جميع فصول : الفصل -الفصل 10

“สีนี้ขับผิวมากค่ะ ต่อให้แต่งหน้าเบาๆ ก็ยังดูสดใส ใครที่ต้องไปเรียนตั้งแต่เช้าแต่ไม่อยากให้เพื่อนทักว่าเมื่อคืนไม่ได้นอน เพลงแนะนำสีโรสพีชเลย”เพลงพิณคลี่ยิ้มหวานให้กล้องโทรศัพท์ ก่อนหมุนแท่งลิปสติกในมือช้าๆ เพื่อให้ผู้ชมเห็นบรรจุภัณฑ์สีเงินวาวที่สะท้อนแสงแดดยามบ่ายเธอนั่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นหางนกยูงภายในมหาวิทยาลัย ฉากด้านหลังเป็นอาคารคณะนิเทศศาสตร์สีขาวสะอาดตา สองข้างทางเต็มไปด้วยนักศึกษาในชุดเครื่องแบบซึ่งเดินผ่านไปมา บางคนจำเธอได้จึงยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูป ขณะที่บางคนชะลอฝีเท้าเพื่อมองดาวคณะคนดังซึ่งกำลังไลฟ์ขายสินค้าแสงแดดอ่อนกระทบเส้นผมยาวเป็นลอนของเธอจนดูเป็นประกาย ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เสื้อเชิ้ตนักศึกษาพอดีตัวเข้าคู่กับกระโปรงทรงสอบและรองเท้าส้นสูงแบรนด์ดัง กระเป๋าหนังราคาเกือบแสนถูกวางอยู่ข้างกายอย่างจงใจให้ติดอยู่ในมุมกล้องภาพทุกอย่างสมบูรณ์แบบราวกับถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าและแน่นอนว่ามันถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้วจริงๆ“วันนี้ใช้โค้ดของเพลงลดเพิ่มอีกสิบเปอร์เซ็นต์นะคะ เหลืออีกแค่ห้านาที ใครยังเลือกสีไม่ได้พิมพ์ถามได้เลย เดี๋ยวเพลงช่วยเลือกให้ค่ะ”ตัวเลขผู้ชมเพิ

ตลอดการเดินทางกลับมหาวิทยาลัย เพลงพิณไม่พูดกับคิรินแม้แต่คำเดียวเธอเลือกนั่งริมหน้าต่างแถวหลังสุดของรถตู้ ใส่หูฟังและหันหน้าออกไปมองทิวทัศน์ภายนอก ทั้งที่ไม่มีเสียงเพลงดังอยู่เลยสักนิดรอยฝ่ามือบนแก้มของคิรินจางหายไปตั้งแต่ช่วงสาย แต่ความรู้สึกผิดกลับชัดเจนขึ้นทุกครั้งที่เขาเผลอมองหญิงสาวผ่านกระจกเหนือศีรษะหลังออกจากโรงแรม เพลงพิณยังคงกลับไปทำงานที่สนามแข่งตามกำหนด เธอแต่งหน้า ปกปิดร่องรอยความอ่อนล้า และยิ้มให้กล้องราวกับเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเธอท่องบทไม่ผิดแม้แต่คำเดียวไม่แสดงท่าทีเหนื่อยล้าแม้ต้องถ่ายซ้ำอยู่กลางแดดและไม่หันมามองคิรินเลยตลอดทั้งวันความเฉยชาของเธอทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าการถูกต่อว่าเสียอีกคิรินรู้ว่าคำพูดในตอนเช้ารุนแรงเกินไป เขาไม่ได้ต้องการรู้ว่าเพลงพิณจะเรียกร้องเงินเท่าไร เขาเพียงไม่พอใจที่เธอทำเหมือนค่ำคืนระหว่างทั้งคู่เป็นสิ่งที่สามารถลืมได้ทันทีเขาจึงเลือกใช้คำพูดเลวร้ายทำร้ายศักดิ์ศรีของเธอ เพียงเพื่อให้ตัวเองรู้สึกว่าไม่ได้เป็นฝ่ายถูกทิ้งหลายครั้งที่คิรินเกือบเดินเข้าไปขอโทษ แต่เมื่อเห็นเพลงพิณพูดคุยกับคนอื่นอย่างเป็นปกติ ขณะที่ทำเหมือนเขาไม่มีตัว

เพลงพิณรอจนเสียงสนทนาด้านนอกเงียบลงจึงเปิดประตูห้องแต่งตัวออกมาเรนกลับไปแล้ว ส่วนคิรินกำลังยืนหันหลังรินน้ำอยู่ในครัว ร่างสูงสวมเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว เผยแผ่นหลังกว้างซึ่งยังมีรอยเล็บจางๆ จากค่ำคืนที่ผ่านมาหากเป็นก่อนหน้านี้ ภาพตรงหน้าคงทำให้ใบหน้าของเธอร้อนวูบ แต่เวลานี้กลับมีเพียงคำพูดของเขาที่ดังซ้ำอยู่ในความคิดผู้หญิงคนนั้นก็แค่ความสนุกชั่วคราว“เรนกลับแล้วเหรอ”คิรินหันมา “อืม ออกมาได้แล้ว”น้ำเสียงของเขาเป็นปกติราวกับไม่รู้เลยว่าคำตอบเมื่อครู่ทำร้ายคนฟังแค่ไหนเพลงพิณไม่พูดอะไร เธอเดินไปหยิบกระเป๋าและรองเท้าขึ้นมา“จะกลับแล้ว?”“ฉันมีเรียน”“อีกตั้งสองชั่วโมง”“ฉันอยากกลับไปเปลี่ยนชุดที่บ้าน”คิรินมองสีหน้าเย็นชาของเธอ “เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่ โกรธอะไรอีก”“ไม่ได้โกรธ”“เธอทำหน้าเหมือนอยากเอารองเท้าฟาดฉัน”“นายคิดไปเอง”เพลงพิณนั่งสวมรองเท้าโดยไม่มองหน้าเขา คิรินเดินเข้ามาใกล้และยื่นมือหมายจะดึงเธอขึ้น แต่หญิงสาวกลับเบี่ยงตัวหลบ“อย่าแตะ”ท่าทีของเธอทำให้คิรินชะงัก“เพราะเรื่องที่ฉันพูดกับเรน?”“นายพูดอะไรล่ะ”“ก็แค่ปิดบังมัน ไม่ได้หมายความตามนั้น”“ไม่ต้องอธิบายหรอก” เพลงพิณลุ

บัตรผ่านคอนโดของคิรินยังคงอยู่ในกระเป๋าเพลงพิณแม้เช้าวันนั้นเธอจะทิ้งกุญแจสำรองเอาไว้บนโต๊ะ แต่บัตรอีกใบซึ่งคิรินเคยมอบให้ยังซ่อนอยู่ในช่องเล็กที่สุดของกระเป๋าสตางค์เพลงพิณไม่รู้ว่าเหตุใดจึงยังไม่คืนมันอาจเพราะลืมหรือความจริงแล้ว เธอยังไม่พร้อมตัดทางกลับไปหาเขาอย่างสมบูรณ์หลังอุบัติเหตุ คิรินต้องพักแขนและงดลงสนามชั่วคราว แต่ยังคงมาที่อู่ทุกวัน เขาใช้มือข้างที่ไม่เจ็บตรวจเอกสาร สั่งงานสมาชิกในทีม และพยายามทำทุกอย่างเหมือนร่างกายเป็นปกติส่วนเพลงพิณก็ยังทำหน้าที่ผู้ช่วยอย่างไม่มีข้อบกพร่องเธอจัดตารางแพทย์ให้ เตือนเวลากินยา และคอยสั่งสมาชิกคนอื่นไม่ให้ปล่อยเขาเข้าใกล้เครื่องยนต์เพียงลำพังแต่ความสัมพันธ์ส่วนตัวกลับหยุดอยู่ตรงเช้าวันที่เธอคืนกุญแจไม่มีข้อความยามดึกไม่มีการสัมผัสลับหลังชั้นเก็บอะไหล่และไม่มีใครเอ่ยถึงคำพูดซึ่งคิรินเคยประกาศว่า เขาไม่อยากเป็นแฟนกับเธอ แต่ก็ไม่ยอมให้เธอเป็นของคนอื่น“พี่เพลงครับ”เสียงเรียกของปั้นทำให้หญิงสาวละสายตาจากตารางงาน“มีอะไร”“พี่คิรินมาหรือยังครับ”“ยัง ทำไมเหรอ”รุ่นน้องทำหน้าเหมือนอยากพูด แต่ไม่แน่ใจว่าควรพูดหรือไม่“มีคนมารอเขาอยู่หน้า

นิ้วของเพลงพิณค้างอยู่เหนือไฟล์วิดีโอแม้ภายในห้องแต่งตัวของสตูดิโอจะเปิดเครื่องปรับอากาศ แต่เหงื่อเย็นกลับซึมออกมาตามฝ่ามือ หัวใจเต้นแรงจนเสียงทุกอย่างรอบตัวเบาลง ราวกับร่างกายกำลังจมลงไปในน้ำลึกเธอไม่อยากเปิดดูแต่หากไม่รู้ว่าคนร้ายมีภาพอยู่มากแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถป้องกันตัวเองได้หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ก่อนแตะลงบนหน้าจอไฟล์มีความยาวเพียงสิบสองวินาที ภาพถูกถ่ายจากมุมสูงบริเวณปลายเตียง เห็นคิรินกำลังก้มลงจูบเธอ ช่วงล่างถูกผ้าห่มบดบังเอาไว้ แต่เสี้ยวหน้าของเพลงพิณกลับชัดเจนจนไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเป็นคนอื่นเสียงภายในคลิปถูกปิด แต่เพียงภาพเคลื่อนไหวก็รุนแรงพอจะทำลายชื่อเสียงทั้งหมดซึ่งเธอพยายามสร้างมาหลายปีเพลงพิณกดหยุดวิดีโอทันทีภาพนิ่งค้างอยู่ตรงวินาทีที่เธอยกมือโอบรอบลำคอคิริน แสดงชัดเจนว่าทั้งคู่กำลังทำอะไรอยู่ความรู้สึกคลื่นไส้พุ่งขึ้นมาจนหญิงสาวต้องยกมือปิดปากไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเธอไม่เคยละอายที่ตัวเองเลือกมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนหนึ่งด้วยความยินยอมแต่การถูกใครบางคนแอบมอง บันทึก และเก็บช่วงเวลาส่วนตัวไปใช้ข่มขู่ ทำให้เพลงพิณรู้สึกเหมือนร่างกายของตัวเ