All Chapters of ถูกรักพร้อมกันจากผู้ชายธงเขียวและแดง (3P): Chapter 1 - Chapter 10

Chapter 2ไฟมันอันตราย“อึก...”คนอายุน้อยกว่าถึงกับหน้าถอดสี ริมฝีปากบางระเรื่อขยับอ้าหมายจะประท้วง ทว่ายังไม่ทันได้เปล่งเสียงใด ๆ ออกมา เรียวแขนก็ถูกอุ้งมือหนากระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างน้อยปลิวเข้าไปปะทะแผงอกกว้าง“พี่ไฟ... จะทำอะไรคะ?”ณารินทร์เอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก ยิ่งได้ยินเสียงหวาน ๆ ยามเรียกขานชื่อของตน อัคนียิ่งรู้สึกวาบหวามปนเปไปกับความเจ็บปวดในอกอย่างบอกไม่ถูก ร่างใหญ่ขยับเข้าโอบรัดเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่น ก่อนจะก้มลงกระซิบชิดใบหูจนคนในอ้อมแขนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง“ทบทวนความหลังไงครับ... พี่คิดถึงนานะจะแย่แล้ว รู้ตัวบ้างไหม”เสียงที่เปล่งออกมานั้น ทรมานและเปี่ยมไปด้วยเยื่อใยอันลึกซึ้ง ทว่ามันกลับส่งผลให้ณารินทร์ยิ่งหน้าซีดเผือดลงไปอีกเท่าตัว เธอไม่เคยคาดคิดเลยจริง ๆ ว่าพฤกษ์จะเป็นน้องชายร่วมสายเลือดของอัคนี และที่ร้ายไปกว่านั้นคือเธอรู้ดีถึงเนื้อแท้ของชายตรงหน้า นัยน์ตาคมกริบของเขาในยามนี้ไม่มีแววล้อเล่นซ่อนอยู่เลยแม้แต่น้อย“พี่ไฟ... ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ นาเป็นแฟนของน้องชายพี่นะ”หญิงสาวละล่ำละลักร้องห้าม แต่อีกฝ่ายกลับไม่ฟังเสียง มารร้ายในคราบอาจารย์หนุ่มจัดการปลดสายเสื้อเดี่

Chapter 4ก็แฟนตัวหอมเมื่อความเกรงใจในความหวังดีของแฟนหนุ่มมีมากเกินกว่าจะหักหาญ ณารินทร์จึงไม่สามารถเอ่ยปากปฏิเสธคนชวนได้เต็มปากนัก ท้ายที่สุดหญิงสาวจึงยอมปล่อยให้คนที่อยู่ในสถานะคนรักจับจูงมือพาเดินเคียงคู่ไปด้วยกันแต่โดยดี เพื่อออกไปพบหน้าค่าตากับผู้เป็นบุพการีของเขา... และรวมถึงคู่หมั้นสาวของพี่ชายคนโตด้วยกึก...ริมฝีปากบางน่าสัมผัสของณารินทร์เผลอขบกัดเข้าหากันแน่นอย่างลืมตัว ยามเมื่อนัยน์ตาคู่หวานชวนมองกวาดไปแลเห็นสตรีอีกคนที่กำลังนั่งเคียงข้างติดกับอัคนี ถัดมาจากผู้เป็นบิดาและมารดาของสองพี่น้องทั้งที่ในฐานะน้องสะใภ้ของบ้าน เธอพยายามทำใจเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะต้องลงมาเผชิญหน้ากับภาพตรงหน้า ทว่าในเวลานี้ ก้อนเนื้อดวงน้อยในอกซ้ายมันกลับดื้อดึงไม่ยอมฟังคำสั่งเสียอย่างนั้น ถึงได้แสดงอาการเจ็บแปลบแล่นริ้วออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ และยิ่งช้ำใจหนักเมื่อเห็นอาจารย์อัคนียกยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งมาให้ ทั้งยังจงใจเอื้อมแขนไปโอบกอดลาดไหล่ของคนข้างกายประชดประชัน ความรู้สึกร้อนวูบที่ขอบตาก็ตีตื้นขึ้นมาเล่นงานเธอเอาดื้อ ๆ จนต้องลอบสูดหายใจเข้าลึก“อ้าว มากันแล้วเหรอตาพฤกษ์ มา ๆ พาแฟนมาทานข้าวกันเร็วลูก

Chapter 6รีบ ๆ ทำให้มันจบ ๆ ไปซะ“หนูไม่มีวันครางเด็ดขาด...”ณารินทร์ตัดสินใจเอ่ยปากบอกด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ท้าทายคนใจร้ายที่กำลังรุกรานเสื้อผ้าบนเรือนร่างของเธออย่างไม่เกรงกลัว“ทำไม? ... ทีเวลาอยู่บนเตียงกับมัน ยังครางออกมาเสียงดังลั่นได้ขนาดนั้นเลยล่ะ!”“พี่ก็รู้ดีว่าทำไม... เราสองคนไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะคะ นาเป็นน้องสะใภ้ของพี่ ในขณะที่ตอนนี้พี่เองก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว เราไม่ควรทำเรื่องแบบนี้!”คนอายุน้อยกว่าว่าพลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่นราวกับไม่อยากพานพบใบหน้าของอีกฝ่าย ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว เธอเพียงแค่ต้องการซ่อนเร้นความหวั่นไหวที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของตัวเองก็เท่านั้น“ก็แล้วเพราะใครล่ะที่ทำให้มันต้องกลายเป็นแบบนี้... เพราะใครล่ะนานะ!”“...”“พี่ถามว่าทำไม! ทำไมนาต้องหนีพี่ไป แถมยังบล็อกทุกช่องทางไม่ให้พี่ติดต่อได้เลย!”คนถูกต้อนยังคงเลือกที่จะนิ่งเงียบ ซ้ำยังดื้อแพ่งไม่ยอมหันหน้ากลับมาสบตาเหมือนเก่า ขับให้อัคนีเริ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนด้วยความหงุดหงิดต่อความดื้อรั้นไม่ยอมปริปากของคนตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ ผละออกจากกายเล็กชั่วคราว สร้างความโล่งใจให้ณารินทร์ได้เพ

Chapter 8หรือพี่ยังไม่ลืมมัน?ขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์หลังใหญ่โตที่พฤกษ์เพิ่งพาคนรักกลับไปได้ไม่ถึงวันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เรียกได้ว่าค่อนข้างเป็นพื้นที่หวงห้ามของอัคนีในเวลานี้ ยามเมื่อเพ่งมองฝ่าความเงียบเข้าไป ก็จะแลเห็นเจ้าของห้องร่างสูงใหญ่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวยาวในอาการเหม่อลอย ขัดกับบุคลิกที่เคยเฉียบคมมือหนาเคาะปากการาคาแพงลงกับผิวกระจกบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะตามกระแสความคิดอีนุงตุงนังที่ติดหล่มอยู่ในหัว ชายหนุ่มไม่ได้มีแก่ใจจะใส่ใจมองแฟ้มเอกสารหรืองานวิชาการที่เขาควรจะบริหารจัดการเหมือนอย่างเช่นทุกวันเลยสักนิด‘ทำไมกัน... ทำไมยัยเด็กนั่นถึงได้ทิ้งเขาไป ทั้งที่ตอนนั้นเราสองคนก็รักกันดีแท้ ๆ’คำถามเดิม ๆ ยังคงย้ำอยู่ในสมองของอัคนีไม่ยอมเลือนหายไปไหน หนุ่มผู้เย่อหยิ่งได้แต่คิดหาคำตอบตลบไปมา ทว่าสุดท้ายผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงว่างเปล่าเหมือนทุกครั้ง... เขาไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าอะไรคือเหตุผลสำคัญในการตัดสินใจสะบั้นรักของอีกฝ่ายปากกาด้ามแพงถูกเคาะรัวลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่ถี่ขึ้นกว่าเดิม ยามเมื่อยิ่งคิดหาคำตอบก็ยิ่งมืดมน ทั้งเมื่อยามที่สมองนึกย้อนไปถึงนัยน์ตาหวานสวยระยับ รอยยิ้มน่ารักพิม

Chapter 10เที่ยงวันต่อมาเที่ยงวันต่อมา...คนตัวเล็กยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูห้องทำงานของอัคนีอยู่หลายนาที ในอกเต็มไปด้วยด้วยความลังเลที่ตีรวนขึ้นมาซ้ำ ๆ ว่าเธอจะเลือกเดินบนเส้นทางสายนี้แล้วจริง ๆ หรือ? เพราะนั่นมันหมายถึงการก้าวข้ามเส้นขีดกั้นระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ไปโดยสิ้นเชิง แต่เมื่อนึกถึงผลคะแนนและอนาคตที่ต้องแบกรับ สุดท้ายนานะจึงทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจผลักบานประตูและก้าวเท้าเข้าสู่ด้านใน“ขออนุญาตค่ะ...”เมื่อเข้ามาเยือนด้านใน หญิงสาวก็พบว่าอาจารย์สุดหล่อนั่งรอคอยเธออยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ก่อนแล้ว พร้อมกับตวัดสายตาคมกริบมามองตรงมาดุจเสือที่กำลังจดจ้องเตรียมตะครุบเหยื่ออย่างไรอย่างนั้น“เชิญครับ”กระแสเสียงทุ้มเอ่ยบอกสั้น ๆ ก่อนจะผายมืออนุญาตให้ลูกศิษย์สาวก้าวเดินเข้ามาใกล้ ท่วงท่าบุคลิกของเขาดูดี ภูมิฐาน และเปี่ยมล้นไปด้วยความเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือมาก ๆ จนเธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยว่า ลับหลังฉากหน้าอันทรงเกียรตินี้ ผู้ชายตรงหน้าจะมีรสนิยมและความต้องการอันเร่าร้อนป่าเถื่อนแอบแฝงอยู่กับเธอสองขาเรียวขยับก้าวเข้าไปหาเจ้าของห้อง