BAD DEAL เดิมพันร้ายของนายวิศวะ

“สีนี้ขับผิวมากค่ะ ต่อให้แต่งหน้าเบาๆ ก็ยังดูสดใส ใครที่ต้องไปเรียนตั้งแต่เช้าแต่ไม่อยากให้เพื่อนทักว่าเมื่อคืนไม่ได้นอน เพลงแนะนำสีโรสพีชเลย”

เพลงพิณคลี่ยิ้มหวานให้กล้องโทรศัพท์ ก่อนหมุนแท่งลิปสติกในมือช้าๆ เพื่อให้ผู้ชมเห็นบรรจุภัณฑ์สีเงินวาวที่สะท้อนแสงแดดยามบ่าย

เธอนั่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นหางนกยูงภายในมหาวิทยาลัย ฉากด้านหลังเป็นอาคารคณะนิเทศศาสตร์สีขาวสะอาดตา สองข้างทางเต็มไปด้วยนักศึกษาในชุดเครื่องแบบซึ่งเดินผ่านไปมา บางคนจำเธอได้จึงยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูป ขณะที่บางคนชะลอฝีเท้าเพื่อมองดาวคณะคนดังซึ่งกำลังไลฟ์ขายสินค้า

แสงแดดอ่อนกระทบเส้นผมยาวเป็นลอนของเธอจนดูเป็นประกาย ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เสื้อเชิ้ตนักศึกษาพอดีตัวเข้าคู่กับกระโปรงทรงสอบและรองเท้าส้นสูงแบรนด์ดัง กระเป๋าหนังราคาเกือบแสนถูกวางอยู่ข้างกายอย่างจงใจให้ติดอยู่ในมุมกล้อง

ภาพทุกอย่างสมบูรณ์แบบราวกับถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า

และแน่นอนว่ามันถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้วจริงๆ

“วันนี้ใช้โค้ดของเพลงลดเพิ่มอีกสิบเปอร์เซ็นต์นะคะ เหลืออีกแค่ห้านาที ใครยังเลือกสีไม่ได้พิมพ์ถามได้เลย เดี๋ยวเพลงช่วยเลือกให้ค่ะ”

ตัวเลขผู้ชมเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ความคิดเห็นไหลผ่านหน้าจอรวดเร็วจนแทบอ่านไม่ทัน

เพลงพิณยังคงยิ้มหวาน ตอบคำถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง สลับกับหยอกล้อแฟนคลับอย่างคล่องแคล่ว ทั้งที่โทรศัพท์อีกเครื่องซึ่งวางคว่ำอยู่บนตักสั่นติดต่อกันมาแล้วถึงสามครั้ง

เธอเหลือบมองชื่อบนหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที

ธนาคารโทรมาอีกแล้ว

“หมดเวลาแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาดูกันนะคะ เดี๋ยวเพลงจะลงรูปสวอตช์สีทั้งหมดไว้ในสตอรี ใครได้รับของแล้วอย่าลืมถ่ายรูปมาอวดกันด้วยนะ”

หญิงสาวยกมือโบกให้กล้อง ส่งจูบเล็กๆ เป็นการปิดท้าย ก่อนกดสิ้นสุดการถ่ายทอดสด

รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าหายไปทันที

เพลงพิณรีบคว้าโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมา แต่ยังไม่ทันกดโทรกลับ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง

“สวยมากเลยค่ะพี่เพลง ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ”

เธอสูดลมหายใจลึกแล้วหันกลับไปพร้อมรอยยิ้มเหมือนเดิม นักศึกษาหญิงปีหนึ่งสองคนยืนถือโทรศัพท์รออยู่ด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“ได้สิคะ”

เพลงพิณลุกขึ้นถ่ายรูปร่วมกับรุ่นน้องทั้งสองอย่างเป็นกันเอง มิหนำซ้ำยังช่วยตรวจรูปให้ว่าทุกคนสวยดีหรือยัง กระทั่งเด็กสาวเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะ เธอจึงหย่อนตัวลงนั่งแล้วโทรกลับไปยังหมายเลขที่ไม่ได้รับสาย

ปลายสายรับแทบจะทันที

“สวัสดีค่ะ คุณพิณลดาใช่ไหมคะ ดิฉันโทรจากฝ่ายติดตามสินเชื่อ เรื่องยอดค้างชำระของคุณวรพลค่ะ”

เพียงประโยคแรก ความเหนื่อยล้าที่เพลงพิณซ่อนเอาไว้ก็กลับมากดทับกลางอก

“ค่ะ เพลงกำลังจะโอนเข้าไปบางส่วนภายในเย็นนี้”

“ตามที่เราเคยแจ้ง ยอดที่ชำระเข้ามาครั้งก่อนยังไม่ถึงจำนวนขั้นต่ำค่ะ ขณะนี้ค้างชำระต่อเนื่องเป็นเดือนที่สามแล้ว หากภายในสิ้นเดือนไม่มียอดตามจำนวนที่กำหนด ทางธนาคารจำเป็นต้องดำเนินการตามขั้นตอน”

“ขอเวลาเพลงอีกหน่อยได้ไหมคะ เดือนนี้เพลงมีเงินจากงานโฆษณาเข้าแน่นอน”

“ทางเราให้เวลามาหลายครั้งแล้วค่ะ”

คำพูดสุภาพของเจ้าหน้าที่กลับคมกริบจนคนฟังรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบลมหายใจ

เพลงพิณก้มมองกระเป๋าแบรนด์ดังที่วางอยู่ข้างตัว คนอื่นอาจคิดว่าเธอมีเงินเหลือใช้ แต่ไม่มีใครรู้ว่ากระเป๋าใบนี้เป็นของที่ยืมมาจากห้องเสื้อเพื่อใช้ถ่ายงาน ส่วนรองเท้าก็ซื้อต่อจากรุ่นพี่ในราคาไม่ถึงหนึ่งในสาม

ภาพลักษณ์หรูหราบนโลกออนไลน์เป็นเพียงเครื่องมือหาเงิน หากเธอปล่อยให้ใครรู้ว่าครอบครัวกำลังล้มละลาย งานที่มีอยู่น้อยนิดอาจหายไปพร้อมกันทั้งหมด

“เพลงเข้าใจค่ะ” เธอพยายามควบคุมไม่ให้น้ำเสียงสั่น “ก่อนสิ้นเดือนเพลงจะหาเงินมาจ่ายให้ได้ รบกวนอย่าเพิ่งส่งเอกสารไปที่บ้านนะคะ แม่เพลงสุขภาพไม่ค่อยดี เพลงกลัวท่านจะตกใจ”

หลังวางสาย หญิงสาวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ข้อความจากโรงพยาบาลเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ แจ้งค่าใช้จ่ายโดยประมาณสำหรับการตรวจหัวใจก่อนผ่าตัดของมารดา ตัวเลขหลายหลักทำให้ปลายนิ้วเย็นเฉียบ

บ้านกำลังจะถูกยึด

สตูดิโอสอนดนตรีที่แม่รักกำลังจะหายไป

ส่วนพ่อของเธอหายตัวไปนานกว่าหกเดือนแล้ว ทิ้งไว้เพียงหนี้สินและคำขอโทษสั้นๆ ในกระดาษแผ่นเดียว

เพลงพิณหลับตา เงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจเพื่อไล่ความร้อนผ่าวบริเวณขอบตา ก่อนเสียงรองเท้าส้นสูงที่วิ่งเข้ามาจะทำลายความเงียบ

“เพลง! ฉันมีข่าวดี”

มินตราทิ้งตัวลงนั่งข้างเพื่อนพร้อมยื่นแท็บเล็ตมาให้ หน้าจอแสดงรายละเอียดโครงการประชาสัมพันธ์การแข่งขันรถยนต์ระหว่างมหาวิทยาลัย ซึ่งจัดขึ้นร่วมกับบริษัทนำเข้ารถรายใหญ่

“เขากำลังหาพรีเซนเตอร์แทนคนเดิม เห็นว่าจะเริ่มถ่ายพรุ่งนี้เลย”

เพลงพิณกวาดตามองตัวเลขค่าจ้างแล้วนิ่งไป

“เขาพิมพ์ศูนย์เกินมาหรือเปล่า”

“ไม่เกิน ค่าจ้างสูงกว่างานทั่วไปสามเท่า เพราะต้องเดินทางไปถ่ายต่างจังหวัดด้วย แล้วก็ต้องอยู่กับโครงการจนจบการแข่งขัน”

“เอา”

“อ่านรายละเอียดก่อนไหม”

“ไม่อ่าน”

เพลงพิณหยิบแท็บเล็ตมาจากมือเพื่อนแล้วเลื่อนหาตำแหน่งลงชื่อ

“เดี๋ยวสิ อย่างน้อยก็ดูก่อนว่าใครเป็นคนจ้าง ถ้าเจอพวกหัวงูขึ้นมาจะทำยังไง”

“ถ้าไม่ผิดกฎหมาย ไม่ให้แก้ผ้า แล้วจ่ายเงินจริง ต่อให้คนจ้างเป็นปีศาจฉันก็จะทำ”

มินตรามองสีหน้าของเพื่อนแล้วรู้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ควรล้อเล่น

“ธนาคารโทรมาอีกแล้วเหรอ”

เพลงพิณไม่ได้ตอบ เธอเพียงเซ็นชื่อลงในเอกสารออนไลน์และส่งกลับไปภายในเวลาไม่ถึงสองนาที

“ฉันต้องได้เงินก้อนนี้ มิน ต่อให้คนจ้างเกลียดหน้าฉันแค่ไหน ฉันก็จะทำให้เขาปฏิเสธฉันไม่ได้”

แต่นาทีนี้เพลงพิณยังไม่รู้เลยว่า คนที่เกลียดหน้าเธอที่สุดกำลังรออยู่ที่สนามซ้อมแล้ว

เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องไปทั่วสนามทดสอบของคณะวิศวกรรมศาสตร์

รถแข่งสีดำแดงพุ่งผ่านทางตรงด้วยความเร็วสูง ก่อนชะลอตัวเข้าโค้งอย่างแม่นยำ กลิ่นยางและน้ำมันเครื่องลอยปะปนอยู่ในอากาศ นักศึกษาชายหลายคนในชุดช็อปสีกรมท่าเดินวุ่นอยู่บริเวณข้างสนาม

เพลงพิณก้าวลงจากรถของมินตราแล้วถอดแว่นกันแดดออก

รองเท้าส้นสูงของเธอดูไม่เข้ากับพื้นคอนกรีตเปื้อนคราบน้ำมันเลยแม้แต่น้อย แต่หญิงสาวกลับเดินผ่านกลุ่มนักศึกษาวิศวะไปด้วยท่าทีมั่นใจ ราวกับสนามแห่งนี้เป็นเวทีแฟชั่นของเธอเอง

หลายคนหันมามอง บางคนจำได้และยกมือไหว้ทักทาย มีเพียงชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนกอดอกอยู่หน้าโรงรถเท่านั้นที่ไม่ได้แสดงความตื่นเต้น

คิรินสวมเสื้อช็อปพับแขนถึงข้อศอก ใต้เสื้อคลุมเป็นเสื้อยืดสีดำแนบลำตัว เรือนผมสีเข้มยุ่งเล็กน้อยจากการทำงาน ใบหน้าหล่อคมมีคราบน้ำมันเปื้อนอยู่บริเวณกราม แต่นั่นกลับทำให้เขาดูโดดเด่นยิ่งกว่าผู้ชายทุกคนในบริเวณนั้น

ดวงตาของเขาหรี่ลงทันทีที่เห็นเธอ

เพลงพิณชะงักฝีเท้าไปเพียงเล็กน้อย

“อย่าบอกนะว่า…” เธอพึมพำ

“ใช่” มินตราตอบเสียงแห้ง “ฉันเพิ่งเห็นชื่อเขาในกลุ่มทีมงานเมื่อสิบนาทีก่อน”

คิรินเดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่ สายตาเย็นชากวาดมองเพลงพิณตั้งแต่ศีรษะจรดรองเท้า ก่อนหยุดอยู่ที่ใบหน้าสวย

“ใครเรียกผู้หญิงคนนี้มา”

“พี่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ครับ” รุ่นน้องคนหนึ่งตอบ “พรีเซนเตอร์คนเดิมถอนตัวกะทันหัน ทางสปอนเซอร์เลยเลือกคุณเพลงพิณมาแทน”

“เปลี่ยนตัว”

น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดจนบรรยากาศรอบตัวเงียบลง

เพลงพิณยกแขนกอดอก “ฉันเพิ่งมาถึง นายก็จะไล่ฉันแล้วเหรอ”

“ฉันต้องการคนที่รู้เรื่องรถ ไม่ใช่อินฟลูเอนเซอร์ที่ยืนสวยแล้วอ่านบทตามเครื่องบอกคำ”

“ฉันยังไม่ได้เริ่มทำงาน นายรู้ได้ยังไงว่าฉันทำไม่ได้”

“ดูจากรองเท้าที่เธอใส่มาสนามก็น่าจะพอเดาได้”

เพลงพิณก้มมองรองเท้าของตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“ส้นรองเท้าฉันไม่ได้มีส่วนทำให้รถนายวิ่งช้าลงสักหน่อย หรือที่อยากเปลี่ยนตัวเพราะกลัวว่าฉันจะเด่นกว่านาย”

เสียงหลุดหัวเราะดังมาจากนักศึกษาหลายคน แต่ทุกคนรีบทำหน้าเคร่งทันทีเมื่อคิรินตวัดสายตามอง

สองปีแล้วที่ทั้งคู่แทบไม่ได้พูดกันตรงๆ แต่ความรู้สึกไม่ชอบหน้ายังชัดเจนเหมือนเพิ่งทะเลาะกันเมื่อวาน

ในปีหนึ่ง เพลงพิณชนะการประกวดดาวคณะจากคะแนนโหวตถล่มทลาย ท่ามกลางกระแสคู่จิ้นระหว่างเธอกับรุ่นพี่พิธีกรชื่อดัง คิรินซึ่งอยู่ในฝ่ายจัดงานเคยพูดกับเพื่อนว่าเธอชนะเพราะกระแส ไม่ใช่ความสามารถ

แต่ประโยคนั้นถูกถ่ายทอดผ่านไมโครโฟนซึ่งเปิดค้างอยู่ คนในหอประชุมจึงได้ยินทั้งหมด

เพลงพิณอับอายจนสวนกลับกลางเวทีว่า ผู้ชายที่ใช้เงินครอบครัวเป็นใบเบิกทางอย่างเขาไม่มีสิทธิ์ดูถูกความพยายามของคนอื่น

ตั้งแต่นั้นมา ทั้งคู่ก็กลายเป็นคู่กัดที่ไม่มีใครอยากจับให้อยู่ใกล้กัน

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับความเด่น” คิรินกล่าว “ภาพลักษณ์ของเธอไม่เข้ากับชมรมเรา”

“ภาพลักษณ์แบบไหน ผู้หญิงสวยเกินไปจนทำให้นายไม่มีสมาธิเหรอ”

“ผู้หญิงที่สนใจแต่ยอดไลก์ ไม่เหมาะกับการแข่งขันที่ทุกคนเอาความปลอดภัยมาเสี่ยง”

รอยยิ้มบนใบหน้าเพลงพิณจางลง

“ถ้านายไม่ชอบฉันเป็นการส่วนตัวก็พูดมาตรงๆ ไม่ต้องเอาเรื่องงานมาอ้าง”

“ฉันไม่ชอบเธอเป็นการส่วนตัว” เขาตอบโดยไม่เสียเวลาคิด “และฉันก็ไม่ไว้ใจให้เธอทำงานนี้ด้วย”

หญิงสาวสบตาเขานิ่ง แม้คำพูดนั้นจะทิ่มแทงศักดิ์ศรี แต่เมื่อคิดถึงยอดหนี้และใบหน้าซีดเซียวของมารดา เธอก็รู้ว่าตัวเองถอยไม่ได้

“ฉันเซ็นสัญญาแล้ว ถ้าจะยกเลิกก็จ่ายค่าชดเชยตามเงื่อนไขมา”

คิรินหันไปมองฝ่ายประสานงาน อีกฝ่ายตรวจเอกสารในโทรศัพท์ก่อนส่ายหน้า

“สัญญาระบุว่าต้องให้พรีเซนเตอร์ทดลองทำงานก่อนครับ ถ้าเธอทำไม่ได้ตามข้อกำหนดถึงจะเปลี่ยนตัวโดยไม่เสียค่าปรับ”

เพลงพิณยกยิ้มอย่างผู้ชนะ

“ได้ยินแล้วใช่ไหม รองประธาน”

คิรินขบกราม ก่อนหยิบเอกสารบทพูดส่งให้เธอ

“จำข้อมูลให้ได้ทั้งหมดภายในครึ่งชั่วโมง ถ้าพูดชื่อชิ้นส่วนผิดแม้แต่คำเดียว ฉันจะส่งเธอกลับ”

เพลงพิณรับเอกสารมาเปิดดู ตัวหนังสือเกี่ยวกับเครื่องยนต์และระบบควบคุมเรียงแน่นเต็มหน้ากระดาษ แม้ไม่เข้าใจศัพท์หลายคำ แต่เธอยังคงเชิดหน้า

“เตรียมเสียดายที่ไล่ฉันไม่สำเร็จได้เลย”

ตลอดครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เพลงพิณแยกตัวไปท่องบท เธอค้นหาความหมายของคำศัพท์ทุกคำจากโทรศัพท์และถามข้อมูลเพิ่มเติมจากปั้น รุ่นน้องปีสองซึ่งดูเป็นมิตรที่สุด

เมื่อเริ่มถ่ายทำจริง เธอสามารถอธิบายข้อมูลรถได้อย่างลื่นไหล ไม่อ่านผิดแม้แต่คำเดียว ทั้งยังเสนอให้ปรับประโยคบางส่วนเพื่อให้ผู้ชมทั่วไปเข้าใจง่ายขึ้น

คิรินยืนดูอยู่หลังจอมอนิเตอร์ สีหน้าของเขาไม่แสดงความพอใจ แต่ก็ไม่สามารถหาข้ออ้างเปลี่ยนตัวเธอได้

“เทกนี้ดีมากครับ” ผู้กำกับเอ่ยชม “เดี๋ยวเทกต่อไปคุณเพลงยืนบริเวณจุดที่มาร์กไว้ แล้วรถจะวิ่งผ่านด้านหลังนะครับ”

เพลงพิณเดินไปยังตำแหน่งข้างสนาม ทีมงานตรวจสอบระยะห่างและวางแนวกั้นเรียบร้อยแล้ว เธอยืนรอสัญญาณโดยไม่รู้ว่ารถทดสอบอีกคันกำลังพบปัญหา

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น

รถสีดำพุ่งออกมาจากทางตรง ขณะที่เพลงพิณเริ่มพูดตามบท แต่เพียงไม่กี่วินาที เสียงตะโกนจากทีมช่างก็ดังลั่น

“เบรกมีปัญหา! หลบไป!”

หญิงสาวหันไปตามเสียง รถคันนั้นกำลังเสียหลัก ส่ายไปมาบนพื้นสนามก่อนพุ่งตรงเข้าหาบริเวณที่เธอยืนอยู่

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนสมองว่างเปล่า

ขาของเพลงพิณแข็งค้าง ร่างกายไม่ยอมขยับตามที่ต้องการ

ก่อนรถจะเข้ามาถึงตัว แรงกระชากจากด้านข้างก็ดึงเธอล้มลงกับพื้น

คิรินรวบร่างของเธอไว้แล้วพลิกตัว ใช้แผ่นหลังและหัวไหล่ของตัวเองรับแรงกระแทกแทน เสียงรถครูดผ่านแนวกั้นดังสนั่น ก่อนชนกองยางห่างจากทั้งคู่ไปเพียงไม่กี่เมตร

ฝุ่นสีเทาฟุ้งกระจายทั่วบริเวณ

เพลงพิณลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของคิรินซึ่งอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ

แขนข้างหนึ่งของเขาประคองศีรษะเธอไว้ ส่วนอีกข้างกอดรอบเอวแน่น หัวใจภายในอกของทั้งคู่เต้นรัวจนไม่รู้ว่าเสียงที่ได้ยินเป็นของใคร

“คิริน…”

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

น้ำเสียงที่ถามแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่เธอไม่เคยได้ยิน

“ฉันไม่เป็นไร แต่นาย—”

เมื่อรู้ว่าเธอปลอดภัย สีหน้าเป็นห่วงของคิรินก็หายไป เขาปล่อยแขนออกแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่าความเจ็บบริเวณหัวไหล่ทำให้ร่างสูงเซไปเล็กน้อย

เพลงพิณรีบจับแขนเขา “ไหล่นายเจ็บใช่ไหม ไปโรงพยาบาลเถอะ”

“ไม่ต้อง”

“แต่นายเอาตัวมารับฉันไว้”

“เพราะเธอยืนแข็งเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้น!” เขาตวาด กลบเกลื่อนความกลัวด้วยความโมโห “ฉันบอกแล้วว่าสนามแข่งไม่ใช่ที่สำหรับคนที่เอาแต่ยืนสวย เธอมาวันแรกก็สร้างปัญหาให้ทั้งทีมแล้ว”

มือของเพลงพิณชะงัก ก่อนค่อยๆ ปล่อยแขนเขา

“ฉันยืนตรงจุดที่ทีมงานกำหนด”

“ถ้ามีคนตะโกนให้หลบ เธอก็ควรหลบ ไม่ใช่รอให้คนอื่นเสี่ยงชีวิตไปช่วย”

“ฉันตกใจ นายจะให้ฉันทำยังไง!”

“ถ้ากลัวก็ถอนตัวไป”

ประโยคนั้นทำให้ความเป็นห่วงทั้งหมดของเธอกลายเป็นความโกรธ

“อยากให้ฉันถอนตัวมากนักใช่ไหม”

“ใช่”

“งั้นก็ฝันไปเถอะ” เพลงพิณเชิดหน้าขึ้น แม้หัวเข่ายังสั่นจากเหตุการณ์เมื่อครู่ “ต่อให้ต้องอยู่เห็นหน้านายทุกวัน ฉันก็จะทำงานนี้จนจบ”

เธอหมุนตัวเดินกลับไปหามินตรา แต่ก่อนจากไป สายตากลับเหลือบเห็นมือของคิรินซึ่งห้อยอยู่ข้างลำตัว

มันกำลังสั่น

ไม่ใช่เพราะความเจ็บที่หัวไหล่ เพราะแม้แต่ตอนแพทย์ประจำสนามเข้ามาตรวจอาการ มือของเขายังคงกำแน่นและสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

คิรินไม่ได้โกรธที่เธอสร้างปัญหา

เขากำลังกลัว

กลัวว่าตัวเองอาจเข้าไปช่วยเธอไม่ทัน

ความจริงนั้นทำให้หัวใจของเพลงพิณเต้นผิดจังหวะอย่างไร้เหตุผล

หลังตรวจสอบรถและยืนยันว่าอุบัติเหตุเกิดจากความขัดข้องของระบบไฮดรอลิก การถ่ายทำจึงถูกยกเลิกชั่วคราว

ก่อนทุกคนจะแยกย้าย คิรินเดินออกมาจากห้องพยาบาลพร้อมผ้าพยุงแขน แต่ยังวางสีหน้าเหมือนไม่ได้รับบาดเจ็บ

“พรุ่งนี้หกโมงเช้า รถออกไปสนามต่างจังหวัด” เขาประกาศกับทีมงาน ก่อนหันมาหยุดสายตาที่เพลงพิณ “ทุกคนต้องมาถึงก่อนเวลาสิบห้านาที โดยเฉพาะคนที่คิดว่าตัวเองสำคัญจนคนอื่นต้องรอ”

“พูดชื่อฉันออกมาเลยก็ได้ ไม่ต้องเหน็บ”

“ถ้าเธอมาสายแม้แต่นาทีเดียว ฉันจะใช้เป็นเหตุยกเลิกสัญญา”

เพลงพิณก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าเขา ดวงตากลมสบกับสายตาคมอย่างไม่มีใครยอมใคร

“ฉันจะมาก่อนนาย แล้วฉันก็จะทำงานนี้ให้ดีจนทุกคนลืมพรีเซนเตอร์คนเก่า”

“มั่นใจเกินไปหรือเปล่า”

“ฉันมีความสามารถพอให้มั่นใจก็แล้วกัน”

หญิงสาวยกยิ้ม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เล็กน้อย ก่อนทิ้งคำพูดซึ่งทำให้คนทั้งชมรมเงียบฟัง

“ระวังไว้เถอะ ทำงานกับฉันนานๆ นายอาจติดใจจนไม่อยากเปลี่ยนตัวก็ได้”

คิรินก้มมองใบหน้าสวยตรงหน้า แววตาไหววูบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนริมฝีปากจะยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา

“ฉันไม่มีวันติดใจผู้หญิงอย่างเธอ”

เพลงพิณไม่ตอบ เธอเพียงหมุนตัวเดินจากไปพร้อมมินตรา โดยไม่ทันเห็นว่าคิรินยังคงมองตามแผ่นหลังของเธอ

ชายหนุ่มก้มมองมือข้างที่เคยกอดเอวบางเอาไว้ ความรู้สึกจากช่วงเวลาที่ร่างของเธอแนบอยู่ใต้ตัวเขายังคงชัดเจนอย่างน่าหงุดหงิด

เขาไม่ชอบเพลงพิณ

ไม่ชอบรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเอาชนะทุกคนได้

ไม่ชอบดวงตาที่กล้าสบกับเขาโดยไม่หวาดกลัว

และไม่ชอบที่สุดตรงที่วินาทีซึ่งเห็นรถคันนั้นพุ่งเข้าหาเธอ หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น

คิรินกำมือแน่น พยายามลบสัมผัสทั้งหมดออกจากความคิด ก่อนหันกลับไปสั่งงานสมาชิกในทีม

เขายังมั่นใจว่าตัวเองเกลียดผู้หญิงคนนั้น

โดยไม่รู้เลยว่า การเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้นจะทำให้เส้นแบ่งระหว่างความเกลียดกับความต้องการพังทลายลงอย่างไม่มีวันกลับ