Todos los capítulos de HINDI KASALANAN MAGING CEO: Capítulo 1 - Capítulo 10

Ang Interview Na Hindi Ko Dapat PinasukanHindi ako dapat nandito sa 45th floor ng Villarica Tower.Alas-otso pa lang ng umaga pero basang-basa na ng pawis yung likod ko. Hindi dahil mainit — yung aircon dito sa loob, parang nasa loob ka ng ref ng SM. Pawis dahil sa kaba. Pawis dahil sa blazer na hiniram ko sa pinsan kong si Trina na dalawang size na mas malaki sa akin kaya mukha akong batang naka-costume na pang-corporate. At pawis dahil sa resume na hawak ko na kung titingnan mo, parang pang-Miss Universe ang credentials pero ang totoo, lahat gawa lang sa Photoshop sa computer shop sa Quezon City.Elise Reyes. 26 years old. Cum Laude, BS Business Management, Ateneo de Manila University. Fluent in Mandarin, Spanish, and French. 3 years experience as Executive Assistant to the CEO of a multinational company in BGC.Ang totoo: Elise Reyes, 26, Fine Arts graduate, PUP Sta. Mesa. Walang honors. Hindi marunong mag-Mandarin. Ang alam ko lang sabihin na Mandarin ay "wo ai ni" na natutunan k

Sundo Sa Tondo, P5 AMAlas-kwatro pa lang ng umaga, gising na ako.Hindi ako makatulog buong gabi. Yung singsing na may diamond na kasing laki ng monggo, hindi ko tinanggal. Tinititigan ko lang sa ilalim ng ilaw namin na kumukutikutitap. Pekeng kasal lang naman, pero bakit parang ang totoo ng kinang niya?Si Mama, mahimbing na ang tulog sa kabilang banig. Umuwi siya kagabi galing NKTI dahil wala kaming pambayad para sa private room. Pinauwi na lang siya ng doktor nang may baong gamot na good for 3 days lang. Sabi ng doktor, pag hindi na-dialysis sa loob ng isang linggo, manas na naman ang paa niya.Kaya wala na akong atrasan.Alas-singko dapat ang sundo ni Anton. Alas-kwatro pa lang, nagwawalis na ako sa labas ng bahay namin sa Tondo. Yung mga kapitbahay, tulog pa. Si Aling Nena na nagtitinda ng taho, kakagising pa lang."Elise! Ang aga mo nagwawalis ah! May bisita?" sigaw ni Aling Nena habang bitbit ang dalawang timba ng taho."Wala po, Aling Nena. Ano lang... may susundo lang po.""

Ang Payong At Ang Unang SelosNagising ako na wala na si Anton sa tabi ko.Yung banig, malamig na yung parte niya. Yung kulambo, nakataas na sa isang gilid. Yung bintana, bukas at pumapasok yung amoy ng bagong saing na kanin at pritong tuyo galing sa kusina sa baba.Alas-singko pa lang ng umaga pero maliwanag na sa Batangas. Walang building na humaharang sa araw. Diretso yung sikat sa palayan na parang ginto.Bumaba ako. Naka-pantulog pa ako — lumang t-shirt na may tatak na PUP at shorts na butas-butas. Wala akong dalang magarang pantulog kasi wala naman akong ganun.Pagbaba ko, nakita ko si Anton sa labas, sa may bakuran. Naka-white t-shirt at jogging pants. Pawis na pawis. May hawak na timba ng tubig at nagpapakain ng manok. MANOK. Si Anton Villarica, CEO ng Villarica Land, nagpapakain ng manok na parang si Lolo.At kasama niya si Lolo Ricardo na tumatawa nang tumatawa."O, gising na pala ang Reyna ng Tondo!" sigaw ni Lolo. "Elise apo, tingnan mo yang asawa mo, marunong na magsaboy

Ang Pulang Bestida At Ang Board Meeting Sa PalayanKinabukasan, hindi na ako nagising na wala si Anton sa banig.Nagising ako na si Anton pa rin ang nasa banig, pero hindi na sa kabilang dulo.Nasa gitna na siya.Yung guhit ng banig na nagsilbing Great Wall of China namin, nalampasan niya. Yung unan niya, nasa gitna na. At yung braso niya, nakapatong sa gilid ng banig na parang anytime, mahuhulog sa akin.Hindi ko siya ginising. Pinanood ko lang.Tulog si Anton Villarica nang walang suit, walang relo, walang laptop. Naka-white t-shirt lang na luma na siguro kay Lolo Ricardo. Gusgusin ang buhok. May laway pa sa gilid ng labi. At humihilik nang mahina.Anton Villarica humihilik. Kung makita to ng mga empleyado niya sa BGC, baka mag-resign silang lahat sa shock.Dahan-dahan akong bumangon para hindi siya magising. Pero pagtayo ko, nagising siya."Elise?" boses niya na paos pa dahil bagong gising."Good morning. Sorry, nagising ba kita?"Umupo siya, kinusot yung mata. "Anong oras na?""A

Ang Gabi Pagkatapos Ng HalikHindi ako makatulog.Alas-diyes na ng gabi pero gising pa rin ako, nakatitig sa bubong na pawid ng kwarto namin na may siwang na kita ang bituin. Katabi ko si Anton sa banig, may isang dangkal na pagitan ulit — yung Great Wall of China na guhit ng banig na ibinalik namin pagkatapos ng fiesta.Pero iba na yung hangin sa loob ng kulambo.Kanina, hinalikan niya ako sa labi. Sa harap ng buong baryo. Hindi smack na peke, hindi daplis. Halik na tumagal ng limang segundo na parang limang oras sa utak ko.At ngayon, parang walang nangyari. Pagkatapos ng fiesta, kumain kami, naghugas ng pinggan, umakyat dito sa kwarto, at parang walang halik na nangyari."Elise, tulog ka na?" tanong niya, nakatalikod sa akin."Hindi pa," sagot ko, nakatalikod din sa kanya.Tahimik. Naririnig ko lang yung kuliglig at yung mahinang hilik ni Lolo sa kabilang kwarto."About kanina," simula niya."About saan?" kunwari hindi ko alam."Yung sa plaza. Yung...""Yung halik mo?""Oo.""Okay