ไม่เจ็บอย่างข้าผู้ใดจะเข้าใจ

กลางฤดูฝน รัชศกหลี่เฉิงตี้ปีที่สาม เมฆฝนเคลื่อนตัวลอยต่ำ ปกคลุมทั่วแคว้นเหลียงโจว เมืองรองแห่งของแผ่นดินต้าฉู่ ตั้งแต่ต้นยามอู่จนล่วงเข้าสู่ปลายยามซวี ในที่สุดสายฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก จนงานเลี้ยงฉลองสมรสของเซียวอ๋องกับพระชายาเอกต้องเลิกราก่อนกำหนดถึงสองชั่วยาม

บัดนี้ ภายในห้องหอซึ่งประดับประดาด้วยโคมแดงและผ้าแพรสีมงคล มีสตรีนางหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้จันทร์แดง แผ่นไม้สลักลวดลายกิเลนอันวิจิตรบรรจงแน่นอนว่านางย่อมเป็นเจ้าสาว หรือก็คือพระชายาเอกของเซียวอ๋องอยู่แล้ว

นางมีนามว่า จ้าวปี้หลัว ปีนี้อายุสิบห้าปี เพิ่งปักปิ่นได้สามเดือน ก็ถูกหรงไทเฮาพระทานรสให้ ปี้หลัวผู้นี้เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพเฮยหลงที่ปกป้องแดนเหนือของต้าฉู่มายี่สิบปี นามของท่านต้าเจียงวินคือ จ้าวเหยียนหง กับฮูหยินเอก หรั่นจิ่งเซียง ซึ่งจากไปหลังคลอดนางได้เพียงหนึ่งปี และนางยังมีพี่ชายคนโต นามท่านแม่ทัพน้อย จ้าวเจียงเหล่ย ผู้องอาจที่เกิดจากมารดาคนเดียวกัน

ราตรีนี้จ้าวปี้หลัวสวมอาภรณ์เจ้าสาวเต็มยศตามราชพิธีแห่งแคว้นต้าฉู่ อาภรณ์สีแดงชาดขับให้ผิวพรรณของนางดูผ่องยิ่งขึ้น บนศีรษะประดับมงกุฎหงส์ทองคำระยิบระยับ งดงามสมฐานะพระชายาเอกของเซียวอ๋อง

ทว่าดวงหน้าภายใต้เครื่องประดับอันหรูหรากลับมิได้มีความยินดีแม้แต่น้อย แม้แต่ความตื่นเต้นของเจ้าสาวในคืนเข้าหอ ก็มิอาจมองเห็นได้จากดวงตาดอกท้อคู่นั้น

ตรงกันข้าม...

จ้าวปี้หลัวในยามนี้ที่ปลดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกด้วยตนเองกำลังนั่งเท้าคาง ทอดสายตามองโต๊ะอาหารมงคลเบื้องหน้าด้วยแววตาเจ็บปวด ขอบตาของนางแดงก่ำ หากกลับไม่มีน้ำตาสักหยดออกมาให้เห็น

คงเพราะในยามนี้ น้ำตาเหล่านั้นอาจกำลังไหลย้อนกลับเข้าไปท่วมอยู่ภายในหัวใจแล้วก็เป็นได้จคงไม่ไหลให้เจ้าของได้ขายหน้า

ภาพบนโต๊ะที่มีสุรามงคลสองจอก ขนมมงคล ผลไม้เชื่อม และอาหารเลิศรสสารพัดชนิด ทุกอย่างล้วนจัดวางอย่างประณีต สมฐานะของน้องชายคนที่ห้าของฮ่องเต้ หลี่เฟิ่งหยาง

แต่จนบัดนี้กลับยังไม่มีผู้ใดแตะต้องทั้งอาหารและสุรามงคลนี้แม้เพียงคำเดียว ทั้งที่เลยฤกษ์เข้าหอมาแล้วกว่าครึ่งชั่วยามแล้วดดยแท้ สาเหตุก็เป็นเพราะ เจ้าบ่าวจากไปแล้ว

มิผิด...

เซียวอ๋องออกจากห้องหอไปตั้งแต่ยังไม่ทันได้เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเสียด้วยซ้ำ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วจะเอาอันใดมาร่วมผูกผมและดื่มสุรามงคล?

ก่อนหน้านี้ บุรุษผู้เป็นพระสวามีของนางเพียงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าจ้าวปี้หลัว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างยิ่งว่า

‘สุนัขในค่ายซีเหมินของเปิ่นหวางไม่สบาย เปิ่นหวางต้องรีบไปดู’

กล่าวจบ เขาก็จากไปทันที ไม่แม้แต่จะรีรอหรือหันกลับมามองนางก่อนจากไป ทิ้งเจ้าสาวพระราชทานจากหรงไทเฮาเช่นนาง ให้นั่งเป็นใบ้อยู่บนเตียงหอเพียงลำพังเช่นนั้นนานร่วมครึ่งเค่อ

จ้าวปี้หลัวยังจำได้ดีว่า ตนเองได้แต่นั่งจ้องประตูที่ปิดลงตรงหน้า ด้วยความรู้สึกทั้งแตกสลายและขมขื่น ไหนเล่า...

ทั้งหรงไทเฮา ผู้เป็นมารดาเลี้ยงของเขา กับซ่งไทเฟย ผู้เป็นมารดาแท้ ๆ ของเซียวอ๋อง ต่างบอกกับนางมิใช่หรือว่า หลี่เฟิ่งหาน แอบรักนางมานานถึงหนึ่งปีเต็ม แล้วเหตุใดในราตรีเข้าหอ เขากลับเห็นสุนัขทรงเลี้ยงสำคัญกว่านางที่เขารักไปได้

นี่มันไม่ประหลาดเกินไปหน่อยหรือ?

“รักเช่นไรกันรักหรือเขาชิงชังข้ากันแน่จึงทำเช่นนี้”

จ้าวปี้หลัวที่ยอมทิ้งบ้าน แต่งงานมาไกลจากมหานครฉางเล่อ เมืองหลวงอันรุ่งเรืองของต้าฉู่ถึงเจ็ดร้อยหลี่ กลับต้องมาถูกพระสวามีทอดทิ้งให้อยู่เฝ้าห้องหอ ขณะที่เขาไปดูแลสุนัขป่วย เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็ได้แต่ยิ้มสมเพชตนเอง

“คุณหนูหก”

เสียงเรียกดังขึ้นจากนอกประตูห้องหอ ผู้ที่เอ่ยเรียกคือ ถังเหลียน สาวใช้กึ่งองครักษ์ที่บิดาและพี่ชายคนโตมอบให้ติดตามมาเป็นสินเดิมเจ้าสาว เพื่อรับใช้และคอยคุ้มภัยให้จ้าวปี้หลัว

“ให้นางเข้ามา เป่ยม่อ”

“เจ้าค่ะ”

เป่ยม่อเองก็เป็นสาวใช้กึ่งองครักษ์เช่นเดียวกับถังเหลียน ทั้งสองนางเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ สมกับที่ติดตามกองทัพมาตั้งแต่อายุเพียงสามขวบ ผิดกับ เมี่ยวอิ๋งที่เก่งเพียงานฝีมือกับดูแลคุณหนูหกเท่านั้น

ไม่นาน ถังเหลียนก็เข้ามาในห้อง ก่อนคุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้เป็นนาย ส่วน เมี่ยวอิ๋งกับม่อเป่ย ถอยไปยืนอยู่ข้างประตูอย่างรู้ความว่าต้องระวังคนของตำหนักเหวินหยาง

“ได้ความว่าอย่างไร?”

จ้าวปี้หลัวเอ่ยถามขึ้นอย่างร้อนใจ หลังจากเซียวอ๋องจากไปและหายตกตะลึงนางก็เรียกใช้ถังเหลียนไปสืบข่าวทันที

คุณหนูหกแห่งจวนจ้าว หรือบัดนี้ตามบันทึกในราชวงศ์ นางคือ พระชายาจ้าว ภรรยาเอกของเซียวอ๋อง และนายหญิงคนใหม่แห่งตำหนักเหวินหยาง มิใช่คนโง่ตรงกันข้ามนางเติบโตในกองทัพย่อมรู้ว่าต้องจัดการอย่างไรในเหตุการณ์คืนนี้

“สุนัขทรงเลี้ยงตัวนั้นของเซียวอ๋องได้มาจากอดีตคนรักของพระองค์เพคะ”ถังเหลียนที่หายไปไม่ถึงครึ่งชั่วยามกลับมารายงานนายหญิงอย่างแม่นยำ

“สุนัขของอดีตคนรักเช่นนั้นหรือ?”

ปี้หลัวพึมพำด้วยเสียงแหบแห้ง คาดไม่ถึงเลยว่าแท้จริงแล้วหลี่เฟิ่งหานเคยมีคนรักมาก่อน

“เป็นผู้ใด?” เงียบอยู่ครู่หนึ่งนางจึงเอ่ยถามต่อทันที เพราะมั่นใจว่าถังเหลียนย่อมสืบเรื่องมาแล้วเป็นแน่

“คือซูกุ้ยเฟยเพคะ คุณหนู” และไม่ผิดไปจากที่ปี้หลัวคิด ถังเหลียนผู้นี้ทำงานรอบคอบเสมอ

“ซูกุ้ยเฟย?”

จ้าวปี้หลัวขมวดคิ้ว พยายามทบทวนว่าเป็นผู้ใด และนางรู้จักหรือไม่เพราะหลังมารดาจากไปนางก็ติดตามบิดาไปประจำการที่เจียงเป่ยตั้งแต่อายุเพียงขวบเศษ เพิ่งกลับมาเมืองหลวงเมื่อสองปีก่อน จึงยังไม่ค่อยรู้จักคุณหนูจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงมากนัก

“พูดมาให้ละเอียด”

“เพคะ”

จากนั้นถังเหลียนจึงเล่าตามที่ตนไปสืบรู้มาจากคนในตำหนักเหวินหยาง ซึ่งติดตามเซียวอ๋องมาจากเมืองหลวงเมื่อสามปีก่อนหลังถูกแต่งแต่งจากองค์ชายห้าเป็นเซียวอ๋อง

เมื่อสี่ปีก่อน อดีตฮ่องเต้หลี่หมิงเต๋อเพิ่งเสด็จสวรรคต โดยยังมิได้แต่งตั้งรัชทายาท ทว่ากลับมิได้เกิดเหตุยุ่งยากขึ้น เพราะในเวลานั้นมีองค์ชายเพียงสองพระองค์คือองค์ชายรอง หลี่เฟิ่งหยาง ผู้ประสูติจากหรงฮองเฮา

และองค์ชายห้า หลี่เฟิ่งหาน ผู้ประสูติจากพระสนมซ่งกุ้ยเฟย ส่วนที่เหลือล้วนเป็นองค์หญิง แน่นอนว่า ผู้ที่เหมาะสมและคู่ควรจะสืบราชบัลลังก์ปกครองต้าฉู่ย่อมเป็นองค์ชายรองหลี่เฟิ่งหยาง ขณะที่องค์ชายห้าในเวลานั้นก็สนับสนุนพระเชษฐาเป็นอย่างดี

หลังจากขึ้นครองราชย์แล้ว วังหลังย่อมต้องรับสตรีเข้ามา ฮ่องเต้ย่อมต้องรีบมีพระสนม เพื่อมิให้ราชวงศ์ขาดซึ่งสายเลือดมังกร พอเสร็จสิ้นพิธีฝังพระศพของอดีตฮองเต้ในอีกหนึ่งปีต่อมาที่สุสานหลวง กรมพิธีการจึงจัดการคัดเลือกคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ขึ้นทันที

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ...

หญิงคนรักขององค์ชายห้า คุณหนูรองแห่งตระกูลฟาง ซูหว่านโหรว ในวัยสิบเจ็ดปี กลับทอดทิ้งชายคนรัก แล้วเข้าวังเพื่อคัดเลือกเป็นพระสนมด้วย!

“แต่ก่อนจะเข้าวัง ซูหว่านโหรวได้มอบลูกสุนัขขาวขนหนาจากแดนหิมะให้กับเซียวอ๋องหนึ่งตัวเพคะ”

จ้าวปี้หลัวฟังมาถึงตรงนี้ ต่อให้นางจะโง่เขลาและไร้เดียงสาเพียงใด ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า ตนคงถูกทั้งหรงไทเฮากับซ่งไทเฟยหลอกตุ๋นจนเปื่อยเป็นไก่เสียแล้ว หลี่เฟิ่งหานจะแอบรักนางมานานถึงหนึ่งปีเต็มได้อย่างไร?

ในเมื่อตลอดมา ภายในใจของหลี่เฟิ่งหานยังมีซูหว่านโหรวอยู่จนถึงวันนี้ ดูได้จากระหว่างสตรีที่เซียวอ๋องเพิ่งเข้าพิธีสมรสด้วยในคืนนี้ กับสุนัขที่อดีตหญิงคนรักมอบให้ไว้แทนตัวก่อนจากลา เมื่อมันล้มป่วย เขากลับเลือกทอดทิ้งนางเพื่อไปดูแลมัน

เพียงเท่านี้จ้าวปี้หลัวก็ถ่องแท้แล้วว่า หลี่เฟิ่งหานยังคงรักซูหว่านโหรวอย่างล้ำลึกเพียงใด คิดได้ดังนั้นนางก็รู้สึกอยากหัวเราเพราะช่างน่าขันนักที่นางไร้ค่ากว่าสุนัขตัวหนึ่งเสียอีก