Todos os capítulos de ถูกรักพร้อมกันจากผู้ชายธงเขียวและแดง (3P): Capítulo 11 - Capítulo 20

Chapter 11เป็นเด็กเลี้ยงเต็มตัว"ช่วยตัวเองให้ดูหน่อยสิ"อัคนีเอ่ยปากพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ดึงตัวเธอขึ้นมานั่งบนโต๊ะทำงาน ทันทีที่อยู่กันลำพัง เขาก็จับดึงกางเกงในตัวจิ๋วของเธอออกในเวลาแค่เสี้ยววินาทีจนเผยความฉ่ำเยิ้มต่อหน้า ภาพกึ่งกลางกายสาวและกลิ่นอายเนื้อสาววัยศึกษาทำให้อาวุธของอัคนีที่ขยายตัวอยู่แล้วยิ่งปวดหนึบจนแทบระเบิด แต่คนเจ้าเล่ห์ยังอยากแกล้งให้เธอทนไฟปรารถนาไม่ไหวและเป็นฝ่ายร่ำร้องขอให้เขาเติมเต็มเองณารินทร์ได้ยินคำสั่งบวกกับใบหน้าหล่อเหลาที่ขยับเข้ามาประชิด ประกอบกับความเสียวซ่านที่ค้างคาอยู่ ส่งผลให้เธอทำตามคำสั่งอย่างง่ายดายโดยไร้ความเหนียมอายเหมือนตอนแรก"อ๊าา... อื้อ..."ปลายนิ้วเล็กลุกขึ้นขยับเลิกกระโปรงนักศึกษาขึ้น เปลี่ยนท่านั่งเป็นโก้งโค้งอวดบั้นท้ายสวยจนอัคนีลอบกลืนน้ำลาย นานะส่งนิ้วที่ชุ่มน้ำลายสอดเข้าทางรักสีสดช้าๆ เมื่อความเปียกชื้นคุ้นเคยดีแล้ว เธอก็ขยับจังหวะเข้าออก นิ้วเรียวบดเบียดตรงติ่งเนื้อสีหวานคล้ายจะยั่วให้เขาตบะแตก พลางสูดปากครางหวานหูโดยไม่กักเก็บเสียงอีกต่อไป"อึก... อ๊ะ... ซี๊ดส์..."เสียงครางของณารินทร์ที่เริ่มจิกเท้าเกร็งและส่ายสะโพกโยกย้ายบ่งบอกว่าจ

Chapter 13ใครจะดีเท่าผัวเธอ“อื้อ...”เธอทำได้เพียงครางอื้ออึงประท้วงอยู่ในลำคอ เพราะคนตัวสูงตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ยิ่งพยายามดิ้นรนขัดขืนมากเท่าไหร่ อัคนีก็ยิ่งออกแรงดึงร่างบางเข้ามาให้แนบชิดซบเข้าหาอกกว้างมากเท่านั้น มือหนาโอบรัดเอวคอดกิ่วแน่นหนา โดยไม่สนว่าใครจะผ่านมาเห็นตรงลานจอดรถนี้เลยสักนิดหลังจากที่โดนเรียวลิ้นร้อนของอีกฝ่ายตวัดดุนดันช่วงชิงลมหายใจจนเธอแทบหมดเรี่ยวแรง ชายหนุ่มถึงยอมผละริมฝีปากออกช้า ๆ ลิปสติกที่ทาเคลือบมาตอนแรกถึงกับลบเลือนจนหมดสีเพราะความป่าเถื่อนเมื่อครู่“หนี? วัน ๆ คิดแต่จะหนี เอาแต่วิ่งหนีพี่แบบนี้มาเป็นปี ๆ ถามจริง... เธอเอาแต่หนีพี่นี่มันเพราะอะไรกันนานะ”อัคนีแค่นหัวเราะเสียงเหี้ยมในลำคอ ก่อนจะจับร่างของอดีตคนรักหันหน้าเข้าหากำแพงปูนเย็นเฉียบ แล้วตลบเลิกกระโปรงของหญิงสาวขึ้นสูงจนเผยให้เห็นชั้นในลายลูกไม้สีสดสะดุดตา“อ่ะ... เดี๋ยวก่อน! นี่มันข้างนอกนะ หยุดทำรุ่มร่ามสักที... เพราะพี่ทำตัวแบบนี้ไงหนูถึงต้องหนี!”คำพูดตวาดสวนของเธอเหมือนช่วยดึงสติของเขาให้กลับมาฉับพลัน ชายหนุ่มไม่ใช่ไม่รู้ว่าตัวเองมีนิสัยเสียร้ายกาจในส่วนนี้ แต่มันเป็

Chapter 15แผนการของจอมวายร้ายเพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้... น้ำตาเจ้ากรรมมันก็พาลไหลเอ่ออาบแก้มออกมาอีกครั้ง ราวกับว่าถ้อยคำดูแคลนของอธิการบดีคนนั้นยังคงลอยวนและมายืนตวาดใส่หน้าเธออยู่ซ้ำ ๆสำหรับความคิดของณารินทร์ในวัยนักศึกษาตอนนั้น เธอหวาดกลัวเหลือเกินว่าจะเรียนไม่จบ กอปรกับไม่อยากให้อนาคตการงานของอัคนีต้องมาพังทลายลงหากเรื่องคาว ๆ นี้แดงขึ้นมา หญิงสาวจึงยอมก้มหน้ากลืนก้อนความเสียใจ แล้วตัดสินใจรับข้อเสนอนั่นมาด้วยหัวใจที่แหลกสลายเธอเลือกเดินออกมาจากชีวิตของผู้ชายที่ตนเองสามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำว่า ‘รักเขามาก’ เพื่อหวังให้ชะตากรรมของทุกฝ่ายมันดีขึ้น...แต่สุดท้าย ชะตากรรมก็ไม่ได้สวยหรูเหมือนอย่างที่เคยวาดฝันเอาไว้เลยสักนิดเพราะทั้งที่ตั้งใจจะหอบเอาใบปริญญาที่แลกมาด้วยศักดิ์ศรีกลับไปอวดแม่กับพ่อ ทว่าแม่ของเธอกลับมาด่วนจากไปเสียก่อนด้วยโรครุมเร้า ท่านไม่มีโอกาสแม้กระทั่งจะอยู่ร่วมแสดงความยินดี หรือถ่ายรูปคู่กับเธอในชุดครุยด้วยซ้ำไปสุดท้าย... ตัวเธอเองก็รักษาอะไรไว้ไม่ได้เลยสักอย่างเดียวไม่ว่าจะเป็นลมหายใจของแม่ หรือแม้กระทั่งความรักของอัคนี ที่เธอต้องยอมตราหน้าตัวเองกลายเป็นคนใจร้

Chapter 17อกหักแต่บอกแฟนไม่ได้ฝ่ายคนที่จงใจเรียกสาว ๆ มารุมล้อมหวังจะแกล้งปั่นหัวว่าที่น้องสะใภ้ให้แสดงอาการหึงหวงออกมาบ้าง กลับต้องแอบขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดเสียเองเมื่อเห็นความหวานชื่นของคู่รักบนเปลญวน จากที่กะจะเรียกร้องความสนใจให้เธอหึงเล่น กลับกลายเป็นว่าตัวเขาเองที่ต้องรับความรู้สึกเจ็บจี๊ดนั้นคืนมาเต็ม ๆ‘เออ! หวานกันเข้าไป! ไม่คิดจะเห็นหัวผัวคนแรกเลยรึไง!’คนพี่กรุ่นโกรธอยู่ในใจก่อนจะคิดหาทางทำทุกวิถีทางให้ณารินทร์ได้รับรู้ถึงความเจ็บใจแบบที่เขาเป็นอยู่บ้างจนกระทั่งช่วงเย็น นานะเพิ่งเดินออกมาจากห้องพักของตัวเองเพื่อจะไปหาพฤกษ์ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอคนตัวโตยืนกอดอกดักหน้าอยู่ก่อนแล้ว"อ้าวคุณน้องสะใภ้ มาทำอะไรเหรอ? ไม่สวีตกับผัว... อ้อ โทษที ไม่สวีตกับแฟนแล้วรึไง" อัคนีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันคนถูกแซะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จ้องมองชายที่ยืนขวางหน้าห้องพักด้วยสายตาเรียบเฉยราวกับไม่เต็มใจจะเสวนาด้วยสักเท่าไหร่"มาชาร์จแบตมือถือน่ะค่ะ กรุณาถอยด้วยค่ะ เดี๋ยวแฟนดิฉันจะรอนาน"คำพูดคำจาห่างเหินและประโยคที่ยกเอาตัวน้องชายมาอ้างทำให้อัคนีทั้งไม่พอใจและน้อยใจอยู่ลึก ๆ แต่สิ่งที่

Chapter 19คนที่แสนดีก่อนหน้านั้นราวหนึ่งปีกลิ่นธูปฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วศาลาวัดเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ บรรยากาศข้างในทั้งร้อนทั้งอ้าวชวนให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกสำหรับ ณารินทร์ ในวัยยี่สิบสามปีแล้ว ช่วงเวลานี้มันไม่ต่างอะไรจากจุดต่ำสุดของชีวิต เธอเพิ่งซมซานหนีจากฝันร้ายที่มหาวิทยาลัย หอบเอาหัวใจที่พังยับเยินเพราะต้องหักดิบตัดสัมพันธ์กับอัคนีมาฝึกงานที่ไกล ๆ ตามคำขู่ของอธิการบดี ทว่ายังไม่ทันที่แผลเดิมจะเริ่มตกสะเก็ด ข่าวร้ายที่สุดในชีวิตก็แล่นมาเคาะประตูซ้ำสอง‘แม่เสียแล้วนะนานะ... โรคเดิมของแกกำเริบ’เสียงพ่อปลายสายสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ แต่น้ำตาของนานะมันกลับแห้งขอดลงตรงนั้น ความเหนื่อยล้าและช็อกทับถมจนตัวชาหนึบ เงินก้อนที่ได้มาจากเช็คใบนั้นของอธิการบดีถูกนำมาใช้จ่ายเป็นค่าทำศพจนแทบไม่เหลือ งานศพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย หม่นหมอง และเงียบเหงาจับใจ เนื่องจากครอบครัวของเธอมีญาติน้อยมาก"นานะ กินอะไรหน่อยไหมลูก ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนะ" พ่อในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำตัวเก่าเดินเข้ามาทัก ใบหน้าของชายสูงวัยเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและทรุดโทรมลงไปถนัดตา"นาไม่หิวเลยค่