Todos los capítulos de คนรักลับๆ ของฉันคือสามีของแม่ฉัน: Capítulo 1 - Capítulo 10

แคลสซานดรา“อ๊าสสส! แคลสซานดรา หนูเย็ดมันส์เป็นบ้าเลย!” เสียงจอร์จคำรามด้วยความกระสัน ในขณะที่เขากระแทกท่อนเอ็นเข้ามาในรูรักของฉันอย่างดุดันและรุนแรงฉันกำลังอยู่ในท่าคุกเข่ายกสะโพกขึ้นบนเตียงนุ่มๆ และยอมจำนนปล่อยให้พ่อเลี้ยงของตัวเองตักตวงความสุขจากเรือนร่างอย่างเต็มใจใช่แล้ว... จอร์จคือพ่อเลี้ยงของฉัน สามีคนที่สองของแม่ แต่มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ตอนนี้ฉันกลายมาเป็นคนปรนเปรอความใคร่บนเตียงให้เขาเขาใช้มือตะปบหน้าอกทั้งสองข้างของฉันแล้วขยำมันอย่างแรง พร้อมกับซอยสะโพกเข้าออกรูสวาทที่กำลังบวมเป่งของฉันไม่ยั้ง น้ำรักใสๆ ไหลเยิ้มกระเด็นออกมาทุกครั้งที่เขาดึงท่อนเอ็นอันใหญ่โตเข้าออกโพรงสาวที่บวมช้ำของฉัน“อื้มมม! อึ่มมมสสส! รูหนูฟิตเป็นบ้าเลย!” เสียงเขาครางกระซิบขณะที่กระหน่ำซอยสะโพกใส่ฉันอย่างบ้าคลั่งดวงตาของฉันลอยคว่ำด้วยความเสียวซ่าน พลางแอ่นสะโพกสวนรับแรงกระแทกของเขาเพราะรู้ดีว่าเขาใกล้จะปลดปล่อยแล้วตัวฉันเองก็โหยหาจุดสุดยอดอีกครั้งเช่นกัน จึงพยายามขยับตามจังหวะและเร่งสะโพกสู้ แม้ว่าเข่าทั้งสองข้างจะแทบจะทรุดลงด้วยความอ่อนแรงก็ตาม“อ๊าสสส! เอาอีก! กระแทกฉันแรงๆ เลย! เย็ดฉันให้หนักๆ

คาสซานดราฉันรู้ดีว่าแม่ไม่ได้รักดอนจอร์จจริงๆ และสิ่งที่แม่ต้องการมีเพียงแค่เงินเท่านั้น แต่ฉันก็เลือกที่จะเงียบและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปฉันเพิ่งมารู้ว่าดอนจอร์จมีอายุถึงหกสิบห้าปีแล้ว ในขณะที่แม่ของฉันอายุสี่ปี๊ดพอดี (สี่สิบปี) ฉันจึงมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าความสัมพันธ์นี้ไม่มีทางเป็นเรื่องจริงจังแน่นอน แม้ว่าเขาจะดูหล่อเหลาและไม่ได้มีสภาพเหมือนคนแก่ทั่วไปก็ตาม“แม่คะ แม่แน่ใจเหรอว่าจะแต่งงานกับเขา? แม่ไม่ได้รักเขาสักหน่อย ลองถอนตัวตอนนี้ทันไหมคะ?” ฉันเอ่ยถามขณะที่เรากำลังอยู่ในห้องพักโรงแรมเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงานแบบจดทะเบียนสมรสแม่หันมาหยิกฉันด้วยความหงุดหงิด “เบาเสียงลงหน่อยสิ! แน่นอนว่าฉันไม่ได้รักเขาอยู่แล้ว แกก็เห็นว่าจอร์จอ่อนแอแค่ไหน เข้ารับการผ่าตัดสะโพกมาทำให้เดินลำบาก กำลังทำกายภาพบำบัดอยู่ต่างประเทศ แต่ฉันบอกเขาว่าให้จ้างลูกแทน ดีซะอีก ลูกจะได้มีรายได้เสริมจากเงินที่จะได้จากเขาด้วย อีกอย่างฉันเป่าหูตาแกแก่คนนั้นจนอยู่หมัด เขากว้านซื้อคฤหาสน์ไว้หลังหนึ่งแล้ว และเราจะย้ายไปอยู่ที่นั่นกัน เราจะไม่ต้องลำบากอีกต่อไป ยิ่งถ้าเขาตายไปเรายิ่งสบายเลย! แล้วทำไมฉันต้องถอนตัว

แคลสซานดราเหมือนฉันเพิ่งได้สติกลับคืนมา จึงรีบยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้วแล้วรินเพิ่มอีกแก้ว ตอนนี้เองที่ทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นได้ว่า แท้จริงแล้วแม่ก็ไม่เคยซื่อสัตย์กับฉันเลยตั้งแต่ตอนที่เดินทางไปทำงานต่างประเทศบางทีแม่คงไม่ได้ถูกนายจ้างทำร้ายร่างกายเพราะความโหดร้ายทารุณหรอก แต่มันน่าจะเป็นเพราะนิสัยมักง่ายและมือยาวไปขโมยของเขามาต่างหากวงเหล้าระหว่างฉันกับดอนจอร์ ดำเนินต่อไปจนกระทั่งขวดเหล้าราคาแพงเกือบสามขวดหมดเกลี้ยง“คุณไม่มีภรรยาแล้วเหรอคะ? ฉันยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตคุณเลย ในขณะที่คุณคงรู้เรื่องราวชีวิตของพวกเราหมดเปลือกเพราะแม่เล่าให้ฟังหมดแล้วมั้งคะ” ฉันเอ่ยถามเขากระดกเหล้าเข้าปากอึกใหญ่ก่อนจะรินใส่แก้วของเราทั้งคู่ “ภรรยาคนแรกของฉันเสียชีวิตไปนานแล้ว ฉันมีลูกสองคนแต่เราเข้ากันไม่ได้ พวกเขาไม่ได้โตมากับฉัน ไปอยู่กับตายายตั้งแต่เด็กๆ พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะมองว่าฉันเป็นพ่อด้วยซ้ำ... แต่แปลกนะ จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังคงใช้เงินของฉันอยู่ดี”ฉันรอฟังต่อว่าจะมีอะไรเล่าอีกไหม แต่เขาเงียบไป ฉันจึงไม่กล้าเซ้าซี้ถามต่อเพราะไม่อยากทำตัวเป็นคนสอดรู้สอดเห็น อีกอย่างคือฤทธิ์แอลกอฮอล์เร

คาซานดรา (Cassandra)ฉันตื่นแต่เช้าในวันรุ่งขึ้นฉันไม่ได้นอนหลับตาลงอีกเลยหลังจากที่เอาแต่นอนคิดตลอดทั้งคืน สมองของฉันสับสนวุ่นวาย—ทั้งเรื่องของดอน จอร์จ, เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา, เรื่องการมาถึงของลูกชายเขา, และเรื่องอื่นๆ ที่ฉันไม่ควรจะเก็บมาคิดแต่มันก็ดันวิ่งเข้ามาในหัวเองซะอย่างนั้นฉันลุกขึ้นไปอาบน้ำ พอเดินออกจากห้องนอน ทั่วทั้งคฤหาสน์ก็ยังคงเงียบสงบ ดูเหมือนว่าทุกคนจะยังหลับกันอยู่แม้กระทั่งพวกคนรับใช้ ฉันเลยคิดว่าจะไปชงกาแฟสักหน่อยพอมาถึงห้องครัว ฉันหยิบเครื่องชงกาแฟขึ้นมา ใส่น้ำ กาแฟ และน้ำตาลลงไป ระหว่างที่รอให้น้ำเดือด ฉันก็เอาหลังพิงเคาน์เตอร์ไว้เงียบสงบ มีเพียงเสียงทำงานของเครื่องชงกาแฟเท่านั้นที่ได้ยินฉันอดคิดเรื่องเดิมไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ตั้งแต่ที่กาเบรียลมาถึงเมื่อวานนี้ บรรยากาศในบ้านถึงได้รู้สึกแปลกๆ เหมือนว่าบรรยากาศมันหนักอึ้งขึ้นมาทันที เป็นความรู้สึกกระวนกระวายใจทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรเลยฉันหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาแล้วรินกาแฟใส่ลงไป ได้กลิ่นหอมกรุ่นลอยเตะจมูก รู้สึกผ่อนคลายดีจู่ๆ ก็มีอ้อมแขนปริศนาโอบกอดฉันจากทางด้านหลังฉันชะงักกึกแขนคู่นั้นใหญ่มากแ

คาสซานดราฉันตื่นแต่เช้าในวันรุ่งขึ้น อันที่จริงฉันนอนไม่ค่อยหลับเลย เพราะสิ่งที่ได้ยินเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด ฉันเลยตัดสินใจลงไปช่วยงานในครัวเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องพวกนั้นพอไปถึงห้องครัว บรรดาแม่บ้านก็อยู่ที่นั่นกันพร้อมหน้าแล้ว“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” ฉันเอ่ยทักทายมานังอิเมลดา มานังแครอล และคาร่า“อรุณสวัสดิ์จ้ะหนู” มานังอิเมลดาตอบกลับมามานังแครอลกำลังง่วนอยู่กับการหั่นผัก ส่วนคาร่าซึ่งอายุไล่เลี่ยกับฉันก็กำลังจัดจานอย่างเงียบๆ เธอเป็นคนเดียวที่ฉันยิ้มให้ด้วยความจริงใจ เพราะดูออกเลยว่าอีกสองคนนั้นชอบนินทาชาวบ้าน“ดีจังที่หนูลงมา” มานังอิเมลดาพูด “นานๆ ทีถึงจะเห็นหนูมาที่ครัวนะ”“แค่อยากมาช่วยน่ะค่ะ” ฉันบอกฉันหยิบไข่ขึ้นมาแล้วตอกใส่ชาม ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำเพียงแค่ยืนฟังพวกเธอคุยกันไม่นานนัก บทสนทนาก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง“คุณกาเบรียลมาถึงแล้วนะ” มานังแครอลพูดขึ้น“ใช่จ้ะ” มานังอิเมลดาตอบ “เขาหล่อมากเลยนะ ดูเหมือนดาราหนังเลย”ฉันไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ตั้งใจฟังอยู่“เขาหน้าตาเหมือนคุณท่านไม่มีผิดเลย” เธอพูดเสริม “แต่ดูท่าทางจะเป็นพวกเจ้าชู้ประตูดินนะ”ฉันอดไม่ได้ที่จะนึกถึ