All Chapters of เมื่อฉันทะลุมิติไปเป็นหญิงอ้วนแสนร้ายกาจ: Chapter 1 - Chapter 10

ฟารีดา กิตติภัค นักธุรกิจสาวไฟแรง เจ้าของห้างสรรพสินค้าและร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมงทั่วประเทศ กำลังขับรถมาด้วยความเร็วบนถนนที่คุ้นเคย จู่ๆ ก็มีเจ้าหมาน้อยตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้ารถเธออย่างกะทันหัน ด้วยสัญชาตญาณ เธอหักหลบอย่างเร็วจนรถเสียการทรงตัว พุ่งชนเข้ากับต้นไม้ข้างทางอย่างจัง"กรี๊ดดดด!" เสียงกรีดร้องของเธอถูกกลบด้วยเสียงดังสนั่นปัง! โครม!ทุกอย่างมืดดับลงสนิท และเมื่อเธอรู้สึกตัวอีกครั้ง สิ่งที่เห็นคือร่างของตัวเองที่นอนจมกองเลือดอยู่คาพวงมาลัยรถ ภาพนั้นทำเอาเธอใจสลาย"ฮื้อๆๆๆ สวรรค์ทำไมทำกับลูกช้างแบบนี้ ผัวก็ยังไม่มี ลูกก็ยังไม่มี ทำไมไม่ให้ลูกช้างได้มีครอบครัวก่อน แล้วถ้าท่านยมถามว่ามีผัวรึยังลูกช้างจะตอบยังไง ฮื้อๆๆ" เธอคร่ำครวญอย่างน่าสงสาร"อะแฮ่ม เจ้าชื่อ ฟารีดา กิตติพัฒน์ ใช่หรือไม่?" เสียงทุ้มต่ำและกังวานดังขึ้น เธอหันไปมองต้นเสียงก็พบกับร่างสูงใหญ่ ตัวดำทะมึนยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แต่เอ๊ะ... นามสกุลไม่ใช่ชื่อเธอนี่นา"ฮื้อๆ ชื่อถูกเจ้าค่ะ แต่นามสกุลไม่ใช่ นามสกุล กิตติภัค ค่ะ ไม่ใช่พัฒน์" เธอตอบเสียงสะอื้น"เอ้า! นี่ข้ามารับผิดตัวรึไงกัน ซวยแล้ว จะโดนท่านยมบ่นอีกแน่ๆ" ร่างท

ฟารีดา ในร่างของ หลี่ซูเซียว ลองทำตามสัญชาตญาณ เธอตั้งจิตอธิษฐานถึงสิ่งที่ต้องการ... โจ๊กสำหรับเด็ก และ นมกล่องสำหรับเด็กวัยสองขวบ ทันใดนั้นเอง สิ่งของที่เธอต้องการก็ปรากฏขึ้นในมือราวกับมีเวทมนตร์!เปาเปา เด็กน้อยเห็นของกินในมือแม่ก็หัวเราะคิกคัก ตบมือแปะๆ อย่างไร้เดียงสา ดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจที่แม่ไม่เคยมีให้ฟารีดายิ้มกว้างด้วยความโล่งใจและดีใจ 'เอาไว้คืนนี้ตอนลูกหลับ ค่อยลองเข้าไปสำรวจในมิติให้เต็มที่' เธอคิดในใจ ก่อนจะนำ นมกล่อง เทใส่แก้วเล็กๆ แล้วยื่นให้ลูกชาย"กินนมรองท้องไปก่อนนะลูกรัก" เธอบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ก๊าบ! นมๆๆ" เปาเปารับแก้วมาดื่มอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความหิวโหยหลังจากนั้น หลี่ซูเซียวจึงเดินเข้าไปในครัว ภาพเตาฟืนเก่าๆ ที่มีคราบเขม่าจับหนาตา และวิธีการก่อไฟแบบดั้งเดิมทำให้เธอถึงกับถอนหายใจ 'ให้ตายเถอะ! ฉันจะไปทำเป็นได้ยังไง!' เธอไม่เคยแม้แต่จะคิดทำอาหารเองในโลกเดิมพลันความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามา "อะ! มีมิตินี่! ลองเอา เตาปิคนิค มาใช้ดีกว่า!" ใบหน้าของเธอคลี่ออกเป็นรอยยิ้มอย่างมีความหวัง เธอตั้งจิตอธิษฐานอีกครั้งให้เตาปิคนิคปรากฏ และมันก็มาวางอยู่ตรงหน้าเธอทันที

เช้าวันหนึ่ง เมื่อหลี่ซูเซียวเข็นรถเข็นพร้อม เปาเปา ไปยังบ้านแม่สามีเพื่อรับอาหารตามที่ตกลงกันไว้ ฟางหรู แม่สามีที่กำลังยืนรออยู่หน้าบ้านก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ"นี่สะใภ้รอง... ผอมลงรึเปล่า?" ฟางหรูเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความสงสัยอย่างเห็นได้ชัดหลี่ซูเซียวยิ้มบางๆ อย่างมั่นใจ "ค่ะ ฉันผอมลง และจะผอมลงอีก แม่คอยดูตอนฉันสวยแล้วกันนะคะ" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ฟางหรูไม่เคยได้ยินจากหลี่ซูเซียวคนเดิมฟางหรูได้แต่หัวเราะหึๆ ในลำคอ เธอไม่เชื่อในสิ่งที่ลูกสะใภ้พูดเลยแม้แต่น้อย 'อย่างหล่อนน่ะรึจะสวย' ความคิดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็อดมองสำรวจร่างของหลี่ซูเซียวอีกครั้งไม่ได้ เพราะสิ่งที่เห็นนั้นมันแตกต่างไปจากเดิมจริงๆ...เช้าวันหนึ่ง หลี่ซูเซียว ไปบอก ฟางหรู แม่สามีว่าไม่ต้องทำกับข้าวเผื่อเธอในสัปดาห์นี้ เพราะเธอจะเดินทางไปเยี่ยมแม่ที่อีกหมู่บ้านหนึ่ง และจะพา เปาเปา ไปเที่ยวหายายด้วย ฟางหรูพยักหน้ารับอย่างแปลกใจเล็กน้อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของลูกสะใภ้หลังจากนั้น หลี่ซูเซียวก็ไปจ้างรถสามล้อ

ฟางหรู แม่สามีจ้องมอง หลี่ซูเซียว ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย "เธอไปทำอะไรมาสะใภ้รอง!"หลี่ซูเซียวยิ้มแหยๆ "แฮ่ๆ ก็ลดอาหารลงกับออกกำลังกายไงคะ" เธอตอบเลี่ยงๆ"ออกกำลังกาย? ยังไง?" ซินอี๋ สะใภ้ใหญ่เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ'หือ? คนยุคนี้ไม่รู้จักการออกกำลังกายเหรอเนี่ย?' หลี่ซูเซียวคิดในใจอย่างสงสัย ก่อนจะตอบไปแบบง่ายๆ เพื่อให้พวกเขาเข้าใจ "เอ่อ... ก็วิ่งรอบบ้านน่ะค่ะ""อ๋อ... งั้นเหรอ" ฟางหรูพยักหน้าหงึกหงัก แม้จะยังไม่ปักใจเชื่อทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ"อ้อ! ลืมไปเลยค่ะ นี่ของฝากจากแม่ของฉันค่ะ" หลี่ซูเซียวเปลี่ยนเรื่องทันควัน เธอโกหกไปทั้งๆ ที่ของเหล่านั้นเป็นผลผลิตสดใหม่จาก กำไลมิติ เธอหยิบ ผลไม้สด และ ผักสด ที่ดูน่ากินออกมาจากรถเข็นยื่นให้แม่สามี"ขอบใจมากนะ" ฟางหรูรับของมาด้วยท่าทีที่อ่อนลงกว่าเดิม "กินข้าวมาหรือยัง พวกเรากำลังจะกินข้าว เธอมากินพร้อมพวกเราไหมล่ะ จะได้ไม่เสียเวลา""เอ่อ... ก็ได้ค่ะ" หลี่ซูเซียวตอบรับอย่างยินดีหลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่ซูเซียวกับครอบครัวสามีก็เริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาเริ่มมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค

หลังจากที่ เฉินเฟยเทียน เดินจากไป ทิ้งให้ หลี่ซูเซียว นั่งนิ่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะไม้กลางบ้าน ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง มีเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัว 'ไม่หย่า? แถมยังให้ไปอยู่ด้วยกันในเมืองอีก!' แผนการที่เธอวางไว้อย่างดิบดีว่าจะหย่าเพื่อเป็นอิสระและเลี้ยง เปาเปา ด้วยตัวเองพังทลายลงในพริบตาเธอพยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น 'ทำไมเขาถึงไม่ยอมหย่า? ทั้งที่เมื่อก่อนรังเกียจเธอจะตายไป' ความเปลี่ยนแปลงของเฉินเฟยเทียนทำให้เธอสับสนอย่างมาก จากท่าทีเย็นชาและรังเกียจ บัดนี้กลับกลายเป็นคำสั่งที่เด็ดขาดและแววตาที่ยากจะคาดเดาหลี่ซูเซียวถอนหายใจเฮือกใหญ่ 'เอาเถอะ ในเมื่อเขาไม่ยอมหย่า และยังบังคับให้ไปอยู่ด้วยกันในเมือง ก็คงต้องตามน้ำไปก่อน' เธอคิดอย่างนักธุรกิจที่พร้อมปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ เธอจะต้องใช้โอกาสนี้ในการสำรวจเมือง หาช่องทางทำมาหากิน และวางแผนชีวิตใหม่ให้มั่นคงกว่าเดิมคืนนั้น หลี่ซูเซียวแทบไม่ได้นอน เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ในการคิดทบทวนแผนการใหม่ทั้งหมด การย้ายไปอยู่ในเมืองหมายถึงโอกาสที่มากขึ้นในการใช้ประโยชน์จาก กำไลมิติ และสินค้าใน ห้างสรรพสินค้า ของเธอ แต่ก็หมายถึงความเสี่ยงที่มากข