พันครั้งที่ตามหาเธอ

ในขณะเดียวกันนี้เอง บนหน้าจอโทรทัศน์ก็เริ่มถ่ายทอดสัมภาษณ์ของเฮ่อชิงเหิง

"เครื่องประดับคอลเลกชันใหม่ที่เปิดตัวครั้งนี้ใช้ชื่อว่า 'อ้ายเซิง' ไม่ทราบว่าคุณเฮ่อพอจะบอกได้ไหมคะว่ามีความหมายพิเศษอะไรไหม"

เมื่อได้ยินคำถามของพิธีกร แขกรับเชิญหลักอย่างเฮ่อชิงเหิงซึ่งเป็นก็ยิ้มย่างอ่อนโยนสุด ๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น

" 'เซิง' คือชื่อภรรยาผมครับ ชื่อคอลเลกชันนี้มีความหมายว่า ผมจะรักเธอไปตลอดชีวิต"

พิธีกรโดนป้อนโมเมนต์หวาน ๆ ใส่แบบไม่ทันตั้งตัว ยิ้มแก้มปริจนหุบไม่ลง

"เห็นข่าวในอินเทอร์เน็ตบอกว่า คุณกับภรรยาเป็นรักแรกของกันและกัน พอถึงวัยที่กฎหมายอนุญาตก็แต่งงานกันทันที แต่งงานมาห้าปีแล้วความสัมพันธ์ยังคงมั่นคงและหวานชื่นขนาดนี้ มีเคล็ดลับความรักอะไรไหมคะ"

"เคล็ดลับเหรอครับ ก็แค่เชื่อฟังภรรยาทุกเรื่อง ตอบข้อความทันทีทุกครั้ง แล้วก็เตรียมเซอร์ไพรส์ให้เธอทุกวันมั้งครับ…"

การแบ่งปันประสบการณ์เป็นชุดของเฮ่อชิงเหิง ทำให้ผู้ชมตรงนั้นฮือฮาด้วยความอิจฉา ส่งเสียงโห่แซวไม่หยุด

"คุณพระ ช่วยประทานแฟนที่ทั้งคลั่งรักและรักเดียวใจเดียวแบบนี้ให้ฉันสักคนเถอะ"

"เฮ่อชิงเหิงคือผู้ชายที่หมื่นปีจะเจอสักคนนะ ตำแหน่งคุณนายเฮ่อนี่ เมื่อไรจะถึงคิวฉันบ้างนะ"

ตอนที่ได้ยินเสียงทึ่งไม่หยุดหย่อนจากด้านล่างเฮ่อชิงเหิงก็กล่าวเสียงเบาพร้อมแววตาอมยิ้ม "ขอโทษด้วยครับเฮ่อชิงเหิงเป็นของอิ่นลั่วเซิงคนเดียวเท่านั้น"

เสียงปรบมือดังเป็นระลอกเหมือนกระแสคลื่น การสัมภาษณ์ดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้วเช่นกัน

ขณะมองดูแผ่นหลังของเฮ่อชิงเหิงที่ค่อย ๆ เลือนหายไป อิ่นลั่วเซิงก็ปิดโทรทัศน์ มุมปากเผยยิ้มประชด

เฮ่อชิงเหิงเป็นของอิ่นลั่วเซิงคนเดียวงั้นเหรอ

บางทีเมื่อก่อน ก็อาจจะเป็นแบบนั้นจริง

ยังไงซะพวกเขาก็โตมาด้วยกัน รักกันตอนอายุสิบห้า แต่งงานกันตอนอายุยี่สิบสอง เคียงคู่กันมาตั้งแต่ชุดนักเรียนจนถึงชุดเจ้าสาว

ทุกคนรอบตัวพากันอิจฉาเธอ ที่สามารถหาคนรักที่ลึกซึ้งและรักเดียวใจเดียวได้ขนาดนี้

เขาจะลงรูปเธอเต็มฟีดข่าว เว้นระยะห่างจากเพศตรงข้ามทุกคนเอง

จุดพลุสว่างไสวทั้งเมืองตลอดสามวันสามคืนในงานแต่งงาน เพียงเพื่อประกาศให้คนทั้งโลกรับรู้ว่า เขาได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เขารักที่สุดแล้ว

ตอนที่ตรวจพบว่าเธอเป็นโรคไตวาย เขาบริจาคไตให้เธอโดยไม่ลังเล เหตุผลก็เพียงเพราะว่าหากเธอตาย เขาก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อเช่นกัน

คบกันเจ็ดปี แต่งงานกันห้าปี เขาไม่ได้ทรยศต่อคำสาบานที่เคยให้ไว้ตอนสารภาพรักเลยจริง ๆ

แต่แล้วยังไงล่ะ

คนเราเปลี่ยนได้เสมอ

พ่อของเธอเป็นแบบนั้นเฮ่อชิงเหิงเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

พ่อของอิ่นลั่วเซิงในวัยยี่สิบเจ็ดปี ทรยศแม่ของเธอ ไปแอบมีความสัมพันธ์ลับกับเลขานุการ ทำให้แม่ของเธอตรอมใจตาย และจากโลกนี้ไปตลอดกาล

เฮ่อชิงเหิงในวัยยี่สิบหกปี ก็ทรยศเธอเช่นกัน นั่นก็คือแอบซุกน้องสาวของเพื่อนสนิทไว้โดยไม่ให้เธอรู้

บทละครฉากเดิม ได้กลับมาเล่นใหม่อีกครั้งในอีกยี่สิบกว่าปีต่อมา

และในครั้งนี้ อิ่นลั่วเซิงก็ทำตามทางเลือกเดียวกับแม่ของเธอ

ถ้าเขาทรยศ เธอก็จะหายตัวไป

เธอลูบลำคอที่ว่างเปล่าเบา ๆ นึกถึงคำพูดที่แม่พูดกับเธอก่อนจากไปขึ้นมาทันที

"เซิงเอ๋อร์ แม่ไม่ใช่คนของโลกนี้ ที่มาที่นี่ ก็เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ ตอนนี้ภารกิจจบแล้ว พ่อของลูกก็ทรยศแม่ เพราะงั้นแม่จะกลับบ้านแล้วนะ ก่อนไปแม่มอบสร้อยคอเส้นนี้ให้ลูก เมื่อไรลูกรู้สึกไม่มีความสุข ก็ใช้มันเรียกระบบเพื่อออกจากโลกนี้ไปตลอดกาล แล้วมาอยู่ข้างกายแม่นะ"

ออกจากโลกนี้ไปตลอดกาลเหรอ

ตรงตามความปรารถนาของอิ่นลั่วเซิงพอดี

เธอหัวเราะเบา ๆ ถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้วอย่างช้า ๆ แล้วโยนมันลงไปในเตาผิง

ชั่วพริบตาที่ปิดประตูลง เสียง 'ปัง' เบา ๆ ก็ดังมาจากข้างหลัง

เฮ่อชิงเหิงที่มีหิมะเกาะเต็มตัวผลักประตูเข้ามา ในอ้อมแขนถือดอกกุหลาบสีแดงสด ช่อดอกไม้ถูกยื่นมาตรงหน้าเธอพร้อมรอยยิ้ม

"เซิงเอ๋อร์ วันนี้ประชุมเลิกค่ำไปหน่อย ขอโทษนะ ที่ทำให้ต้องรอจนดึกขนาดนี้"

ดอกไม้สวย ๆ แบบนี้ อิ่นลั่วเซิงจะได้รับวันละช่อเสมอ

แต่ช่อของวันนี้ กลิ่นหอมกลับเข้มข้นเป็นพิเศษ เหมือนกับต้องการปกปิดบางสิ่งบางอย่าง

เธอวางดอกไม้ไว้บนโต๊ะ จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกบนตัวเขา

ที่แท้ ก็เพื่อกลบกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนนั้นนี่เอง

อิ่นลั่วเซิงข่มความเจ็บปวดในอกไว้ พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นรอยแดงวับ ๆ แวม ๆ ที่โผล่พ้นปกเสื้อของเขา

น้ำตามันไหลจนแห้งไปหมดแล้ว ดังนั้นในครั้งนี้ เธอจึงมองเพียงแวบเดียว แล้วละสายตาออกไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"ไม่เป็นไร วันหลังอยากกลับกี่โมงก็กลับเถอะ หรือจะไม่กลับก็ได้นะ ไม่ต้องสนใจว่าฉันจะคิดยังไงหรอก"

ก็เหมือนกับที่เขาไม่ต้องรู้ว่า ตัวเธอในโลกใบนี้

เหลือเวลาอีกแค่สิบห้าวันเท่านั้น