บทที่ 5 คนในความลับ

เพลงพิณรอจนเสียงสนทนาด้านนอกเงียบลงจึงเปิดประตูห้องแต่งตัวออกมา

เรนกลับไปแล้ว ส่วนคิรินกำลังยืนหันหลังรินน้ำอยู่ในครัว ร่างสูงสวมเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว เผยแผ่นหลังกว้างซึ่งยังมีรอยเล็บจางๆ จากค่ำคืนที่ผ่านมา

หากเป็นก่อนหน้านี้ ภาพตรงหน้าคงทำให้ใบหน้าของเธอร้อนวูบ แต่เวลานี้กลับมีเพียงคำพูดของเขาที่ดังซ้ำอยู่ในความคิด

ผู้หญิงคนนั้นก็แค่ความสนุกชั่วคราว

“เรนกลับแล้วเหรอ”

คิรินหันมา “อืม ออกมาได้แล้ว”

น้ำเสียงของเขาเป็นปกติราวกับไม่รู้เลยว่าคำตอบเมื่อครู่ทำร้ายคนฟังแค่ไหน

เพลงพิณไม่พูดอะไร เธอเดินไปหยิบกระเป๋าและรองเท้าขึ้นมา

“จะกลับแล้ว?”

“ฉันมีเรียน”

“อีกตั้งสองชั่วโมง”

“ฉันอยากกลับไปเปลี่ยนชุดที่บ้าน”

คิรินมองสีหน้าเย็นชาของเธอ “เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่ โกรธอะไรอีก”

“ไม่ได้โกรธ”

“เธอทำหน้าเหมือนอยากเอารองเท้าฟาดฉัน”

“นายคิดไปเอง”

เพลงพิณนั่งสวมรองเท้าโดยไม่มองหน้าเขา คิรินเดินเข้ามาใกล้และยื่นมือหมายจะดึงเธอขึ้น แต่หญิงสาวกลับเบี่ยงตัวหลบ

“อย่าแตะ”

ท่าทีของเธอทำให้คิรินชะงัก

“เพราะเรื่องที่ฉันพูดกับเรน?”

“นายพูดอะไรล่ะ”

“ก็แค่ปิดบังมัน ไม่ได้หมายความตามนั้น”

“ไม่ต้องอธิบายหรอก” เพลงพิณลุกขึ้น “เราไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ ฉันจะเป็นความสนุกชั่วคราวหรืออะไรก็ไม่สำคัญ”

“ถ้าไม่สำคัญแล้วทำไมต้องโกรธ”

คำถามนั้นทำให้เธอเงียบไป

เพราะแม้แต่เพลงพิณเองก็ไม่อยากยอมรับว่ากำลังรู้สึกมากเกินกว่าที่ตกลงกัน

“ฉันไม่ได้โกรธ” เธอย้ำ “แค่อยากกลับ”

คิรินรู้ว่าเธอโกหก แต่แทนที่จะรั้งเอาไว้ เขากลับถอยเปิดทางให้ เพราะศักดิ์ศรีไม่ยอมให้ถามมากกว่านั้น

“ตามใจ”

หญิงสาวเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับมา

หลังประตูปิด คิรินจึงเห็นว่ากุญแจสำรองของคอนโดยังวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง อย่างน้อยเธอก็ยังไม่ได้คืนมัน

แต่เหตุใดเขากลับรู้สึกเหมือนเพลงพิณกำลังค่อยๆ เดินออกไปจากชีวิตอยู่ดี

ตลอดหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น เพลงพิณมาที่อู่เฉพาะเวลางาน

เธอยังคงจัดตาราง ประสานงานกับสปอนเซอร์ และดูแลสื่อประชาสัมพันธ์อย่างไม่มีข้อบกพร่อง แต่ทันทีที่งานเสร็จ เธอจะเก็บของกลับโดยไม่เปิดโอกาสให้คิรินชวนไปไหนต่อ

ข้อความที่เขาส่งมาตอนกลางคืนถูกเปิดอ่าน แต่ไม่มีคำตอบ

คิริน: พรุ่งนี้มีเรียนกี่โมง

อ่านแล้ว

คิริน: ฉันจะไปรับ

อ่านแล้ว

คิริน: อยู่ไหน

อ่านแล้ว

สุดท้ายเขาตัดสินใจส่งข้อความตรงกว่าทุกครั้ง

คิริน: คืนนี้มาหาฉัน

เพลงพิณตอบกลับมาหลังจากปล่อยให้รอเกือบครึ่งชั่วโมง

เพลงพิณ: ไม่อยาก

มีเพียงสองคำ แต่ทำให้คนอ่านหงุดหงิดจนแทบขว้างโทรศัพท์ทิ้ง

ทั้งที่ข้อตกลงเขียนเอาไว้อย่างชัดเจนว่า ความสัมพันธ์ส่วนตัวจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อทั้งคู่ยินยอม คิรินจึงไม่มีสิทธิ์บังคับหรือแม้แต่ถามว่าเหตุใดเธอจึงปฏิเสธ

เขาไม่เข้าใจว่าเพลงพิณกำลังต้องการอะไร

พวกเขาตกลงกันแล้วว่าจะไม่มีสถานะ ไม่มีความผูกพัน และไม่เปิดเผยเรื่องนี้กับใคร การที่เขาบอกเรนว่าเธอเป็นเพียงความสนุกชั่วคราวจึงไม่ต่างจากสิ่งที่ทั้งคู่รู้อยู่แล้ว

แต่เมื่อเพลงพิณทำตามข้อตกลงด้วยการไม่เรียกร้องสิ่งใด คิรินกลับเป็นฝ่ายทนไม่ได้เสียเอง

สามวันก่อนการแข่งขันรอบคัดเลือก ปัญหาใหญ่ก็เกิดขึ้น

ตัวแทนจากบริษัทเครื่องดื่มซึ่งเป็นผู้สนับสนุนหลักโทรมาแจ้งขอถอนตัว เพราะผู้บริหารมองว่าโครงการมีความเสี่ยงหลังเกิดอุบัติเหตุระหว่างถ่ายทำ ทั้งยอดประชาสัมพันธ์ยังต่ำกว่าเป้าหมาย

งบประมาณส่วนใหญ่ของทีมจึงหายไปพร้อมกันทันที

บรรยากาศภายในอู่เงียบกริบ สมาชิกทุกคนนั่งล้อมโต๊ะประชุมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ถ้าไม่มีเงินก้อนนี้ เราจ่ายค่าเช่าสนามกับค่าขนส่งรถไม่ได้ครับ” ปั้นรายงาน “ต่อให้ซ่อมรถเสร็จ เราก็เดินทางไปแข่งไม่ได้อยู่ดี”

“ติดต่อสปอนเซอร์สำรองหรือยัง” คิรินถาม

“ติดต่อแล้วครับ แต่ไม่มีบริษัทไหนอนุมัติงบภายในสามวันแน่”

สมาชิกคนหนึ่งเสนอให้ทุกคนออกเงินกันเอง แต่ค่าใช้จ่ายสูงเกินกำลังของนักศึกษา

คิรินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ส่วนที่ขาดฉันจะจ่ายเอง”

“ไม่ได้”

เพลงพิณซึ่งนั่งอยู่ปลายโต๊ะเอ่ยขึ้น

เขาหันมอง “ทำไมจะไม่ได้”

“ถ้าข่าวออกไปว่าทีมอยู่รอดด้วยเงินส่วนตัวของนาย คนจะยิ่งมองว่าชมรมนี้เป็นของเล่นของลูกคนรวย” เธอเปิดแท็บเล็ต “เราต้องทำให้โครงการสร้างมูลค่าได้ด้วยตัวเอง”

“เหลือเวลาแค่สามวัน”

“สามวันก็พอ ถ้าทุกคนร่วมมือกัน”

เพลงพิณเชื่อมต่อแท็บเล็ตเข้ากับจอขนาดใหญ่ ก่อนแสดงแผนประชาสัมพันธ์ซึ่งร่างขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ที่ผ่านมาเราทำคลิปเหมือนโฆษณารถทั่วไป คนดูจึงไม่ผูกพันกับทีม ฉันอยากเปลี่ยนเป็นแคมเปญ Road to the Final — สามวันก่อนเส้นชัย”

เธอเสนอให้ถ่ายทอดเบื้องหลังการซ่อมรถตลอดสามวัน แนะนำสมาชิกแต่ละคน เล่าเรื่องนักศึกษาที่ต้องแบ่งเวลาเรียนกับการสร้างรถแข่ง รวมถึงเปิดให้ผู้ชมติดตามปัญหาและร่วมลุ้นว่าทีมจะซ่อมรถทันหรือไม่

“แต่เราไม่ได้ต้องการแค่ยอดดู” คิรินแย้ง

“ฉันจะเสนอพื้นที่โฆษณาแบบแบ่งระดับให้แบรนด์ขนาดเล็ก ไม่ต้องใช้เงินก้อนใหญ่ บริษัทอะไหล่ ร้านแต่งรถ ร้านอาหาร หรือแม้แต่คาเฟ่ในมหาวิทยาลัยสามารถสนับสนุนเราได้ แลกกับการใส่โลโก้ในไลฟ์และคอนเทนต์ทั้งหมด”

“ถ้าไม่มีคนดูล่ะ”

เพลงพิณมองเขา “ฉันจะใช้ช่องของตัวเองเปิดแคมเปญ”

ห้องประชุมเงียบลง

ช่องของเพลงพิณมีผู้ติดตามหลายแสนคน แต่ภาพลักษณ์หลักเกี่ยวข้องกับแฟชั่นและความงาม หากนำมาใช้โปรโมตงานของชมรมแล้วไม่สำเร็จ ชื่อเสียงของเธอจะได้รับผลกระทบไปด้วย

“ไม่ต้อง” คิรินบอก “นี่ไม่ใช่ปัญหาของเธอคนเดียว”

“ฉันเป็นพรีเซนเตอร์และผู้ดูแลสื่อ ถ้าเรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาของฉัน แล้วจะเป็นของใคร”

“ถ้ามีคนโจมตีว่าเธอรับเงินมาอวยทีมล่ะ”

“ฉันก็จะบอกความจริงว่าฉันได้รับค่าจ้าง แต่กำลังทำงานให้คุ้มกับเงินทุกบาท”

เพลงพิณหันไปหาสมาชิกคนอื่น

“ฉันขอเวลาสามวัน ทุกคนยอมให้ถ่ายเบื้องหลังได้ไหม”

ปั้นเป็นคนแรกที่ยกมือ “ผมเอาด้วยครับ”

สมาชิกคนอื่นเริ่มพยักหน้าตาม ไม่นานแผนงานทั้งหมดก็ได้รับความเห็นชอบ

คิรินมองหญิงสาวตรงหน้า เขาอยากค้านเพราะไม่ต้องการให้เธอต้องรับแรงกดดัน แต่แววตามั่นใจของเพลงพิณทำให้รู้ว่าไม่มีใครหยุดเธอได้

“ถ้าจะทำก็ทำให้สุด” เขาบอก “ฉันให้ทุกคนทำตามแผนเธอ”

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ทำให้นายเสียเงินฟรีหรอก”

“ฉันไม่ได้กลัวเสียเงิน”

“แล้วกลัวอะไร”

คิรินสบตาเธอ แต่ไม่ตอบว่ากลัวเธอจะเหนื่อยจนล้มไปเสียก่อน

การถ่ายทอดสดครั้งแรกเริ่มต้นในเย็นวันนั้น

เพลงพิณเปลี่ยนจากภาพลักษณ์ดาวคณะผู้สมบูรณ์แบบ มาสวมเสื้อยืดของชมรมและมัดผมอย่างง่ายๆ เธอถือโทรศัพท์เดินถ่ายรอบอู่ พูดคุยกับสมาชิกแต่ละคนอย่างเป็นธรรมชาติ

จากผู้ชมไม่กี่พัน ยอดเพิ่มขึ้นเป็นหลักหมื่นภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

คิรินซึ่งไม่ชอบอยู่หน้ากล้องพยายามหลบ แต่เพลงพิณกลับเดินตามไปสัมภาษณ์ถึงข้างรถ

“คนนี้คือรองประธานชมรมค่ะ หน้าตาอาจไม่ค่อยรับแขก แต่ใช้งานได้นะคะ”

ความคิดเห็นในไลฟ์ไหลขึ้นอย่างรวดเร็ว

หล่อมากค่ะ ขอพิกัดรองประธาน

เขามีแฟนหรือยัง

ทำไมสองคนนี้มองกันแปลกๆ

คิรินอ่านความคิดเห็นบนหน้าจอ ก่อนหันมาถามเพลงพิณ

“เธอพาคนมาดูรถหรือมาดูฉัน”

“ถ้าหน้านายช่วยหาเงินได้ก็ถือว่าทำประโยชน์ให้ชมรมบ้าง”

“แล้วถ้ามีคนมาจีบฉัน เธอจะรับผิดชอบไหม”

“ไม่เกี่ยวกับฉัน”

เพลงพิณตอบแล้วหันกล้องไปทางอื่นทันที แต่ปลายหูที่แดงขึ้นกลับไม่รอดพ้นสายตาของเขา

แคมเปญประสบความสำเร็จเกินคาด ภายในคืนเดียวมีร้านแต่งรถและแบรนด์น้ำมันเครื่องติดต่อเข้ามาสนับสนุนหลายราย ยอดเงินยังไม่ครบทั้งหมด แต่เพียงพอให้ทีมเดินหน้าต่อได้

สมาชิกชมรมพากันเข้ามาขอบคุณเพลงพิณ บางคนซึ่งเคยมองว่าเธอเป็นเพียงอินฟลูเอนเซอร์เริ่มยอมรับในความสามารถอย่างแท้จริง

หญิงสาวทำงานต่อจนเกือบเที่ยงคืนโดยลืมรับประทานอาหาร

เมื่อเธอกลับมาที่โต๊ะ จึงพบแก้วกาแฟกับแซนด์วิชวางรออยู่

“ของใคร”

“พี่คิรินซื้อมาให้ครับ” ปั้นตอบ

คนถูกพาดพิงกำลังก้มตรวจเครื่องยนต์อยู่ไม่ไกล เพลงพิณถือกาแฟเดินเข้าไปหา

“นายซื้อให้ฉัน?”

“ซื้อเกินมา”

“แต่เป็นลาเต้นมอัลมอนด์ หวานน้อย เพิ่มช็อต”

“ร้านทำผิด”

เธอมองเขาอย่างรู้ทัน เพราะนั่นเป็นเครื่องดื่มที่เธอสั่งเป็นประจำ

“ขอบใจ”

คิรินยังไม่ยอมเงยหน้า “รีบกิน ฉันไม่อยากให้ผู้ช่วยเป็นลมแล้วสร้างปัญหาเพิ่ม”

แม้ถ้อยคำจะไม่น่าฟัง แต่เพลงพิณกลับเผลอยิ้มออกมา

ผู้ชายคนนี้ไม่เคยพูดดีๆ ได้เกินสองประโยค ทว่ากลับจำกาแฟที่เธอชอบได้ทุกอย่าง

เรนเริ่มเข้ามาที่อู่บ่อยขึ้นโดยอ้างว่าต้องการช่วยงาน

เขาต่างจากคิรินอย่างสิ้นเชิง ทั้งสุภาพ อารมณ์ดี และยินดีทำตามแผนของเพลงพิณโดยไม่โต้เถียง

ระหว่างพัก เรนเห็นเธอแยกตัวไปรับโทรศัพท์อยู่ข้างอาคาร

“ค่ะ คุณหมอ…ถ้าผลตรวจพร้อมแล้วโทรหาเพลงได้เลยนะคะ ส่วนค่าใช้จ่าย เพลงจะโอนเข้าไปก่อนวันนัดค่ะ”

หลังวางสาย เพลงพิณจึงพบว่าเขายืนรออยู่พร้อมขวดน้ำ

“แม่ไม่สบายเหรอ”

เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “ท่านเป็นโรคหัวใจ กำลังรอผ่าตัด”

“รักษาที่ไหน”

เมื่อได้ยินชื่อโรงพยาบาล เรนจึงบอกว่าลุงของเขาเป็นแพทย์เฉพาะทางอยู่ที่นั่น และเสนอตัวช่วยสอบถามเรื่องคิวรักษาให้

“ไม่ต้องลำบากหรอก”

“ไม่ลำบากเลย อย่างน้อยให้ผมช่วยดูว่าแพทย์คนไหนเชี่ยวชาญเคสนี้ เธอจะได้สบายใจ”

ความเอาใจใส่โดยไม่ออกคำสั่งทำให้เพลงพิณรู้สึกผ่อนคลาย เธอยิ้มขอบคุณ โดยไม่รู้ว่าคิรินกำลังมองอยู่จากอีกด้านของกระจก

เมื่อทั้งสองกลับเข้ามาในอู่ คิรินก็โยนแฟ้มงานลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ

“ตรวจใหม่ทั้งหมด ตัวเลขผิด”

เพลงพิณเปิดดู “ฉันตรวจสามรอบแล้ว ผิดตรงไหน”

“หาเอาเอง”

“ถ้านายรู้ว่าผิดก็บอกมาสิ”

“เป็นผู้ช่วยฉันก็ต้องตรวจเอง”

เรนมองเพื่อนอย่างรู้ทัน “มึงเป็นอะไรของมึง”

“ไม่ได้เป็นอะไร”

“หน้าตาเหมือนคนโดนแย่งของ”

คิรินตวัดสายตามอง “ถ้าว่างก็กลับไป”

เพลงพิณปิดแฟ้มดังปับ “กฎข้อแรก”

คำเตือนสั้นๆ ทำให้คิรินเงียบ

เขาไม่มีสิทธิ์ห้ามเธอคุยกับเรน ไม่มีสิทธิ์ถามว่าเมื่อครู่ทั้งสองคุยเรื่องอะไร และยิ่งไม่มีสิทธิ์แสดงความไม่พอใจ

เพราะเขาเป็นคนยืนยันเองว่าเธอเป็นเพียงความสัมพันธ์ชั่วคราว

ช่วงเย็น รถสีดำของคุณคเชนทร์มาจอดหน้าอู่

ชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงก้าวลงจากรถพร้อมเลขานุการ เขาไม่สนใจสมาชิกคนอื่น แต่เดินตรงไปหาคิริน

“กลับบ้านกับพ่อ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

“ผมยังมีงาน”

“เรื่องอนาคตของแกสำคัญกว่าของเล่นพวกนี้”

คิรินมีสีหน้าเย็นลงทันที แต่สุดท้ายยอมตามบิดากลับไป เพราะไม่ต้องการทะเลาะต่อหน้าทีม

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา เพลงพิณพบเอกสารสปอนเซอร์ซึ่งต้องให้คิรินเซ็นภายในคืนนี้ เธอโทรหาแต่ไม่มีคนรับ จึงตัดสินใจนำไปส่งที่บ้านตามที่อยู่ในสัญญา

คฤหาสน์ของครอบครัววัฒนไพศาลใหญ่โตกว่าที่เธอคิด แม่บ้านพาเข้ามารอในห้องรับแขก แต่ระหว่างนั้นเสียงโต้เถียงจากห้องทำงานซึ่งปิดประตูไม่สนิทก็ดังลอดออกมา

“เรียนจบแล้วแกต้องไปต่อปริญญาโทที่อังกฤษ” คุณคเชนทร์กล่าว “พ่อเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว กลับมาก็เข้าทำงานในบริษัท”

“ผมไม่ไป”

“แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”

“ชีวิตผม ทำไมผมจะไม่มีสิทธิ์”

“เพราะทุกอย่างที่แกมีมาจากเงินของฉัน! รถที่ใช้แข่ง อู่ที่ใช้ทำชมรม แม้แต่เงินที่เอาไปช่วยเพื่อนก็เป็นเงินครอบครัว”

เสียงบางอย่างกระแทกโต๊ะดังลั่น

“ผมจะคืนทุกอย่างให้” คิรินตอบ “หลังเรียนจบผมจะสร้างทีมแข่งของตัวเอง”

“เลิกเพ้อฝันเสียที แม่แกเสียเวลาไปกับสนามแข่งครึ่งชีวิต สุดท้ายได้อะไร”

“อย่าพูดถึงแม่แบบนั้น”

“ฉันพูดความจริง ถ้าเขาเชื่อฟังฉันตั้งแต่แรก สุขภาพคงไม่ทรุดเร็วขนาดนั้น”

ประโยคสุดท้ายตามมาด้วยความเงียบอึดอัด

เพลงพิณยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง เธอไม่เคยได้ยินคิรินพูดถึงมารดามาก่อน

“ถ้าแกยังไม่เลิกแข่ง” คุณคเชนทร์กล่าวต่อ “ฉันจะถอนเงินสนับสนุนชมรม ตัดบัตรเครดิต ยึดรถ แล้วดูว่าแกจะไปได้ไกลแค่ไหนโดยไม่มีนามสกุลวัฒนไพศาล”

“เชิญครับ”

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก

คิรินก้าวออกมาและชะงักทันทีเมื่อพบเพลงพิณยืนอยู่ด้านนอก

“เธอมาทำอะไร”

“เอาเอกสารมาให้เซ็น”

ดวงตาคมมองใบหน้าเธอ ก่อนถามเสียงเย็น

“ได้ยินแค่ไหน”

เพลงพิณไม่ตอบ แต่ความเงียบก็เพียงพอแล้ว

คิรินเดินผ่านเธอออกจากบ้านโดยไม่รับเอกสาร หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรีบตามออกไป

เธอพบเขาอีกครั้งในอู่ของชมรม

คิรินนั่งอยู่บนพื้นข้างรถแข่งเพียงลำพัง ไฟส่วนใหญ่ถูกปิด เหลือเพียงแสงสีขาวเหนือโต๊ะเครื่องมือ

เพลงพิณเดินเข้าไปนั่งข้างๆ โดยเว้นระยะห่างเล็กน้อย

“ถ้ามาปลอบ ไม่ต้อง” เขาพูดทั้งที่ไม่ได้มองหน้า

“ฉันมาเอาลายเซ็น”

เธอยื่นแฟ้มให้ คิรินรับไปเซ็นโดยไม่เปิดอ่าน ก่อนส่งกลับมา

เพลงพิณยังไม่ลุก

“หมดธุระแล้ว” เขาบอก

“แม่ของนายเคยเป็นนักแข่งรถเหรอ”

ปลายปากกาในมือเขาหยุดนิ่ง

“เธอไม่ควรถาม”

“ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้อง ฉันแค่อยากนั่งเป็นเพื่อน”

คิรินเงียบอยู่นาน จนเพลงพิณคิดว่าเขาคงไม่พูดอะไรอีก

“แม่แข่งรถมาก่อนแต่งงานกับพ่อ” ในที่สุดเขาก็เอ่ย “หลังแต่งงาน พ่อสั่งให้เลิก เพราะคิดว่ามันไม่เหมาะกับภรรยาของนักธุรกิจ”

เพลงพิณหันไปมอง

“แม่ยอมเลิก แต่ยังแอบพาฉันไปสนามตอนเด็กๆ” มุมปากของเขายกขึ้นเพียงเล็กน้อย “รถคันแรกที่ฉันขับ แม่เป็นคนสอน”

“แล้วท่าน…”

“แม่เป็นโรคหัวใจ ร่างกายไม่แข็งแรงมาหลายปี ก่อนจากไปตอนฉันอายุสิบหก”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดซึ่งถูกเก็บเอาไว้นานเกินไป

“พ่อคิดว่าการแข่งรถทำให้แม่สุขภาพแย่ แต่สำหรับแม่ สนามแข่งคือสถานที่เดียวที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิต”

คิรินมองรถตรงหน้า

“ทุกครั้งที่อยู่หลังพวงมาลัย ฉันจะนึกถึงแม่ อย่างน้อยตรงนั้นไม่มีใครกำหนดว่าฉันต้องเป็นใครหรือใช้ชีวิตแบบไหน”

เพลงพิณค่อยๆ วางมือลงบนมือของเขา

ไม่มีการยั่วเย้า ไม่มีจูบ หรือความปรารถนาร้อนแรงเหมือนทุกครั้ง

มีเพียงฝ่ามือสองข้างที่สัมผัสกันท่ามกลางความเงียบ

“นายต้องสร้างทีมของตัวเองได้แน่” เธอบอก “ต่อให้ไม่มีเงินจากครอบครัว”

“มั่นใจในตัวฉันขนาดนั้นเลย?”

“ฉันมั่นใจในความดื้อของนาย”

คิรินหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความเยาะเย้ยเจือปน

เขาพลิกฝ่ามือขึ้นและประสานนิ้วกับเธอแทนการปล่อยออก

“เพลงพิณ”

“อะไร”

“เรื่องที่ฉันพูดกับเรนวันนั้น…”

“ไม่ต้องอธิบายแล้ว”

“ฉันไม่ได้คิดว่าเธอเป็นแค่ความสนุก”

หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงขึ้น

“แล้วฉันเป็นอะไร”

คิรินหันมาสบตาเธอ แต่กลับตอบไม่ได้

เพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่มีชื่อเรียก และเขายังไม่พร้อมยอมรับว่าเพลงพิณกำลังมีความสำคัญเกินขอบเขตที่กำหนดไว้มากขึ้นทุกวัน

“ช่างเถอะ” เธอบอกพร้อมรอยยิ้มจางๆ “ถ้ายังตอบไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืน”

แม้คำตอบจะยังไม่เกิดขึ้น แต่เพลงพิณไม่ได้ดึงมือกลับ

ทั้งคู่นั่งอยู่เคียงข้างกันจนดึก เป็นครั้งแรกที่ใกล้ชิดโดยไม่มีเรื่องบนเตียงเข้ามาเกี่ยวข้อง

และเป็นครั้งแรกที่กำแพงระหว่างคู่กัดสองคนเริ่มพังลงอย่างแท้จริง

โดยไม่มีใครรู้ว่า กล้องวงจรปิดเหนือประตูอู่กำลังบันทึกภาพทุกอย่างเอาไว้

ภายในห้องพักอีกแห่ง เรนนั่งมองภาพจากกล้องวงจรปิดผ่านคอมพิวเตอร์

รอยยิ้มสุภาพที่เขาใช้ต่อหน้าทุกคนหายไป เหลือเพียงแววตาเย็นชาเมื่อเห็นมือของคิรินประสานอยู่กับมือเพลงพิณ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดห้องสนทนาของลลิน และส่งภาพจากกล้องไปให้

ตามด้วยข้อความสั้นๆ

เรน: ถ้าเธอยังอยากได้คิรินคืน ก็รีบลงมือก่อนที่เขาจะรักผู้หญิงคนนั้นจริงๆ

ข้อความถูกอ่านแทบจะทันที

ไม่กี่วินาทีต่อมา ลลินตอบกลับมาเพียงประโยคเดียว

ลลิน: บอกฉันมาว่าต้องทำยังไง

เรนมองคำตอบนั้น ก่อนรอยยิ้มเย็นเยียบจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

คนหนึ่งต้องการความรัก

ส่วนอีกคนต้องการแก้แค้น

และเพลงพิณจะกลายเป็นเครื่องมือที่ทำให้คิรินสูญเสียทุกอย่าง