Lahat ng Kabanata ng เมียลับที่(ไม่)รัก: Kabanata 51 - Kabanata 60

“ไม่ค่ะ คุณต้องฟังหนู หนูจะพูดเพียงสั้นๆ เท่านั้นค่ะ”ดังนั้นโรมเลี้ยวรถเข้าปั๊มน้ำมันข้างทาง เมื่อเห็นว่าเข็มวัดปริมาตรน้ำมันเข้าใกล้ขีดแดงพอดี(“อืม ฉันจอดรถแล้ว มีอะไรก็พูดมา”)“หนูขอลาออกจากการเป็นเด็กเลี้ยงของคุณค่ะ”(“เรื่องนี้ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันจะเป็นคนตัดสินใจ ไม่ใช่เธอ”) เขาตะคอกเธอผ่านสายมา“หนูขอเลือกทางเดินชีวิตของหนูบ้างค่ะ เพราะยังไงเรื่องระหว่างเรามันก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่ดี อีกอย่างคุณโรมก็จะแต่งงานแล้ว มันคงไม่ดีกับคุณริสาด้วยค่ะ”โรสลินเม้มปากแน่นกลั้นเสียงสะอื้นที่กำลังจะเอ่อล้น(“โรสลิน! เธอไม่มีสิทธิ์เลือก”)“หนูขอร้องล่ะ ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ”(“แล้วเธอจะไปอยู่กับใคร อยู่ที่ไหน อยู่ยังไง”)โรมรัวคำถาม“หนูโตแล้ว หนูดูแลตัวเองได้ หรือว่าอาจจะแต่งงานสร้างครอบครัวและมีลูกน่ารักๆ กับใครสักคนที่หนูรักก็ได้”(“นี่เธอ...”)โรสลินได้ยินเสียงเขาถอนหายใจผ่านสายมาด้วยความหงุดหงิดเฮือกใหญ่“คุณโรมไม่ต้องติดต่อหนูมาแล้วนะคะ หนูขอให้คุณโชคดีค่ะ” เมื่อได้พูดในสิ่งที่ต้องการพูดแล้ว เธอก็กดตัดสายเขาทิ้งและปิดเครื่องแกะซิมโทรศัพท์ออกมาทำลายทิ้งทันที เธอวางส

“ฉันมาหาคนชื่อดาวเรือง อยู่ในนี้ใช่ไหม?” “อ๋อ น้าดาวเรืองอยู่ครับ” บอลเอ่ยตอบ โรมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา แล้วดึงแบงค์สีเทาขึ้นมาหนึ่งใบยื่นให้บอล “เข้าได้ยัง?” คิ้วเข้มพาดเฉียงเลิกสูงเป็นเชิงคำถาม บอลตาโตเท่าไข่ห่านรีบยื่นมือไปรับเงินแล้วค้อมศีรษะให้เขาอย่างพินอบพิเทา ปกติได้ค่าผ่านทางต่อครั้งหลักสิบ มากสุดก็หลักร้อย แต่วันนี้ได้หลักพันหวานหมูไอ้บอลจริงๆ เขารีบหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงออกมาแล้วไขลูกบิดออกให้อย่างรีบเร่ง พร้อมกับผายมือเชื้อเชิญเปิดทางให้โรมเข้าไปข้างในแต่โดยดี “เชิญเข้าได้เลยครับเสี่ย” บอลเห็นว่าเขามีเงินก็คงจะรวยมากก็เลยเรียกเสี่ยไว้ก่อน เมื่อโรมก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้น บอลก็ปิดประตูลง ในบ้านหลังนี้มีวงไพ่ราวเก้าถึงสิบวง เมื่อโรมล็อกเป้าหมายได้ เขาก็เดินเข้าไปหาดาวเรืองทันที “คุณดาว โรสกลับมาหาคุณที่นี่บ้างหรือเปล่าหรือคุณได้ติดต่อกับเธอบ้างไหม?” เขาโพล่งถามดาวเรืองกลางวงไพ่ที่บรรยากาศกำลังดุเดือดเลือดพล่านอยู่ “เฮ่อ! คนบ้านนี้มันจะอะไรกับฉันกันนักกันหนา เดี๋ยวก็พี่เดี๋ยวก็น้อง” เธอบ่นพึมพำกระปอดกระแปดตามประสา “ทั้งพี่ท

“วันนี้คุณแม่จะพาหนูขับรถเล่นนะคะ โอเคไหมคะ” “แอ้” เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงัก“ลูกสาวแม่น่ารักจัง” เธอมองเจ้าตัวอวบขาวอมชมพูแก้มซาลาเปาน่าฟัดด้วยความภูมิใจในความเฉลียวฉลาดของลูก แล้วก็ยื่นมือมาลูบศีรษะเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู ก่อนจะรัดเข็มขัดให้ลูกน้อย เมื่อเรียบร้อยแล้วก็มาประจำที่นั่งคนขับแล้วก็ขับรถออกไปช้าๆเส้นทางผ่านหุบเขาเชียวชอุ่มเล็กใหญ่ตลอดสองข้างทางให้ความรู้สึกผ่อนคลาย เด็กน้อยชอบมากเวลาที่ได้ออกมานอกบ้าน เธอมองออกไปนอกหน้าต่างรถดูวิวตลอดทางด้วยความสนใจ ขับรถราวหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงโรงแรมในช่วงเวลาใกล้เที่ยงโรสลินอุ้มเด็กน้อยใส่เป้อุ้มเด็กอุ้มไว้ข้างหน้า สองมือเกี่ยวถุงหิ้วขนาดใหญ่ที่บรรจุขนมปังไว้เต็มอัตราเดินเข้าไปติดต่อที่เคาน์เตอร์ของโรงแรม“ขอโทษนะคะ พอดีฉันเอาขนมปังมาส่งค่ะ” โรสลินเอ่ยบอกพนักงานต้อนรับที่หน้าเคาน์เตอร์“อ๋อ ใช่จากจัสมิน เบเกอรีไหมคะ?” พนักงานโรงแรมเอ่ยถาม“ใช่ค่ะ” เธอพยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้ม“เดี๋ยวแจ้งผู้จัดการ F&B (Food and Beverage: อาหารและเครื่องดื่ม) ให้นะคะ รอแป๊บค่ะ” โรสลินพยักหน้ารับน้อยๆ ก่อนที่จะมีพนักงานต้อนรับชายมาช่วยรับของในมือเธอ

“อ๋อ หนูไม่ได้ลำบากอะไรค่ะ” เธอคลี่รอยยิ้มบางส่ายหน้าหวือเอ่ยตอบด้วยความสุภาพอ่อนน้อม“แล้วเรื่องที่คุณจะคุยกับหนู เอ่อ...เรื่องนั้น...” ตอนที่ฤทธิ์โทรหาเธอและบอกสิ่งที่เขาสงสัย เธอเองก็ค่อนข้างตกใจเหมือนกัน เมื่อเขาบอกว่าเธออาจจะเป็นลูกสาวของเขา โรสลินไม่ได้ปักใจเชื่อในสิ่งที่เขาพูดนัก เพราะบนโลกใบนี้มีคนที่หน้าละม้ายคล้ายกันราวกับแฝดที่กระจายอยู่ทั่วทุกมุมโลกโดยไม่ได้มีความผูกพันทางสายเลือด ซึ่งเธอกับดาหลาก็อาจจะเป็นเหมือนกรณีนี้ก็ได้แต่เขาบอกว่ามีบางสิ่งที่จะให้เธอดู และให้เธอลองพิจารณาดูอีกทีว่าคิดเห็นอย่างไร ตอนนั้นก็ยังไม่สายเกินไป ดังนั้นเธอจึงมาตามคำเชื้อเชิญของเขาในวันนี้“เดี๋ยวกินข้าวกันก่อน เสร็จแล้วค่อยคุยกันนะ” ฤทธิ์เอ่ยเสียงทุ้มนุ่มตามแบบฉบับผู้ชายอบอุ่นใจดี ตอนหนุ่มๆ เขาต้องหล่อมากแน่ๆ เพราะตอนนี้ก็ยังหล่อดูดีมาก ดูไม่แก่เลยโรสลินพยักหน้ารับ ฤทธิ์ชูมือขึ้นเรียกพนักงานมาเสิร์ฟอาหาร พนักงานยกอาหารมาวางเรียงรายบนโต๊ะ ดูน่ากินไปหมด กินไปคุยไปเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลาย เหมือนเป็นการละลายพฤติกรรม สร้างความคุ้นเคยไปในตัว เพื่อจะได้ไม่ตึงเครียดกันจนเกินไป“แล้วนี่หนูเลี

โรสลินมองเบอร์โทรในสมุดที่จดเอาไว้ ช่างใจอยู่นานว่าจะโทรดีหรือไม่ สุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะโทร เธอแกะซิมที่ใช้อยู่ประจำในเครื่องสมาร์ตโฟนออกมาแล้วนำเบอร์สำหรับใช้แล้วทิ้งใส่ลงไปและกดโทร...(“ฮัลโหล”)เสียงปลายสายกดรับและทักทายมา“ฮัลโหลแม่ นี่โรสเองนะ”(“อีโรสมึงหายหัวไปไหนมาเป็นปีๆ มึงรู้ไหม ผัวมึงตามหามึงตลอด มันถามหามึงกับกูได้ทุกวัน”)เกิดประกายวูบไหวในดวงตา โรมตามหาเธออย่างนั้นเหรอ? อย่างไรก็ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด“หนูมีเรื่องจะถามแม่”(“เรื่องอะไรวะ”)“หนูใช่ลูกจริงๆ ของแม่หรือเปล่า”(“มึงไปได้ยินเรื่องอะไรมา”)“แม่ตอบความจริงหนูมา ว่าหนูใช่ลูกแม่ไหม หนูอยากรู้ความจริงจากปากแม่!”(“ถ้ามึงอยากรู้จริงๆ มึงก็มาเจอกู กูจะเล่าให้มึงฟังทุกอย่าง กูจะไม่เล่าผ่านสายเด็ดขาด”)“แม่!”โรสลินอยู่ในร้านคาเฟแห่งหนึ่งใกล้ๆ กับชุมชนของคนเป็นแม่ เธอมาตามนัดหมายในวันถัดไป เธอมาก่อนเวลาและนั่งรอมารดา นี่ก็ใกล้ที่จะถึงเวลานัดแล้วใครคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาและเดินตรงไปยังโต๊ะที่โรสลินนั่งอยู่ซึ่งอยู่ในตำแหน่งที่หลบมุมพอสมควร เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว“โรสลิน!”ขวับ!โรสลินหันขวับไปตามเสียงเร