงของนางราวกับถูกความมืดกลืนหายไปจนหมดสิ้น"มีใครอยู่หรือไม่..."ไม่มีเสียงตอบกลับมาแม้แต่น้อย ความเงียบงันที่ได้รับกลับยิ่งทำให้ใจของพระชายาจ้าวหวาดกลัว นางพยายามมองไปรอบกาย ทว่าไม่ว่าจะมองไปทางใดก็มีเพียงความมืดมิดปกคลุมอยู่ทุกแห่งหน"ท่านอ๋อง เมี่ยวอิ๋ง มีผู้ใดอยู่หรือไม่"ยังคงมีเพียงความเงียบงั

ตอนที่ 29 || โทษเดียวคือตายผ่านไปเพียงสามวัน ปี้หลัวก็สามารถลุกจากเตียงได้ แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนล้าจากการเสียเลือดไปมาก ใบหน้ายังคงซีดเซียวและเรี่ยวแรงยังไม่กลับคืนมาเต็มที่ ทว่ายามนี้ภายในใจของนางกลับเหลือเพียงความแค้น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรยังคงอัดแน่นอยู่ในใจ และยิ่งนางคิดถึงเด็กที่ไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลก ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งกลายเป็นแรงผลักดันให้นางรีบยืนหยัดโดยเร็ว ดังนั้นนางจึงพยายามดื่มยาและฝืนกินอาหารเพื่อบำรุงร่างกาย หวังให้ตนเองฟื้นคืนกำลังพร้อมไปชำระความ"ไปนำม่อเป่ยมาที่ลานหน้าตำหนักหยางเฉิง"นี่คือคำสั่งแรกที่พระชายาจ้าวเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อนางสามารถลงจากเตียงและยืนหยัดบนพื้นได้อย่างมั่นคง แม้เสียงของนางจะไม่ได้ดัง ทว่าน้ำเสียงกลับหนักแน่นจนไม่มีผู้ใดกล้าชักช้าถังเหลียนซึ่งได้รับคำสั่งต่อจากเมี่ยวอิ๋งไม่รอช้า รีบออกไปนำตัวม่อเป่ยมาทันที ส่วนปี้หลัวนั้น ในคราแรกนางให้เมี่ยวอิ๋งประคองเดินไปยังลานหน้าตำหนัก ทว่ายังไม่ทันก้าวพ้นเขตเรือนฮวาเซียง เซียวอ๋องก็ปรากฏกายขึ้นเสียก่อนเฟิ่งหานมิได้เอ่ยถามสิ่งใดให้มากความ เขาตรงเข้ามาช้อนอุ้มร่างอรชรของสตรีที่เพิ่งผ่านการแท้งบุตรขึ