Todos os capítulos de ถูกรักพร้อมกันจากผู้ชายธงเขียวและแดง (3P): Capítulo 21 - Capítulo 30

Chapter 22ความใส่ใจผ่านไปราวสิบนาทีหลังจากกิจกรรมรักอันเร่าร้อนสิ้นสุดลง หลังจากที่นอนปล่อยจอยแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำอุ่นสักพักจนร่างกายเริ่มปรับอุณหภูมิได้และพอใจแล้ว เจ้าของห้องตัวน้อยจึงเดินพันผ้าขนหนูผืนเดิมออกมาด้วยความรู้สึกที่เริ่มสดชื่นขึ้นกว่าตอนแรกมาก ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องน้ำ จมูกดื้อรั้นก็พลันได้กลิ่นหอมกรุ่นอ่อน ๆ ของอะไรบางอย่างลอยมาแตะจมูก หญิงสาวเผลอเดินตามกลิ่นเข้าไปยังโซนห้องครัวทันที แล้วจึงได้รู้ว่ากลิ่นหอมชวนน้ำลายสอที่ว่านั้น... คือกลิ่นจากข้าวต้มหมูสับอุ่น ๆ ที่ถูกจัดวางไว้บนโต๊ะอาหารอย่างเรียบร้อย พร้อมกับแผงยาหลังอาหารที่พฤกษ์แฟนหนุ่มของเธอไปหาซื้อมาสแตนด์บายไว้ให้ก่อนหน้านี้"รีบไปแต่งตัวเช็ดผมให้แห้งแล้วมาทานข้าว... หรือจะให้พี่เดินไปเป่าให้?"ยังไม่ทันที่ณารินทร์จะได้หายสงสัยเลยว่าอาหารอุ่น ๆ บนโต๊ะนี้โผล่มาจากไหนในเมื่อพฤกษ์ก็ไม่อยู่ ก็ถูกน้ำเสียงทุ้มต่ำแสนคุ้นเคยเอ่ยขัดขวางความคิดขึ้นมาเสียก่อน"มะ... ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการตัวเองได้"เป็นอัคนีนั่นเองที่ตอนนี้อยู่ในสภาพสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย นั่งเอกเขนกใช้โต๊ะทำงานของเธอนั่งพิมพ์งานในโน้ตบุ๊กส่วนตั

Chapter 24ปิ่นมุกอาละวาดภายในห้องโถงของบ้านอัคนี บรรยากาศเงียบสงัด ทว่ามวลความตึงเครียดกลับพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของเจ้าของบ้านก้าวพ้นประตูเข้ามา ชายหนุ่มยังไม่ทันจะได้วางกุญแจรถลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยซ้ำ เสียงส้นเข็มราคาแพงก็กระแทกพื้นดังตึก ๆ ตรงดิ่งเข้ามาหาเขาอย่างเอาเรื่อง“พี่ไฟหายไปไหนมาตั้งหลายวัน!”ปิ่นมุก คู่หมั้นสาวไฮโซยืนกอดอก ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยไฟหึงหวงและแรงอารมณ์ที่สะสมมาตลอดหลายวัน“ปิ่นไปหาพี่ที่คอนโดก็ไม่เจอ โทรหากี่สายต่อกี่สายก็ไม่เคยคิดจะรับ นี่พี่แอบซุกเด็กไว้ลับหลังปิ่นอีกแล้วใช่ไหม!” เธอเปิดฉากวีนฉ่ำ สาดคำถามใส่เสียงแหลมโดยไม่คิดจะรักษามารยาทผู้ดีอีกต่อไปอัคนีทำเพียงแค่ปรายตาคมกริบมองคู่หมั้นสาวนิ่ง ๆ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับเสียงโวยวายของเธอเป็นเพียงแค่ลมพัดผ่าน ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบา ๆ ท่าทางดูรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะเอ่ยปากบ่ายเบี่ยงน้ำเสียงกดต่ำ“ซุกเด็กอะไร อย่ามาประสาทแดกจับผิดพี่ไร้สาระปิ่น พี่ไปทำงาน”“ทำงาน? งานอะไรของพี่ต้องตัดขาดการติด

Chapter 26เอาคืนแบบไร้สติท่ามกลางความมืดมิดและเงียบสงัดในยามราตรี รถยนต์คันหรูสีสะดุดตาของพฤกษ์ถูกบังคับเลี้ยวและเคลื่อนขับฉิวไปตามท้องถนนด้วยความเร็วสูง ซึ่งระดับความเร็วนั้นวัดได้จากระดับความเสียใจอันท่วมท้นที่เขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ แสงไฟสีส้มอ่อนจากเสาไฟสองข้างทางที่สาดปะทะเข้าใบหน้าคม แลให้เห็นหยาดน้ำตาของลูกผู้ชายที่มันกำลังเอ่อคลออยู่เต็มหน่วยตาอย่างกลั้นไม่อยู่ กระจกมองหลังสะท้อนภาพความรู้สึกพังทลายลึกซึ้งภายในใจของผู้เป็นเจ้าของร่างกายออกมาได้เป็นอย่างดีพฤกษ์ในเวลานี้ราวกับโลกทั้งใบทลายครืนลงตรงหน้าก็ไม่ปาน หยดน้ำตาแห่งความผิดหวังและเสียใจเริ่มหลั่งรินเป็นสายอาบแก้ม ยามในหัวสมองนึกย้อนถึงความจริงอันโสโครกที่ตนเพิ่งรู้แจ้งแก่ใจมา...คนรักของเขาแอบมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเองยิ่งคิด ความเจ็บปวดรวดร้าวระคนกรุ่นโกรธก็ยิ่งตีตื้นขึ้นมาจุกกลางอกของชายหนุ่มมากขึ้นเท่านั้น สองมือกำพวงมาลัยรถแน่นจนสั่นสะท้าน ในขณะที่กรามคมเองก็ถูกบดขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนแน่นเด่นชัดไม่ต่างกันทำไมสองคนนั้นถึงทำกับเขาแบบนี้ ทำไมณารินทร์ที่เขารักสุดหัวใจและไม่มีทีท่าว่าจะนอกใจถึงได้สวมเ

Chapter 28เธอหายไป..."พี่ไฟคะ รบกวนพี่ไปซื้อของให้หนูตามลิสต์นี้หน่อยได้ไหมคะ พอดีว่าต้องใช้จริง ๆ ค่ะ"ณารินทร์ฝืนส่งยิ้มบาง ๆ พลางยื่นกระดาษลิสต์ของใช้จำเป็นที่เธอต้องใช้ระหว่างแอดมิทในโรงพยาบาลให้อีกฝ่ายที่เอาแต่นั่งเฝ้าเธอไม่ยอมห่างกายไปไหน ไม่ว่าตลอดทั้งวันมานี้จะมีสายโทรเข้าดังแทรกขึ้นมากี่สายต่อกี่สาย อัคนีก็ทำเพียงแค่ปรายตาคมกริบมองกด แล้วตัดสายทิ้งอย่างไร้ความไยดีทุกครั้งเธอรู้ดีแก่ใจว่าคนตัวสูงคนนี้อยากจะอยู่ดูแลเธอใจจะขาด แต่นี่มันออกจะฝืนร่างกายตัวเองจนเกินไปหน่อย หญิงสาวจึงต้องวางแผนหาทางไล่ให้เขากลับไปพักผ่อนปัดเป่าความล้าบ้างเพราะเขาเล่นนั่งเฝ้าเธอตาไม่กะพริบมาตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่ สภาพเสื้อผ้าเชิ้ตเนื้อดีก็เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังของเธอเต็มตัวไปหมดแต่เขาก็ยังดื้อแพ่งไม่ยอมขยับไปไหน หากไม่หาข้ออ้างจำเป็นระดับนี้มาขัด ผู้ชายคนนี้คงไม่มีวันยอมก้าวขาออกจากห้องพักฟื้นแน่"ต้องใช้ตอนนี้เลยเหรอ นานะ..." อัคนีขมวดคิ้วมุ่น แววตาคมไหวระริกฟ้องชัดว่าขัดใจ "พี่เป็นห่วงเธอ... ถ้าพี่ไม่อยู่แล้วเธอจะอยู่ยังไง ใครจะคอยป้อนข้าวป้อนน้ำ""พี่ไฟคะ... นี่มันโรงพยาบาลนะคะ" ณารินทร์ถอนหายใจ

Chapter 30กลยุทธ์ในการง้อเมียไม่นานนัก หญิงสาวก็บึ่งมาถึงยังโรงพยาบาลเอกชนตามพิกัดที่อัคนีโพสต์เอาไว้ สองขาเรียวรีบวิ่งตรงลิ่วไปหาคนป่วยทันที หลังจากที่เธอเอ่ยปากถามระบุแค่ชื่อจากนางพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ เธอก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงถามรายละเอียดอาการบาดเจ็บต่อเลยสักนิด ด้วยความตระหนกตกใจจนสมองขาวโพลน จึงทำให้ไม่รู้เลยว่าฝ่ายนั้นเป็นหนักมากน้อยขนาดไหน จนกระทั่ง...ณารินทร์ที่อยู่ในอารมณ์พะว้าพะวังเต็มไปด้วยความห่วงใยถึงกับชะงักกึกกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า!ชายร่างสูงใหญ่หน้าตาดีสองคนกำลังนั่งเอกเขนกเคี้ยวขนมมันฝรั่งทอดกรอบ พลางเปิดทีวีจอยักษ์อัดเทปบันทึกการถ่ายทอดสดฟุตบอลคู่เด็ดดูกันอย่างออกรสออกชาติ ราวกับพวกเขากำลังพักผ่อนหย่อนใจอยู่ในห้องของโรงแรมหรูไม่มีผิด มีการพูดคุยหัวเราะร่าเฮฮาเสียงดังลั่นห้อง คนน้องสวมชุดคนไข้สีเขียวอ่อนของโรงพยาบาล ส่วนคนพี่พับแขนเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมดูดี ดูท่าทางสนิทสนมกลมเกลียวกันเป็นปกติสุขดีทุกประการมันช่าง... ปกติสุขเหมือนคนไม่ได้ผ่านอุบัติเหตุร้ายแรงเฉียดตายอะไรมาเลยด้วยซ้ำ!"เนี่ยเหรออุบัติเหตุร้ายแรงอ่ะ!!"“นานะ! / บี๋!”สองพี่น้องอุทานขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ไ