All Chapters of เปลี่ยนจากพลาด ให้กลายเป็นรัก: Chapter 11 - Chapter 20

10发泄 ระบาย NC จิราภาเดินออกมารอเธอคิดว่าตนเองเร็วแล้วแต่ทว่าเธอยังช้ากว่าคนอื่น ๆ “ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอใช้ไม่ได้” เม่ยถือพัดโบกพัดลมเข้าหาตัวก่อนจะเดินเชิดขึ้นรถไป หญิงสาวไม่ได้ตอบโต้อะไรเพราะรู้สึกว่าตอนนี้เธอกำลังเป็นรองพวกคนตระกูลบ้านนี้อยู่ไหนจะแพ้ท้องที่เริ่มหนักขึ้นทุกวัน ทำให้เธอไม่มีแรงพอจะสวนกลับแม้จะรู้สึกเจ็บแค้นก็ตาม รถอัลพาร์ดสีดำจอดเรียงกันตระกูลหยางพากันเดินขึ้นและรถคันแรกนำออกไปแล้ว ส่วนหญิงสาวเห็นแม่บ้านผายมือว่าตัวเธอต้องขึ้นคันหลังเป็นคันของบ้านตระกูลจาง จิราภาได้ที่นั่งหลังสุดด้านข้าง ๆ เป็นเบาะว่างไม่มีใครนั่ง ยังพอทำให้เธอคลายความเครียดลงได้บ้างอย่างน้อยคนบ้านนี้ก็ไม่ได้มีคำพูดเหน็บแนมเธอ แต่ที่ไหนได้... “ถ้าดีเอ็นเอออกมาไม่ตรงคิดไว้ยังจะไปทางไหนต่อ” เสียงของคุณนายตระกูลจางแม่ของสิรภพที่เขาขมขืนเธอเอ่ยขึ้นมาน้ำเสียงฟังแล้วชวนอึดอัด “ไม่ไปไหนค่ะเพราะยังไงผลออกมาว่าตรง” หญิงสาวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ย้ายสายตาออกไปมองนอกหน้าต่าง น้ำเสียงของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มเกิดประหม่าขึ้นมา เขามองออกไปนอกหน้าต่างเช่นกันว่าจะทำอย่

สายตาจับจ้องหน้าจอภาพสีดำซึ่งเธอเองก็มองไม่ออกว่าส่วนไหนเป็นอะไร มีเพียงเสียงทุ้มของนายแพทย์ภวัฒน์ “ตอนนี้เด็กแข็งแรงความยาวตามเกณฑ์ยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” “ไตรมาสแรกต้องระวังเรื่องอาหารการกินนะครับ ของหมักของดอง อาหารดิบและคาเฟอีนไม่ควรดื่ม” “ค่ะ” “หมอสั่งยาบำรุงให้แล้วนะครับและนัดอีกทีเดือนหน้า” ระหว่างรอชำระเงินและรับยาสายตาหลายคู่ก็จับจ้องมาที่เธอ เพราะคนท้องในคลินิกนี้ล้วนแต่มีสามีมาด้วยเกือบทุกคนและนั่งให้กำลังใจข้าง ๆ กัน มือบางเลื่อนจับหน้าท้องตัวเองเบา ๆ ภาวนาในใจ ’ไม่เป็นไรนะลูกมามี๊เลี้ยงดูให้ความรักไม่ต่างจากพ่อแม่คู่อื่นได้’ “คุณจิราภาเชิญรับยาค่ะ” ร่างบางดีใจเมื่อได้ยินชื่อของตัวเองเพราะอึดอึดสายตาคนอื่น เมื่อถุงยาอยู่ตรงหน้า “เท่าไหร่คะพอดียังไม่ได้ชำระค่ะ” “อ๋อมีคุณผู้ชายชำระเรียบร้อยแล้วค่ะ” ประโยคนั้นทำให้หญิงสาวลูกครึ่งหันไปมองหาเขาคนนั้น ก่อนจะพบว่าชายหนุ่มกำลังยืนพิงรถคุยโทร.อยู่ “ครับเดี๋ยวพี่ซื้อเข้าไปให้” ชายหนุ่มวางสายและหันกลับมาจากใบหน้าแจ่มชื่นเปลี่ยนเป็นขรึมทันที “เสร็จแล้ว” เธอบอกเขา ปากอยากขอบคุณแต่

ซ่า ซ่า ซ่าเสียงน้ำมันกระเด็นเสียงดังในกระทะ เมื่อคนไม่เคยทำอาหารกำลังลงครัวครั้งแรก จิราภาล้างกระทะและไม่ทันได้เช็ดมันให้แห้งสนิทและเธอดันใส่น้ำมันลงไป พอมันเริ่มเดือดเลยกระเด็นกระดอนกระจายไปทั่ว “ต้องทำได้สิ” “เพื่อลูกเพื่อลูก” เธอพยายามปลอบใจตัวเอง วันนี้ตั้งใจจะหัดทำอาหารง่าย ๆ และง่ายจริง ๆ ไข่เจียวพิเศษเพิ่มหมูสับที่เพิ่งซื้อมา มือบางจับตะหลิวเก้ ๆ กัง ๆ มืออีกข้างเอื้อมมาแตะปัดน้ำมันกระเด็นใส่ เมื่อเสียงในกระทะเริ่มเงียบสงบหญิงสาวจึงนำไข่ใส่ลงไป ใช้เวลานานสำหรับเมนูไข่เจียวหมูสับ ในจานก็มีไข่เจียวไหม้เกรียมบางที่เสิร์ฟรอคนทำมากิน ในขณะร่างบางกำลังยกกระทะวางแต่เมื่อหันมาก็ต้องตกใจเมื่อมีใครบางคนยืนมองอยู่เงียบ ๆ “มาทำไม” “ทำไมจะมาไม่ได้นี่บ้านผม” สิรภพตอบลอยหน้าลอยตา ส่งความกงกวนนี้ไปให้อีกคนที่ตอนนี้ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยเหงื่อไคลจากการทำอาหาร “หึ” “มาเอาของที่คุณลืมใช่มั้ย อยู่ข้างหลังตรงโซฟาหยิบแล้วก็กลับไปเลย” จิราภาชี้ไปยังทางด้านหลังของเขา บุ้ยปากพร้อมเป็นนัย ๆ เชิงว่าไล่ “ของอะไร” เขางงเล็กน้อย “ก็ขวดนม จุกนมไง” หญิงสาวเปลี่ยนท่ามาเป็นเท้าสะเ

14นึกถึง ระหว่างรอเมนูอาหารสายตาของหญิงสาวจ้องมองการทำอาหารของสองเจ้าของร้าน เป็นสามีภรรยากำลังช่วยกันทำออเดอร์ที่เราเพิ่งส่งไปเมื่อครู่ สิ่งหนึ่งที่ทำให้คนในช่วงนี้ยิ้มยากกลับยิ้มง่ายคือ มือเหยี่ยวย่นของลุงบุน เธอจำได้เพราะได้ยินป้าสีเรียก กำลังยกผ้าขึ้นซับเหงื่อให้ป้าสี เพียงแค่การกระทำเล็กน้อยกลับทำให้คนท้องอ่อนไหว เสียงสนทนายังมีขึ้นมาเป็นระยะ แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนโดนห้อยสอยมาด้วยสนใจ เพราะเท่าที่เสียงพูดคุยดังออกมา มีแต่ฝ่ายหญิงชวนคุย ไม่นานจานพลาสติกหลากหลายสีถูกลุงบุนถือมาเสิร์ฟ จิราภากลืนน้ำลายมือสั่นเพราะหิวมาก รีบคว้าไปยังไก่ย่างสีส้ม ข้าวสวยที่ตนสั่งเพียงสองอย่าง เมนูอื่น ๆ เธอไม่กล้าสั่งเพราะสีมันดูแดงพริกสดพริกแห้ง เธอเป็นคนทานเผ็ดไม่เก่ง หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าสวย ๆ ของตนตื่นตะลึงกับไก่ย่างโดนเสียบไม้วางคู่กับข้าวสวย เธอหันไปมองอาหารที่ถูกทยอยนำมาเสิร์ฟ ถึงแม้สีมันจะดูจัดจ้านแต่เธอกลับอยากลองมัน...แต่ก็ไม่กล้าพอ จึงได้แต่ใช้ส้อมกับช้อนดึงทึ่งไก่ออกจากไม้ซึ่งยากพอสมควร เมื่อนำเข้าปากกับพบว่าอาหารธรรมดาโลโซรสชาติถูกปากอร่อยกว่าขึ้นห้าง กลิ่นหอมข

16สมุดสีชมพูคลินิกสูติกรรม นรีเวชกรรมหมอภวัฒน์ บรรยากาศเดิม ๆ เพิ่มเติมคือหญิงสาวมีเพื่อนที่มาฝากครรภ์กับหมอภวัฒน์ “ปรางทำไมวันนี้หน้าไม่ค่อยดีเลย” สาวลูกครึ่งผมสีทองถาม พร้อมกับยกมือไปแตะมือขาวซีดของเพื่อนด้วยความเห็นใจคนท้องเหมือนกัน “ก็ลูกปรางไม่ดิ้นเลยจิน แถมวันนี้พี่ติติดนำเสนอโพรเจกต์งานสำคัญด้วย” ติคือสามีของปรางซึ่งตั้งแต่เราสองคนได้เจอกันครั้งแรก หญิงสาวมักแอบมองปรางอยู่บ่อยครั้ง เพราะติสามีของเธอประคบประหงมจนเธอรู้สึกอิจฉา และปรางก็ได้ชวนเธอคุยแถมเธอยังกล้าเล่าเรื่องราวตัวเองให้ปรางฟัง ปรางปลอบใจให้คำแนะนำเรื่องลูก มือบางเลื่อนเข้าไปแตะหน้าท้องนูนของเพื่อน อายุครรภ์ตอนนี้เข้าสู่ไตรมาสที่สาม ก่อนจิราภาจะเดินไปที่เคาน์เตอร์ ไม่สนใจสายตาของคนท้องอีกหลายคนที่เห็นว่าเธอกำลังจะแทรกคิว จิราภาตะเบ็งเสียงลและพยายามเล่าบอกอาการต่าง ๆ ให้เจ้าหน้าที่ทราบ เมื่ออาการค่อนข้างวิกฤต ไม่นานหมอหนุ่มรูปหล่อเจ้าของคลินิกเดินออกมาด้วยความกระตือรือร้น ช่วยพยุงปรางไปยังรถเข็นเข้าห้องตรวจตัดหน้าคนไข้ท่านอื่น จิราภาเห็นแบบนั้นก็รู้สึกโล่งอกไปขั้นหน