All Chapters of พันครั้งที่ตามหาเธอ: Chapter 11 - Chapter 20

เขาเหยียบคันเร่งรถจนกลับมาถึงบ้าน พอผลักประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นก็คือเค้กสูงหนึ่งเมตรก้อนนั้นถูกไออุ่นจากเครื่องทำความร้อนอบไว้ทั้งคืน ครีมจึงละลายหยดลงมาตามขอบโต๊ะทีละหยด จนเอ่อรวมกันเป็นสายน้ำสีขาวบนพื้นอาหารบนโต๊ะเย็นชืดหมดแล้ว ถูกวางไว้อยู่ที่เดิมโดยไม่มีใครแตะต้องเลยบรรยากาศเงียบสงบเหมือนป่าช้านี้ ยิ่งทำให้หัวใจที่หวาดหวั่นของเฮ่อชิงเหิงเต้นถี่ด้วยความระทึกขึ้นเรื่อย ๆเขาเดินผ่านห้องรับแขก พร้อมผ่อนฝีเท้าให้เบาลง แล้วค่อย ๆ ก้าวขึ้นชั้นบนไปภายในห้องนอนก็เงียบสงบเช่นกันเมื่อมองเห็นเตียงนอนใหญ่ที่เรียบตึง หัวใจของเฮ่อชิงเหิงก็แทบจะหยุดเต้นไปในทันทีสมองของเขาหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาทำงานอย่างรวดเร็วอะดรีนาลีนที่พุ่งสูบฉีดอย่างบ้าคลั่งกระตุ้นให้รูม่านตาของเขาขยายกว้างจนถึงขีดสุดเขาพุ่งตัวเข้าไปในห้องเหมือนคนบ้า แล้วเปิดประตูทุกบานออกจนหมดห้องน้ำ ห้องแต่งตัว ห้องนั่งเล่นเล็ก ระเบียง...ตรงจุดที่สายตามองถึงนั้นว่างเปล่าไร้ผู้คน แม้แต่ของใช้ก็แทบไม่เหลืออยู่เลยเมื่อมองดูห้องที่โล่งโปร่งไร้สิ่งใดนี้ ในหัวของเฮ่อชิงเหิงก็เหลือแค่ความคิดสุดท้ายจบแล้วทุกอย

วันที่สามหลังจากเกิดเหตุการณ์คลิปวิดีโอ ข่าวการหายตัวไปของอิ่นลั่วเซิงก็แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วในขณะเดียวกัน หญิงสาวที่เป็นนางเอกในคลิปก็ถูกชาวเน็ตขุดคุ้ยตัวตนออกมา เธอเป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งของมหาวิทยาลัย S และเป็นน้องสาวของเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของเฮ่อชิงเหิงข่าวทั้งสองข่าวที่ปรากฏขึ้นพร้อมกัน ได้ดันแฮชแท็ก #เฮ่อชิงเหิงนอกใจ# ให้พุ่งขึ้นอันดับหนึ่งของเทรนด์ค้นหายอดนิยมอีกครั้งอย่างรวดเร็วครั้งนี้ตระกูลเฮ่ออัดฉีดเงินมหาศาล แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็กดกระแสลงไม่ได้ ราวกับมีใครบางคนคอยโหมกระแสอยู่เบื้องหลังเพียงชั่วข้ามคืน หุ้นของเฮ่อซื่อกรุ๊ปก็ร่วงลงจนแทบจะแตะฟลอร์คุณท่านตระกูลเฮ่อเกิดอาการกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันในคืนนั้น จนต้องเข้าโรงพยาบาลทันทีตอนที่เลขานุการนำข่าวเหล่านี้มาแจ้งให้เฮ่อชิงเหิงรู้ กำแพงป้องกันทางจิตใจที่ใกล้พังทลายของเขา ก็พังลงอย่างสิ้นเชิงช่วงเวลาทอง 72 ชั่วโมงในการค้นหาผ่านพ้นไปแล้ว แต่ก็ยังคงไม่มีข่าวคราวของอิ่นลั่วเซิงเลยเขาออกตามหาทุกสถานที่เท่าที่จะนึกออก ถึงขั้นจ้างนักสืบเอกชนมากมาย ใช้เส้นสายดึงภาพจากกล้องวงจรปิดบนถนนทุกสายในเมืองจิงเป่ย

อวี๋จื่ออิ๋งที่ค่อย ๆ ดึงสติกลับมาได้ พอมองเห็นภาพตรงหน้าก็รู้สึกหวาดผวาแทบขาดใจแม้ทั้งตัวจะไร้เรี่ยวแรง แต่เธอก็ยังใช้ทั้งมือและเท้ากะเสือกกะสนคลานเข้าไปพยุงเฮ่อชิงเหิงที่ทรุดลงกับพื้นขึ้นมาเธอใช้มือปิดบาดแผลของเขาไว้ พยายามห้ามเลือดที่ไหลทะลักออกมาไม่หยุด พร้อมร้องไห้ตะโกนใส่พี่ชายด้วยความตกใจและสิ้นหวัง"พี่คะ รีบโทรเรียกรถฉุกเฉินเร็ว! เร็วเข้าสิ พี่เหิงเลือดไหลเยอะมาก เยอะมากเลย!"อวี๋จื่อเยี่ยข่มความเจ็บปวดรวดเร้าลุกขึ้นยืน พลางเช็ดคราบเลือดที่มุมปากจากนั้นเขายื่นมือออกไปเตรียมจะฉุดตัวอวี๋จื่ออิ๋งขึ้นมา น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความเย็นชาเยือกเย็น"ไม่ถึงตายหรอกน่า! อวี๋จื่ออิ๋ง ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ต่อไปห้ามไปยุ่งเกี่ยวกับมันอีกเด็ดขาด"อวี๋จื่ออิ๋งส่ายหน้าปฏิเสธสุดชีวิต ทำยังไงก็ไม่ยอมปล่อยมือ น้ำมูกน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า สะท้อนความสิ้นหวังและความไม่ยินยอม"ฉันไม่ไป! พี่คะ ฉันรักเขา ฉันอยากอยู่กับเขาคนเดียว ขอร้องล่ะ ช่วยเขาด้วย ฉันขอร้องล่ะ!"เมื่อเห็นท่าทางดื้อรั้นแบบนี้ อวี๋จื่อเยี่ยอยากจะตบหน้าเธอสักสองฉาด"ถ้าฉันไม่มา เธอคงโดนมันบีบคอตายไปแล้ว! อวี๋จื่ออิ๋ง เธอมั

ปีนั้นที่เกิดเรื่องขึ้น อิ่นลั่วเซิงยังเด็กมาก จึงไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่เธอรู้แค่ว่าในเช้าวันอันสดใสวันหนึ่ง หลังจากที่แม่ไปส่งเธอที่โรงเรียนอนุบาลแล้ว ก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลยใครต่อใครต่างพากันบอกว่าแม่ของเธอทำร้ายคนอื่น กลัวติดคุกจึงทิ้งสามีกับลูกแล้วหนีไปแม้แต่พ่อของเธอ ในตอนแรกก็คิดแบบนั้นเหมือนกันแต่มีเพียงอิ่นลั่วเซิงเท่านั้นที่รู้ว่า แม่ของเธอเป็นแม่ที่ดีที่สุดในโลก ไม่มีทางทำร้ายใคร และไม่มีทางทอดทิ้งเธอไปแน่นอนแม่ก็แค่ผิดหวังในตัวพ่อ ถึงได้จากไปด้วยเหตุนี้ เธอจึงไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องสร้อยคอเส้นนั้นกับใครเลยสักคนแม้สุดท้ายความจริงจะปรากฏ ข้อกล่าวหาที่โยนใส่แม่ของเธอได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไม่จริง และพ่อต้องสิ้นหวังจนเสียสติเข้าโรงพยาบาลจิตเวชก็ตามเธอก็ไม่ได้บอกเขาเลย ว่าเธอมีวิธีเดินทางไปยังโลกของแม่คนที่ทรยศต่อความจริงใจ สมควรได้รับบทเรียนและผลกรรมที่ตัวเองก่อไว้อิ่นลั่วเซิง เชื่อมั่นในจุดนี้เสมอมาในขณะเดียวกัน เธอก็ไตร่ตรองนับครั้งไม่ถ้วน ว่าแม่ที่กลับไปยังโลกของตัวเอง มีความสุขดีไหม ยังคงโกรธเคืองอิ่นซิวหยวนอยู่หรือเปล่า แล้วจะนึกถึงลูกสาวคนนี้บ้างไห

ภายในห้องอันมืดสลัว ทั้งสองครอบครัวนั่งเผชิญหน้ากัน ไม่มีใครสีหน้าดีสักคนบรรยากาศในห้องรับแขกตึงเครียดถึงขีดสุด ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่มีใครพูดอะไรสุดท้ายยังคงเป็นอวี๋จื่ออิ๋งที่รวบรวมความกล้า ประกาศข่าวสารนั้นออกมา"ฉัน... ฉันท้องค่ะ!"ประโยคนี้ราวกับสายฟ้าฟาด ทำลายความเงียบสงบปานน้ำนิ่งนี้ลงโดยสิ้นเชิงพ่อและแม่ของเฮ่อชิงเหิงเผยสีหน้าตกใจสุดขีด พวกเขามองมาที่เธอพร้อมกันเฮ่อชิงเหิงก็ยิ่งถูกข่าวนี้ทำให้ตกใจจนลุกพรวดในดวงตาที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดคู่นั้น มีแต่ความรู้สึกเหลือเชื่อ"เป็นไปไม่ได้!"พอได้ยินเขาปฏิเสธเสียงแข็ง อวี๋จื่อเยี่ยก็นั่งไม่ติดเช่นกัน กำหมัดแน่นแล้วเปิดฉากปะทะกับเขาทันที"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้! น้องสาวฉันมีแกเป็นแฟนคนเดียว เด็กก็เป็นลูกมแก อายุครรภ์ตั้งสองเดือนแล้ว แกยังคิดจะปฏิเสธอีกเหรอ!"สมองอันทื่อมึนของเฮ่อชิงเหิงประมวลผลอย่างรวดเร็ว ย้อนคำนวณเวลาถอยหลังไปสองเดือนเหรอ นั่นมันเป็นเรื่องช่วงกลางเดือนพฤศจิกายนแบบนั้นก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่!เดือนนั้นเขาใช้ถุงยางอนามัยตลอด จะท้องได้ยังไง!หลังจากคำนวณและพิสูจน์แล้ว เฮ่อชิงเหิงก็มั่นใจว่าพวกเขากำ