All Chapters of The Billionaire's Remarried Pregnant Bride: Chapter 41 - Chapter 50

Pagka-send ng mensahe, pinatay na ni Althea ang cellphone niya saka nahimbing.Ang sarap ng tulog niya ngayon, walang halong kaba.Pag-gising niya kinabukasan, pag-on niya ng phone, sunod-sunod agad ang pasok ng mga notification.Ni hindi niya tinapunan ng tingin ang mga mensahe mula kay Joaquin; diretsong hinila niya para burahin lahat.Pero bago pa siya matapos mag-delete, biglang napapako ang daliri niya sa screen. Natulala siya roon ng ilang segundo.Isang napakalaking halaga ng pera ang pumasok sa account niya.Dose bilyon at kalahati—umabot ng dalawampu't limang bilyong piso ang kabuuang pumasok.Ang nagpadala: Theo.Hindi dumaan sa kumpanya; personal na pera talaga nito.Para sa ganitong kalaking halaga, kung walang basbas at direktang utos mismo ng CEO sa bangko, hinding-hindi papasok nang ganoon kaaga.Sobrang bilis.Nangwalang-imik si Althea tsaka tinawagan si Theo.Ilang ring lang at sinagot na agad sa kabilang linya. Ang boses ng lalaki ay medyo paos at malamig, pero pamil

Pagkapasok na pagkapasok pa lamang ni Althea sa napakalaking pinto ng mansyon, agad na bumaling sa kaniya ang nanlilisik at nangingitngit sa galit na mga mata ni Donya Beatriz. Ang matinding poot nito na kanina pa naghahanap ng mabubuntuhan ay instant na lumipat at ibinuhos nang buong-buo sa kaniya."Lumitaw ka rin sa wakas, salot ka! Nangyari ang ganito kabigat at kahiya-hiyang tsismis sa pamilya natin pero umaasta ka pa ring parang walang pautang at nakikinuod lang sa gilid?! Tuwang-tuwa ka sigurong makitang nagkakaganyan at nauuwi sa kangkungan ang pamilya Valdemere, no?!"Tuwang-tuwa? Sobra pa sa tuwa, sa loob-loob ni Althea habang malamig na pinagmamasdan ang nagwawalang matanda.Subalit sa panlabas niyang anyo, mabilis na nagbago ang reaksyon ng kaniyang mukha. Nag-iwan siya ng bakas ng matinding pag-aalala, pagkalito, at kaba sa kaniyang mga mata—isang maamong mukha ng isang devotada at nag-aalalang asawa."Lola Beatriz, Mommy... anong nangyari? Pagka-call lang sa akin ni Joaqu

Pagkatapos bitawan ni Althea ang mga salitang iyon, agad siyang tumalikod at naglakad palayo nang walang alinlangan. Hindi na niya nalingunan pa ang biglang pagputla ng mukha ni Vivienne.Sa sobrang panginginig at pagpiga ni Vivienne sa kaniyang mga kamay dahil sa galit at pait, biglang humiyaw sa matinding iyak ang sanggol sa kaniyang bisig.Nairita nang husto si Vivienne. Puno ng galit at pagkainip na tinawag niya ang yaya ng bata."Kunin mo 'tong bata! Ilayo mo muna sa akin 'yan, ayoko muna siyang makita! Nakakabanas na, kairita!"Dala ang prinsipyo na magtrabaho nang walang madaming katanungan, mabilis na kinuha ng yaya ang umiiyak na sanggol at umalis patungo sa kabilang silid.Ngunit hindi pa rin kumakalma ang dibdib ni Vivienne. Halos pumutok ang puso niya sa matinding inggit at galit.Gigil na gigil siya.Ang lupa sa tagaytay—kahit pa hindi iyon kasinglaki ng mansyon ng mga Valdemere, pambihira naman ang lokasyon niyon at isa sa pinakamaharlikang kwadrante sa buong lungsod. Ku

Habang pinapanood ni Vivienne sa kaniyang telepono ang live video kung saan napakatamis at halos ayaw magkahiwalay nina Althea at Joaquin sa harap ng press conference, umakyat ang matinding dugo sa kaniyang ulo. Sa sobrang galit, inggit, at panggigigil, pabalagbag niyang itinapon ang kaniyang telepono nang buong lakas sa sahig, dahilan para mabasag ang screen niyon.Sakto namang pumasok si Helen sa silid at muntik pang matamaan ng lumilipad na telepono.Bahagyang nag-panic si Vivienne. Lumitaw ang takot sa kaniyang mukha dahil sa matagal na niyang pagpapanatili ng maamo, masunurin, at mabait na imahe sa harap ng pamilya Valdemere.Subalit hindi man lang nagalit si Helen. Isinara nito nang mahigpit ang pinto bago pinalabas ang yaya na nagpapatulog sa bata."Anong ikinagagalit mo diyan?" tanong ni Helen habang pinupulot ang nabasag na telepono at inilalapag sa mesa. "Ang akala mo ba ay totoong nagmamahalan ang dalawang 'yan? Nakikipaglaro lang si Joaquin at nakikinabang lang ang babaeng

Inilipat ni Althea ang linya.Sa kabilang dulo ng telepono, marahang-marahan at halatang naging napakalambing ng boses ni Joaquin—isang bagay na bihira nitong iparinig sa kaniya."Hindi ka pa rin ba nakakauwi sa mansyon?" tanong nito.Magaan at parang walang anomang problema ang kumpas ng boses ni Althea. "Hmm, nagpalipas lang ako ng konting oras sa labas. May kailangan ka ba?""Nasaan ka ngayon? Gusto mo bang sunduin kita riyan?" alok ni Joaquin."Huwag na," mabilis na tanggi ni Althea pero sa mahinahong tono. "Dala ko naman ang kotse ko. May nangyari ba?""Tumawag si Lola," paliwanag ni Joaquin. "Gusto niyang doon tayo maghapunan ngayong gabi. Maaga daw tayong umuwi."Hindi na nag-usisa pa si Althea. "Sige, pauwi na rin ako. Siguro mga kalahating oras ay makakarating na ako sa bahay.""Ganoon din ako. Magkita na lang tayo roon. Mag-iingat ka sa pagmamaneho."Nang maibaba ang telepono, napaikot na lang ang mga mata ni Althea sa hangin. Pakiramdam niya ay sobrang hindi totoo ang lahat