All Chapters of เมื่อฉันทะลุมิติไปเป็นหญิงอ้วนแสนร้ายกาจ: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากที่ หลี่ซูเซียว ได้รับคำแนะนำจากเถ้าแก่หญิงเธอได้ไปสอบถามที่สำนักงานแห่งรัฐ เธอได้เตรียมเอกสารมาครบถ้วนตามที่เจ้าหน้าที่บอกไว้แล้ว จึงสามารถยื่นเรื่องขอเปิดร้านค้าได้อย่างราบรื่น เจ้าหน้าที่แจ้งว่าต้องรอเอกสารยืนยันอีกประมาณ 15 วัน ถึงจะสามารถมาติดต่อรับได้ เมื่อเสร็จสิ้นธุระที่สำนักงาน หลี่ซูเซียวจึงชวนสามีกลับไปขายของที่ตลาดมืดพร้อมกับ หลี่เฟยหลง พี่ชายของเธอ เธอต้องรีบหาเงินมาเติมกระเป๋า เพราะเงินที่เพิ่งใช้ไปกับการซื้อร้านค้าตอนนี้มันก็เหลือไม่กี่หยวนแล้ว ก่อนจะถึงตลาดมืด ในซอยเปลี่ยวที่ผู้คนไม่พลุกพล่าน หลี่ซูเซียวก็จัดการเก็บจักรยานเข้า กำไลมิติ และนำเอาสินค้าจำนวนมากออกมา ทั้งเนื้อสัตว์ เครื่องปรุงรส ของใช้ในครัวเรือน และสินค้าใหม่ๆ อย่างนาฬิกา สบู่ ยาสีฟัน และผงซักฟอก เธอแบ่งให้เฉินเฟยเทียนและหลี่เฟยหลงช่วยกันถือเข้าไปในตลาดมืด รวมถึงตัวเธอเองด้วย พอเธอมาถึงแผงขายของ ก็พบว่ามีลูกค้าจำนวนมากมายืนรอเธออยู่แล้ว เพราะวันนี้เธอมาสายกว่าทุกวัน เนื่องจากต้องไปทำธุระเรื่องร้านค้า "แม่ค้านึกว่าวันนี้จะไม่มาเสียแล้วสิ!" ลูกค้ารายหนึ่งเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงที่เจือความโล่งใจ ซูเ

เธอไม่รู้ว่าวิญญาณของร่างเดิมไปไหนเสียแล้ว แต่เธอก็อดภาวนาในใจไม่ได้ 'ท่านยมให้เธอมาเกิดใหม่ หวังว่าจะไม่มาเอาเธอผิดอีกครั้งจนกว่าจะถึงเวลาจริงๆ ของเธออีกนะ' เพราะตอนนี้ชีวิตของเธอมีความสุขมากๆ และมากกว่ายุคที่เธอจากมาด้วยซ้ำ ที่ถึงแม้เธอจะเก่งกาจและประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานแค่ไหน มีห้างสรรพสินค้าเป็นของตัวเอง แต่เธอกลับไม่มีครอบครัวอยู่ข้างกายเลยสักคนเดียว แต่ในยุคนี้... เธอมีทุกอย่างที่หัวใจปรารถนาแล้ว เมื่อรถสามล้อเคลื่อนเข้าสู่เขตหมู่บ้าน เสียงซุบซิบและสายตาจับจ้องก็พุ่งตรงมาที่ หลี่ซูเซียว ทันที ทุกคนต่างมองมาที่เธอด้วยความประหลาดใจระคนนินทา เพราะทั้งหมู่บ้านต่างก็ไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่นักจากวีรกรรมของร่างเดิมที่เคยสร้างไว้ แต่ใครสนกัน! หลี่ซูเซียวได้แต่คิดในใจ 'เพราะทุกคนไม่ได้ให้เงินเธอใช้ ให้ข้าวเธอกิน จะแคร์ทำไม' เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ ถ้าเธอรู้จริงๆแล้วพวกชาวบ้านจำหลี่ซูเซียวไม่ได้ด้วยซ้ำและที่พวกเขามองคือสงสัยว่าเฉินเฟยเทียนมากับใครและผู้หญิงที่นั่งข้างๆคือใครต่างหาก! พอรถมาจอดสนิทอยู่หน้าบ้าน เสียงเรียกของ เปาเปา ลูกชายตัวน้อยก็ดังขึ้นก่อนใครๆ ด้วยความ

เช้าวันใหม่มาเยือน หลี่ซูเซียว และ เฉินเฟยเทียน ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้นและเบิกบานใจ ตอนนี้ทุกคนไม่ต้องออกไปขายของที่ตลาดมืดอีกแล้ว เมื่อมีร้านค้าเป็นของตัวเองอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว หลี่​ซูเซียวจัดการมอบหมายงานแรกของวัน เธอเข้าไปใน กำไลมิติ นำเอาสินค้าประเภทที่ต้องเปลี่ยนแพ็กเกจจิ้งและจัดเรียงออกมาอย่างเป็นสัดส่วน ก่อนจะนำไปไว้ให้ ลี่ซือ ผู้เป็นแม่ และ ชิงอี ช่วยกันแพ็กเตรียมไว้ที่บ้าน ตอนนี้ทุกคนในบ้านรู้แล้วว่าหลี่ซูเซียวมีมิติวิเศษ จึงไม่มีใครแปลกใจเมื่อซูเซียวเอาของออกมา และของเหล่านั้นก็ดูแตกต่างจากของที่มีขายทั่วไปอย่างสิ้นเชิง . . . ​ร้าน "อู่ ฮวา ปา เหมิน" เปิดทำการ ​เช้าตรู่ หลี่ซูเซียว พร้อมด้วย เฉินเฟยเทียน และ หลี่เฟยหลง พี่ชาย ก็เดินทางมาถึงหน้าร้าน "อู่ ฮวา ปา เหมิน" ท่ามกลางบรรยากาศที่สดชื่น ลี่ถิง และ ลี่อิง สองแม่ลูกที่ซูเซียวรับมาทำงานด้วย ก็มายืนรอเธออยู่ที่หน้าร้านแล้วด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น ​"สวัสดีค่ะเถ้าแก่" สองแม่ลูกกล่าวทักทายอย่างพร้อมเพรียงด้วยความเคารพ ​"สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ" ทั้งสามทักทายตอบกลับพร้อมกับยิ้มให้ทั้งสอ

หลังจากที่จัดการปัญหาของพนักงานเสร็จสิ้น หลี่ซูเซียว จึงบอกกับสามีว่าวันมะรืนจะเดินทางไปหมู่บ้าน เพื่อเข้าไปคุยกับ เฉินซีฮั่น พี่ชายคนโตของเขาเรื่องการมาทำงานที่ร้านด้วยกัน และให้พี่ชายกับ ชิงอี มาเฝ้าร้านแทนในช่วงที่เธอไป จะพา เปาเปา กลับไปบ้านด้วย ​เช้าวันเดินทาง หลี่ซูเซียวตัดสินใจนำ รถมอเตอร์ไซค์ออกมาใช้ เพราะตอนนี้เริ่มมีคนนำรถเครื่องออกมาใช้บ้างแล้วแต่ไม่เยอะเท่าไหร่ เนื่องจากราคาแพงมาก เธอจึงเลือกใช้รถรุ่นที่เก่าที่สุดใน กำไลมิติ ซึ่งเป็นรถย้อนยุคแบบคลาสสิกของจีนที่อยู่ในโซนขายรถวินเทจ ดีที่มีร้านขายรถย้อนยุคอยู่ทั้งจักรยานและรถมอเตอร์ไซค์ ทำให้มันดูไม่ล้ำสมัยจนเกินไปนัก ​เฉินเฟยเทียน เป็นคนขับรถได้อย่างคล่องแคล่วเพราะเคยขับตอนอยู่ร้านขายข้าว หลี่ซูเซียวอุ้มเปาเปาซ้อนท้าย พร้อมกระเป๋าผ้าขนาดใหญ่ที่บรรจุของฝากและของใช้จำเป็น การได้นั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์โดยมีสามีเป็นคนขับนั้นทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นและเพลิดเพลินกับสายลมที่ปะทะใบหน้า สำหรับเปาเปาลูกชายของเธอยิ่งสนุกกับการได้นั่งซ้อนรถมอเตอร์ไซค์เป็นอย่างมาก . . . ​เมื่อรถเครื่องเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตหมู่บ้าน เสียงเครื่องยนต์ที่

หลี่ซูเซียว พูดพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกระชับวงแขนที่คล้องแขนสามีอยู่ให้แน่นขึ้น แล้วพา เฉินเฟยเทียน เดินจากมาอย่างสง่างาม ไม่สนใจเสียงหอบหายใจและเสียงสบถแผ่วเบาของหญิงสาวทั้งสองที่ถูกทิ้งไว้ด้านหลัง ​ด้านหลัง เย่วเล่อ และเพื่อนสาวได้แต่มองตามหลังด้วยความโมโหอย่างที่สุด เพราะพวกเธอยังไม่ได้พูดอะไรเลย ก็ถูกนังผู้หญิงที่ไหนไม่รู้พาพี่เฟยเทียนของเธอไปเสียแล้ว! พวกเธอยังคงไม่เชื่อว่านั่นคือ หลี่ซูเซียว ภรรยาเก่าที่แสนร้ายกาจของเฉินเฟยเทียน (นั่นเขาเป็นสามีภรรยากันค่ะสาว! ) ​เมื่อทั้งสองเดินมาถึงบริเวณทางเข้าบ้าน ก็พบเจอพวกของ พ่อเฉิน ที่กำลังเดินกลับมากันพอดี ทุกคนดูเหน็ดเหนื่อยและเปื้อนเหงื่อจากการทำงานในทุ่งนา ​"อ้าว! เจ้ารอง! กลับมาทำไม? เพิ่งมาไม่กี่วันเองไม่ใช่รึ" เฉินซีฮั่น พี่ชายคนโตเอ่ยทักน้องชายด้วยความเป็นห่วงทันทีที่เห็นหน้า ​"สวัสดีครับ/ค่ะ พ่อ! พี่ใหญ่! พี่สะใภ้! น้องเล็ก!" เฉินเฟยเทียน และ หลี่ซูเซียว กล่าวทักทายทุกคนพร้อมกันอย่างสุภาพ ​"สวัสดีค่ะพี่รอง! พี่สะใภ้รอง!" เฉินซูลี่ น้องเล็กของบ้านเฉินทักทายด้วยความตื่นเต้นที่สุด เพราะเธอรู้ว่าการกลับมาของพี่รองต