Todos los capítulos de HINDI KASALANAN MAGING CEO: Capítulo 11 - Capítulo 20

Ang Tondo At Ang Pag-aminHindi kami bumalik sa Batangas nung gabing yun.Dumiretso kami sa Tondo. Sa eskinita namin. Sa bahay na may bubong na yero na may kalawang at pinto na kawayan lang.Alas-onse na ng gabi pagdating namin. Yung puti kong gown na may mantsa ng red wine, nakabalot ng black tuxedo jacket ni Anton. Yung buhok kong kinulot ng stylist kanina, magulo na dahil sa hangin sa biyahe.Pero wala akong pakialam."Elise, dito ka nakatira?" tanong ni Anton habang bumababa ng Maybach. Yung driver, naiwan sa kanto kasi hindi na kasya yung kotse sa eskinita."Opo. Dito. Pasensya na, maliit lang—""Huwag kang mag-sorry," putol niya. "Uulitin ko, mas totoo tong eskinita mo kaysa sa buong ballroom kanina."Pumasok kami. Si Mama, gising pa, nakaupo sa banig at nanonood ng maliit na TV na de-baterya. Naka-dialysis siya kaninang hapon kaya medyo may lakas na.Pagkakita sa amin, natigilan si Mama."Elise? Anak? Sino yan? Bakit may mantsa gown mo?""Mama, si Anton po. Yung... yung asawa

Ang Balik HaciendaIsang linggo pagkatapos punitin ni Anton yung annulment papers sa Tondo, bumalik kami sa Hacienda Villarica.Pero hindi na kami yung pekeng mag-asawa na kinabahan nung unang punta.Ngayon, magkahawak-kamay kami habang bumababa ng Maybach na siya na mismo nagmamaneho. Wala nang driver na naka-uniporme. Si Anton lang, ako, at dalawang maleta — isang Rimowa at isang lumang maleta na may sira pa rin ang gulong.Si Lolo Ricardo, nakaabang na sa balkonahe, naka-barong pa rin na pula kahit mainit, may hawak na tabako na hindi sinisindihan."Akala ko hindi na kayo babalik!" sigaw ni Lolo, pero yung boses, nanginginig.Tumakbo ako papunta kay Lolo at niyakap siya. "Lolo, bumalik po kami. Hindi na po kami aalis."Si Anton, lumapit din at niyakap si Lolo nang mahigpit. Yung yakap na matagal, na parang bata ulit na umiiyak nung naligaw sa palayan."Lolo, nag-resign na po ako," bulong ni Anton."Ano?!" gulat ni Lolo. "Nag-resign ka sa Villarica Land? Bakit?""Dahil mas gusto ko

Ang Balik Ni Isabelle At Ang Lihim Ng PinturaIsang linggo nang payapa ang buhay namin sa hacienda. Payapa na parang pelikula na tapos na yung gulo at puro kilig na lang.Umaga, gigising si Anton na nagluluto na ng sinaing na hindi na tutong. Tanghali, magtatanim kami ng palay na hanggang ngayon hindi pa rin ako marunong pero tinatawanan lang niya. Hapon, naghuhugas kami ng paa sa poso na naging ritual na namin. Gabi, nasa banig, walang guhit, magkayakap sa ilalim ng kulambong walang butas.Payapa. Hanggang dumating yung itim na Range Rover sa gate ng hacienda.Alas-tres ng hapon, mainit, nagbabasa ako ng lumang pocketbook ni Manang Pining sa balkonahe habang si Anton nasa palayan kasama si Manong Eddie na nag-aayos ng patubig.Bumaba mula sa Range Rover si Isabelle.Naka-white dress na mamahalin, naka-sunglasses na Chanel, at may hawak na folder na kapareho ng folder ni Atty. Cruz nung dala yung annulment papers."Elise," bati niya, ngiti na hindi ngiti. "Nandito ka pa pala. Akala k

Ang Nanay Mula Tondo At Ang Kusina Ng HaciendaAlas-dose ng tanghali, katirikan ng araw sa palayan, pero maingay ang kusina ng Hacienda Villarica na parang may fiesta ulit."Elise, saan ba lagayan ng asin niyo? Bakit ang lalaki ng lagayan? Parang timba!"Si Mama. Nasa kusina namin. Naka-daster na bulaklak din na kapareho ng suot ko, may hawak na sandok na kahoy na mas malaki pa sa braso niya, at kaharap si Manang Pining na natatawa nang malakas.Pagdating namin ni Anton galing sa palayan na putik-putik pa ang binti, nakita namin si Mama na nagluluto ng adobong tuyo at si Aling Nena na nakaupo sa sahig at nagbabalat ng manggang hilaw na dala nila galing Tondo."Mama!" sigaw ko. Tumakbo ako, kahit putik-putik pa ako, at niyakap si Mama na amoy pawis at amoy bagoong na dala pa sa van."Anak! Buti na lang dumating kami! Sabi kasi ni Anton sa text, walang nagluluto ng tuyo dito! Puro manok at tilapia lang!"Si Anton, nasa likod ko, ngiting-ngiti habang bitbit yung bayong ni Mama na may la

Ang Kasal Sa PalayanIsang buwan pagkatapos ng proposal sa poso.Walang Villarica Tower. Walang benefit ball. Walang Maybach.May palayan lang. At may tolda na gawa sa sako ng palay na pinagtahi-tahi ni Aling Nena at ni Manang Pining.Alas-sais ng umaga, araw ng kasal namin — yung totoo na, hindi yung peke na pinirmahan namin sa City Hall ng Maynila na may P3 milyon na kapalit.Si Anton, nasa kubo, kinakabahan. Naka-barong na hindi mamahalin, barong na hiniram kay Lolo Ricardo na medyo maluwag sa kanya kasi payat si Lolo, pero may tahi na ni Mama ng konti para sumikip."Anton, anak, okay ka lang? Parang hihimatayin ka," sabi ni Ka Pilo na nag-aayos ng kwelyo ni Anton."Kinakabahan ako, Ka Pilo. Mas kabado pa ako kaysa nung nag-present ako ng P1.2 billion sa investors.""Natural! Kasi dati, pera lang nakataya. Ngayon, puso mo na!"Sa kabilang kubo, ako naman, kinakabahan din.Naka-puting dress ako, pero hindi yung puting gown na P80,000 na may mantsa ng red wine nung benefit ball. Puti