All Chapters of พ่อเลี้ยงขา... หนูแฉะไปหมดแล้ว... ลงโทษหนูสิคะ: Chapter 1 - Chapter 5

แคลสซานดรา“อ๊าสสส! แคลสซานดรา หนูเย็ดมันส์เป็นบ้าเลย!” เสียงจอร์จคำรามด้วยความกระสัน ในขณะที่เขากระแทกท่อนเอ็นเข้ามาในรูรักของฉันอย่างดุดันและรุนแรงฉันกำลังอยู่ในท่าคุกเข่ายกสะโพกขึ้นบนเตียงนุ่มๆ และยอมจำนนปล่อยให้พ่อเลี้ยงของตัวเองตักตวงความสุขจากเรือนร่างอย่างเต็มใจใช่แล้ว... จอร์จคือพ่อเลี้ยงของฉัน สามีคนที่สองของแม่ แต่มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ตอนนี้ฉันกลายมาเป็นคนปรนเปรอความใคร่บนเตียงให้เขาเขาใช้มือตะปบหน้าอกทั้งสองข้างของฉันแล้วขยำมันอย่างแรง พร้อมกับซอยสะโพกเข้าออกรูสวาทที่กำลังบวมเป่งของฉันไม่ยั้ง น้ำรักใสๆ ไหลเยิ้มกระเด็นออกมาทุกครั้งที่เขาดึงท่อนเอ็นอันใหญ่โตเข้าออกโพรงสาวที่บวมช้ำของฉัน“อื้มมม! อึ่มมมสสส! รูหนูฟิตเป็นบ้าเลย!” เสียงเขาครางกระซิบขณะที่กระหน่ำซอยสะโพกใส่ฉันอย่างบ้าคลั่งดวงตาของฉันลอยคว่ำด้วยความเสียวซ่าน พลางแอ่นสะโพกสวนรับแรงกระแทกของเขาเพราะรู้ดีว่าเขาใกล้จะปลดปล่อยแล้วตัวฉันเองก็โหยหาจุดสุดยอดอีกครั้งเช่นกัน จึงพยายามขยับตามจังหวะและเร่งสะโพกสู้ แม้ว่าเข่าทั้งสองข้างจะแทบจะทรุดลงด้วยความอ่อนแรงก็ตาม“อ๊าสสส! เอาอีก! กระแทกฉันแรงๆ เลย! เย็ดฉันให้หนักๆ

คาสซานดราฉันรู้ดีว่าแม่ไม่ได้รักดอนจอร์จจริงๆ และสิ่งที่แม่ต้องการมีเพียงแค่เงินเท่านั้น แต่ฉันก็เลือกที่จะเงียบและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปฉันเพิ่งมารู้ว่าดอนจอร์จมีอายุถึงหกสิบห้าปีแล้ว ในขณะที่แม่ของฉันอายุสี่ปี๊ดพอดี (สี่สิบปี) ฉันจึงมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าความสัมพันธ์นี้ไม่มีทางเป็นเรื่องจริงจังแน่นอน แม้ว่าเขาจะดูหล่อเหลาและไม่ได้มีสภาพเหมือนคนแก่ทั่วไปก็ตาม“แม่คะ แม่แน่ใจเหรอว่าจะแต่งงานกับเขา? แม่ไม่ได้รักเขาสักหน่อย ลองถอนตัวตอนนี้ทันไหมคะ?” ฉันเอ่ยถามขณะที่เรากำลังอยู่ในห้องพักโรงแรมเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงานแบบจดทะเบียนสมรสแม่หันมาหยิกฉันด้วยความหงุดหงิด “เบาเสียงลงหน่อยสิ! แน่นอนว่าฉันไม่ได้รักเขาอยู่แล้ว แกก็เห็นว่าจอร์จอ่อนแอแค่ไหน เข้ารับการผ่าตัดสะโพกมาทำให้เดินลำบาก กำลังทำกายภาพบำบัดอยู่ต่างประเทศ แต่ฉันบอกเขาว่าให้จ้างลูกแทน ดีซะอีก ลูกจะได้มีรายได้เสริมจากเงินที่จะได้จากเขาด้วย อีกอย่างฉันเป่าหูตาแกแก่คนนั้นจนอยู่หมัด เขากว้านซื้อคฤหาสน์ไว้หลังหนึ่งแล้ว และเราจะย้ายไปอยู่ที่นั่นกัน เราจะไม่ต้องลำบากอีกต่อไป ยิ่งถ้าเขาตายไปเรายิ่งสบายเลย! แล้วทำไมฉันต้องถอนตัว

แคลสซานดราเหมือนฉันเพิ่งได้สติกลับคืนมา จึงรีบยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้วแล้วรินเพิ่มอีกแก้ว ตอนนี้เองที่ทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นได้ว่า แท้จริงแล้วแม่ก็ไม่เคยซื่อสัตย์กับฉันเลยตั้งแต่ตอนที่เดินทางไปทำงานต่างประเทศบางทีแม่คงไม่ได้ถูกนายจ้างทำร้ายร่างกายเพราะความโหดร้ายทารุณหรอก แต่มันน่าจะเป็นเพราะนิสัยมักง่ายและมือยาวไปขโมยของเขามาต่างหากวงเหล้าระหว่างฉันกับดอนจอร์ ดำเนินต่อไปจนกระทั่งขวดเหล้าราคาแพงเกือบสามขวดหมดเกลี้ยง“คุณไม่มีภรรยาแล้วเหรอคะ? ฉันยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตคุณเลย ในขณะที่คุณคงรู้เรื่องราวชีวิตของพวกเราหมดเปลือกเพราะแม่เล่าให้ฟังหมดแล้วมั้งคะ” ฉันเอ่ยถามเขากระดกเหล้าเข้าปากอึกใหญ่ก่อนจะรินใส่แก้วของเราทั้งคู่ “ภรรยาคนแรกของฉันเสียชีวิตไปนานแล้ว ฉันมีลูกสองคนแต่เราเข้ากันไม่ได้ พวกเขาไม่ได้โตมากับฉัน ไปอยู่กับตายายตั้งแต่เด็กๆ พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะมองว่าฉันเป็นพ่อด้วยซ้ำ... แต่แปลกนะ จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังคงใช้เงินของฉันอยู่ดี”ฉันรอฟังต่อว่าจะมีอะไรเล่าอีกไหม แต่เขาเงียบไป ฉันจึงไม่กล้าเซ้าซี้ถามต่อเพราะไม่อยากทำตัวเป็นคนสอดรู้สอดเห็น อีกอย่างคือฤทธิ์แอลกอฮอล์เร