Lahat ng Kabanata ng เมียลับที่(ไม่)รัก: Kabanata 41 - Kabanata 50

รสิตาถอดแว่นตาสีดำแบรนด์เนมออกและนั่งลงตรงหน้าหญิงสาวสภาพซูบผอมและดูอิดโรย ดรัณตามหาดาวเรืองจนเจอและพาเธอมาพบกับรสิตาที่คาเฟแห่งหนึ่ง“ฉันจะไม่อ้อมค้อมนะ ขอให้เธอพูดความจริงกับฉัน เธอเป็นแม่ของโรสลินอย่างนั้นเหรอ?”“เอ่อ” ดาวเรืองกลอกตาไปมาเธอมีท่าทีหลุกหลิก รสิตาลอบสังเกตพฤติกรรมที่ดูเป็นพิรุธของดาวเรือง เธอเปิดกระเป๋าสะพายแล้วหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลออกมาวางบนโต๊ะแล้วเลื่อนซองกระดาษนั้นไปอยู่ตรงหน้าเธอ“ลองเปิดดูสิ นี่เป็นค่าตอบแทนที่เธอต้องตอบคำถามฉันตามความจริง พอใจไหม” ดาวเรืองรีบคว้าซองหนาขึ้นมาด้วยความลุกลนเมื่อเปิดออกดูแล้วก็ถึงกับตาลุกวาวด้วยความลิงโลด“คุณถามมาได้เลยค่ะ ฉันจะตอบคำถามคุณทุกอย่างค่ะ”โรสลินนำขนมปังซาวร์โดว์มาหั่นเป็นชิ้นๆ ทาด้วยซอสเพสโต้ที่เธอทำเอง แล้วสไลด์อโวคาโดเป็นแผ่นบางๆ วางลงไปตามด้วยไข่ดาวโปะอีกทีและนำขนมปังอีกแผ่นวางประกบนำมาวางบนจานเซรามิกสีขาวพร้อมกับอเมริกาโนไม่หวานหนึ่งแก้ววางข้างกัน โรมเดินออกมาจากห้องนอนมานั่งที่โต๊ะอาหาร โรสลินไม่อยากที่จะคิดถึงเรื่องของโรมกับวริสาอีกแล้ว แค่เธอทำหน้าที่ในปัจจุบันของเธอให้ดี หากต่อไปเขาจะเฉดหัวเธอออกไปก็แค่ต

คุณวรรณษาและคุณฤทธิ์แม่กับพ่อของวริสาไม่ได้มางานด้วย เนื่องจากติดธุระสำคัญที่ต่างประเทศ ทำให้ไม่สามารถเลื่อนเที่ยวบินกลับมาได้ วริสาเข้าใจพวกท่านและก็มีการโทรมาแสดงความยินดีกับลูกสาวล่วงหน้าแล้ว เพียงแต่ไม่ได้มาปรากฏตัวที่งานเท่านั้น ส่วนคุณราตรีนั้นไม่สบายเจ็บหัวเข่าทำให้เดินเหินไม่สะดวกนัก จึงได้มอบหมายให้โรมและรสิตาเป็นตัวแทนของวิสุทธิวาณิชมาร่วมแสดงความยินดี เมื่อวริสากล่าวเปิดงานเสร็จเรียบร้อย พิธีกรก็เชิญรสิตาและโรมขึ้นไปมอบช่อดอกไม้และอวยพร รสิตารับไมค์จากพิธีกรมากล่าวแสดงความยินดีกับว่าที่น้องสะใภ้ "พี่ขอแสดงความยินดีกับริสาที่เปิดสาขาที่สองค่ะ และวันนี้ไม่ได้มีข่าวดีแค่การเปิดห้องเสื้อสาขาที่สองนะคะ เพราะว่าเราจะเปิดตัวว่าที่สะใภ้คนเล็กของตระกูลวิสุทธิวาณิชด้วยค่ะ” ทุกคนต่างส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่เสียงเริ่มดังอื้ออึง รวมถึงแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปของบรรดานักข่าวที่มารอทำข่าวต่างกดชัตเตอร์ถ่ายภาพกันรัวๆ รสิตาล้วงมือไปในกระเป๋าแล้วหยิบกล่องแหวนที่บุด้วยผ้ากำมะหยี่สีดำออกมา แล้วยัดกล่องแหวนใส่มือน้องชายต่างมารดาพลางโน้มตัวลงไปกระซิบกระซาบข้างหูน้องชาย “ทำหน้าให้มันดีๆ

“ซี้ด” มันก็พองก๋าสู้มือขึ้นมา โรมสูดปากอดกลั้น เขากัดกรามกรอดระงับความกระสัน“เธอนี่มัน!” “มันยังไงคะ?” เล่นหูเล่นตากัดปากยั่วยวนใครสอนเธอทำแบบนี้วะ แม่งเอ้ย!กะพริบตาปริบๆ เหย้าแหย่ รู้ทั้งรู้ว่าท่าทีแบบนี้จะกระตุ้นให้โดนเขากระแทกจมเตียงทุกครั้งก็ยังจะทำ แล้วตอนนี้ยั่วเขาขนาดนี้มีหรือที่เขาจะปล่อยไป ถึงเจ็บขาเขาก็ไม่สนใจแล้ว ในเมื่อเธอเรียกร้อง ว่าแล้วเขาก็ช้อนอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาแล้วสาวเท้ายาวๆ ตรงไปที่ห้องนอนทันที...ไม่นานต่อจากนั้นก็ได้ยินเสียงครางหวานผสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังตับตับตับ เป็นจังหวะท่วงทำนองสวรรค์ที่จะนำพาให้ทั้งคู่สู่วิมานฉิมพลีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความขึ้งโกรธที่ทั้งคู่กรุ่นๆ กันอยู่ก่อนหน้านั้นถูกเยียวยาด้วยเซ็กส์ จนมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง ดูเหมือนว่าการพูดจาภาษาเซ็กส์จะเป็นผลดีกว่าที่คิด...วันถัดมา...โรมถูกคนวิสุทธิวาณิชเรียกเข้าพบเป็นการด่วน อย่างที่ทราบกันดีว่าข่าวกระพือออกไปไกลแล้วว่าทายาทโรงแรมสองตระกูลประกาศหมั้น ดังนั้นหากพบว่ามีบุคคลที่สามเข้ามายุ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่“แกก็จะแต่งกับริสาแล้ว แม่ผู้หญิงคนนั้นยังอยู่กับแ

โรสลินทรุดตัวลงนั่งที่ขอบเตียงสายตาเลื่อนลอยไร้จุดหมาย มือข้างหนึ่งยังคงกุมแก้มที่โดนตบไปฉาดใหญ่จนบวมเป่ง เสียงโหวกเหวกข้างนอกยังคงแว่วดังเข้ามา...“มันดีกว่าริสาตรงไหนคะ ทำไมพี่หลงมันจนโงหัวไม่ขึ้นแบบนี้” กำปั้นน้อยๆ ระดมทุบที่อกแกร่งอย่างบ้าคลั่งยามนี้ หล่อนรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะเสียคนที่เธอรักไปอย่างไม่มีวันหวนคืนกลับมาได้“มีสติหน่อยสิ ริสา!” เขาจับข้อมือเธอยึดเอาไว้แน่นแค่นเสียงกร้าวในลำคอตะคอกเสียงดังให้เธอหยุดพฤติกรรมอันก้าวร้าว ทว่าคนตัวเล็กยังคงจ้องหน้าเขม็งอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยความเดือดดาล“มันให้พี่เอาท่าไหนกัน พี่ถึงติดใจมันขนาดนั้น!”“หยุดหยาบคายเดี๋ยวนี้นะริสา! ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่องก็กลับบ้านไป” เขาไล่ให้เธอออกไปอย่างหัวเสีย เวลาที่วริสาขาดสติก็มักจะอาละวาดและสบถคำหยาบคายเช่นนี้เสมอวริสากำหมัดแน่น สูดหายใจเข้าปอดลึก พยายามใจเย็นลงและต้องจัดการเรื่องนี้ต่อให้เสร็จ เธอจะต้องเอาเรื่องโรสลินให้ถึงที่สุด“แล้วพี่จะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรคะ จะปล่อยนังหัวขโมยลอยนวลหรือไง!” วริสาดึงดันที่จะเอาเรื่องโรสลินให้ได้“พี่เชื่อว่าโรสไม่ได้ขโมยสร้อยริสามาแน่นอน” โรมยั

“ใช่ๆ จริงด้วยๆ ป้าก็แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ หนูริสาอย่าสนใจเลยนะจ๊ะ” ราตรีลูบต้นแขนว่าที่ลูกสะใภ้แผ่วเบาแก้เก้อที่ตัวเองดันเผลอพูดออกไปอย่างไม่ทันคิด“ถ้ามันเป็นลูกของคุณพ่อจริงๆ ขึ้นมาล่ะคะ อย่างนั้นนังโรสกับริสาก็ต้องเป็นพี่น้องกันอย่างนั้นสิคะ มันไม่จริงใช่ไหมคะพี่ตา” วริสาหันมาถามรสิตาเพื่อขอคำยืนยันอีกครั้ง“ไม่จริงหรอกจ้ะ เพราะตอนที่พี่ไล่มันออกไปจากที่ทำงาน มันก็ปกติดี ไม่ได้ท้อง” รสิตาหาเหตุผลมาสนับสนุน ทั้งที่ก็ไม่รู้แน่ชัดและไม่มั่นใจเช่นกันว่าโรสลินจะมีความเกี่ยวข้องกับอารยะตระกูลหรือไม่“เออ คุณแม่คะ แต่ดูเหมือนว่านังโรสลินมันจะไม่รู้ว่าดาหลาเป็นแม่นะคะ เพราะนังดาวเรืองที่เป็นพี่สาวรับเป็นแม่แท้ๆ และฝากให้ดูแลลูกก่อนที่มันจะตายค่ะ” รสิตาสาธยาย“ตายจริง!” ราตรียกมือขึ้นทาบอกโพล่งคำ เมื่อรู้ว่าดาหลาเสียชีวิตแล้ว “มันตายแล้วเหรอ เวรกรรมจริงๆ”“ค่ะคุณแม่ เห็นว่าประสบอุบัติเหตุรถชนตอนที่ไปคลอดลูกพอดี วันนั้นนังดาวเรืองก็นั่งรถไปด้วยกัน ก่อนตายมันเลยสั่งเสียเอาไว้ว่าให้รับโรสลินเป็นเหมือนลูกแท้ๆ เพราะไม่อยากให้ลูกเกิดมาไม่มีแม่ แค่ไม่มีพ่อก็มากพอแล้ว ยัยเด็กนั่นก็เลยคิ