ไม่เจ็บอย่างข้าผู้ใดจะเข้าใจ

บทนำ || ไร้ค่ากว่าสุนัขตัวหนึ่งกลางฤดูฝน รัชศกหลี่เฉิงตี้ปีที่สาม เมฆฝนเคลื่อนตัวต่ำ ปกคลุมทั่วแคว้นเหลียงโจว เมืองรองของแผ่นดินต้าฉู่ ตั้งแต่ต้นยามอู่จนล่วงเข้าสู่ปลายยามซวี ในที่สุดสายฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก จนงานเลี้ยงฉลองสมรสของเซียวอ๋องกับพระชายาเอกต้องเลิกราก่อนกำหนดถึงสองชั่วยามบัดนี้ ภายในห้องหอซึ่งประดับประดาด้วยโคมแดงและผ้าแพรกับอักษรสีมงคล มีสตรีนางหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้จันทน์แดง แผ่นไม้สลักลวดลายกิเลนอันวิจิตรบรรจง แน่นอนว่านางย่อมเป็นเจ้าสาว หรือก็คือพระชายาเอกของเซียวอ๋องนั่นเองนางมีนามว่า จ้าวปี้หลัว ปีนี้อายุสิบห้าปี เพิ่งปักปิ่นได้เพียงสามเดือน ก็ได้รับพระราชทานสมรสจากหรงไทเฮา ปี้หลัวเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพเฮยหลง ผู้ปกป้องดินแดนทางเหนือของต้าฉู่มายาวนานถึงยี่สิบปี นามของท่านแม่ทัพใหญ่คือ จ้าวเหยียนหง ส่วนมารดาของนางคือฮูหยินเอก หรั่นจิ่งเซียง ซึ่งจากไปหลังคลอดนางได้เพียงหนึ่งปี และนางยังมีพี่ชายร่วมมารดาอีกหนึ่งคน นามว่าแม่ทัพน้อย จ้าวเจียงเหล่ย บุรุษผู้มีชื่อเสียงเรื่องความองอาจกล้าหาญราตรีนี้ จ้าวปี้หลัวสวมอาภรณ์เจ้าสาวเต็มยศตาม

ตอนที่ 2 || อนุญาต!ขณะเดียวกัน ทางด้านเซียวอ๋อง หลังจากพิธีสมรสผ่านพ้นไป เขาก็แยกตัวมาปักหลักอยู่ที่เรือนพักของแม่ทัพใหญ่ภายในค่ายซีเหมินเป็นหลัก แม้แต่ตำหนักของตนเองเขาก็ไม่อยากกลับไป เพราะเหตุผลมีเพียงข้อเดียว...เขาไม่อาจทนอยู่ร่วมเรือนกับสตรีที่ตนไม่เคยมีใจให้ได้ ทั้งยังเป็นสตรีที่อาศัยอำนาจทางทหารของบิดาและพี่ชายกับสกุลเดิมฝั่งมารดาจนเขาไม่อยากแต่งให้นางก็ต้องแต่งมิผิดเฟิ่งหานเขาไม่เคยต้องการแต่งงานกับปี้หลัว แต่ในเมื่อหรงไทเฮาตัดสินพระทัยไปแล้วว่าเขาต้องแต่งกับคุณหนูหกแห่งสกุลจ้าว เขาจึงมิอาจขัดพระประสงค์ และจำต้องยอมแต่งงานกับนางอย่างไม่มีทางเลือกนอกจากขัดพระทัยหรงไทเฮามิได้ ซ่งไทเฟยกับเฟิ่งหยางฮองเต้ก็เห็นดีกับการแต่งงานนี้ เขาเป็นเพียงเซียวอ๋องอำนาจไม่มี ยังจะต้านไหวหรือ?นอกจากจะถูกคนในวังหลวงบีบคั้นแล้ว สกุลจ้าวมีกำลังทหารอยู่ในมือมากที่สุดขณะนี้ หากเขายืนกรานปฏิเสธ ย่อมไม่เป็นผลดีต่อตัวเขาเองอีกประการหนึ่ง เขาเป็นห่วงซูหว่านโหรว สตรีที่เขารักยังอยู่ในวังหลวง และอยู่ภายใต้อำนาจของหรงไทเฮา หากเขาดื้อดึงไม่ยอมแต่งงาน ใครจะรู้ว่าหรงไทเฮาจะทำสิ่งใดกับซูหว่านโหรวได้บ้าง?สตรี

ตอนที่ 4 || ยาปลุกกำหนัดของท่านหญิงเผ่าฮวาเฉิงก่อนยามซวีราวหนึ่งเค่อ รถม้าส่วนพระองค์ของเซียวอ๋องเคลื่อนมาถึงหน้าศาลาว่าการ ก่อนจะชะลอความเร็วลงแล้วหยุดสนิทอยู่หน้าตำหนักรับรองที่ใช้จัดงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตจากเผ่าฮวาเฉิงเสียงดนตรีและเสียงพูดคุยจากด้านในลอยออกมาถึงด้านนอก ท่ามกลางแสงโคมที่แขวนเรียงรายไปตามทางเดินจนสว่างไสว เมื่อม่านรถม้าถูกเปิดออก เฟิ่งหานก็ก้าวลงไปก่อน ร่างสูงในชุดสีม่วงเข้มยืนอยู่หน้ารถม้าครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองด้านในเพื่อรอพระชายาของตน แน่นอนว่าเขาไม่ชอบใจที่ต้องทำเช่นนี้แม้แต่น้อย แต่เพราะคืนนี้มีผู้คนมาร่วมงานมากมาย เขาจึงจำต้องแสดงงิ้วต่อหน้าผู้อื่น สวมบทบาทพระสวามีผู้รักใคร่พระชายาเอกของตนอย่างลึกซึ้ง ทั้งที่ความจริงภายในใจกลับมิได้มีความรู้สึกเช่นนั้นแม้แต่น้อยปี้หลัวย่อมรู้ว่าตนเองต้องร่วมมือกับพระสวามีในนามของตน นางจึงก้าวลงจากรถม้าโดยไม่ชักช้า ทันทีที่ทั้งสองปรากฏตัว ผู้คนที่อยู่บริเวณด้านหน้าตำหนักต่างพากันมองมาเป็นตาเดียว เซียวอ๋องแห่งเหลียงโจวเป็นบุรุษที่ผู้คนรู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่พระชายาจ้าวกลับแตกต่างออกไป เพราะผู้คนส่วนใหญ่ในเหลียงโจวเพิ่งมีโอกา

ตอนที่ 6 || ยาห้ามครรภ์ดวงตาดอกท้อของปี้หลัวขยับไหวอยู่ใต้เปลือกตาที่หนักอึ้ง ขนตายาวสั่นระริกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปลือกตาจะเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนจนมองสิ่งใดไม่ชัดในคราวแรก หญิงสาวยังสับสนว่าตนเองอยู่ในห้วงฝันหรือตื่นขึ้นมาแล้วกันแน่ขณะที่ปี้หลัวกำลังสับสนจนแยกไม่ออกว่าตนกำลังหลับหรือตื่นอยู่นั่นเอง ความเจ็บปวดขุมใหญ่ก็พลันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับนางเพิ่งถูกรถม้าทับมาอย่างไรอย่างนั้น โดยเฉพาะบริเวณกึ่งกลางความเป็นสตรีที่ยังเจ็บระบมจนแทบไม่อาจขยับตัวได้ แม้เพียงหายใจเข้าออกแรงไป นางก็ยังเจ็บร้าว ความเจ็บปวดที่ชัดเจนถึงเพียงนี้ทำให้ปี้หลัวกระจ่างในทันทีว่า บัดนี้ตนเองตื่นแล้ว และสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นจริง นางหาใช่เพียงฝันร้ายเท่านั้น“พระชายาทรงฟื้นแล้วเพคะ”เสียงของเมี่ยวอิ๋ง นางกำนัลที่ปี้หลัวสนิทด้วยที่สุดดังขึ้นอยู่ข้างกาย เพียงได้ยินเสียงคุ้นเคยนั้น นางก็รู้ได้ทันทีว่าตนเองมิได้อยู่ที่ค่ายซีเหมินหรือบนรถม้า หากแต่ฟื้นขึ้นมาในเรือนม่อหลันภายในตำหนักเหวินหยางแล้ว และก่อนจะเอ่ยถามสิ่งใด ความแห้งผากในลำคอก็ทำให้นางต้องขยับริมฝีปากเอ่ยเสียงแผ่ว“น้ำ...ขอน้ำ”นั่นเป็น

ตอนที่ 8|| ไม่เจ็บอย่างข้าผู้ใดจะเข้าใจยามเซินสองเค่อดวงตะวันบ่ายคล้อยลงจากกลางฟ้า แสงแดดอ่อนลงกว่ายามเที่ยงเล็กน้อย ทว่าภายในเรือนม่อหลันยังคงสว่างอยู่มาก ปี้หลัวนั่งเอนกายพิงหมอนอยู่บนเตียงนอน ใบหน้างามยังคงซีดเซียวจากพิษไข้และความอ่อนล้าที่สะสมมาหลายวัน แม้จะฟื้นขึ้นมาแล้ว ทว่าร่างกายกลับยังไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะลุกเดินไปไหนมาไหนได้ดังเดิม นับว่าเซียวอ๋องในราตรีนั้นลงมือหนักกับนางเสียจริงปี้หลัวทอดสายตามองผ่านหน้าต่างออกไปยังระเบียงเรือน ที่นั่นมีกระถางหลันฮวาเกือบครึ่งร้อยวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ส่วนตรงชายคายังมีกว่าสามสิบกระถางแขวนเรียงรายอยู่ เมื่อสายลมพัดผ่าน กลิ่นหอมของดอกหลันฮวาก็ลอยเข้ามาในห้องเป็นระยะหลันฮวาเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ปี้หลัวขนมาจากจวนสกุลจ้าวที่ฉางเล่อทั้งสิ้น นางปลูกเอง ดูแลเอง และแม้กระทั่งแยกหน่อเองมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ตอนอายุเพียงหกขวบ นางก็พบว่าตนเองหลงใหลหลันฮวาเป็นพิเศษ จากนั้นจึงเริ่มตามหาสายพันธุ์ต่าง ๆ ทั้งสายพันธุ์หายากและสายพันธุ์แปลกที่ผู้อื่นไม่ค่อยนิยมเลี้ยง เพื่อนำกลับมาทดลองปลูกและดูแลด้วยตนเองหลายปีผ่านไป จากเด็กหญิงตัวน้อยที่เริ่มต้นด