Todos los capítulos de พันครั้งที่ตามหาเธอ: Capítulo 1 - Capítulo 10

ในขณะเดียวกันนี้เอง บนหน้าจอโทรทัศน์ก็เริ่มถ่ายทอดสัมภาษณ์ของเฮ่อชิงเหิง"เครื่องประดับคอลเลกชันใหม่ที่เปิดตัวครั้งนี้ใช้ชื่อว่า 'อ้ายเซิง' ไม่ทราบว่าคุณเฮ่อพอจะบอกได้ไหมคะว่ามีความหมายพิเศษอะไรไหม"เมื่อได้ยินคำถามของพิธีกร แขกรับเชิญหลักอย่างเฮ่อชิงเหิงซึ่งเป็นก็ยิ้มย่างอ่อนโยนสุด ๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น" 'เซิง' คือชื่อภรรยาผมครับ ชื่อคอลเลกชันนี้มีความหมายว่า ผมจะรักเธอไปตลอดชีวิต"พิธีกรโดนป้อนโมเมนต์หวาน ๆ ใส่แบบไม่ทันตั้งตัว ยิ้มแก้มปริจนหุบไม่ลง"เห็นข่าวในอินเทอร์เน็ตบอกว่า คุณกับภรรยาเป็นรักแรกของกันและกัน พอถึงวัยที่กฎหมายอนุญาตก็แต่งงานกันทันที แต่งงานมาห้าปีแล้วความสัมพันธ์ยังคงมั่นคงและหวานชื่นขนาดนี้ มีเคล็ดลับความรักอะไรไหมคะ""เคล็ดลับเหรอครับ ก็แค่เชื่อฟังภรรยาทุกเรื่อง ตอบข้อความทันทีทุกครั้ง แล้วก็เตรียมเซอร์ไพรส์ให้เธอทุกวันมั้งครับ…"การแบ่งปันประสบการณ์เป็นชุดของเฮ่อชิงเหิง ทำให้ผู้ชมตรงนั้นฮือฮาด้วยความอิจฉา ส่งเสียงโห่แซวไม่หยุด"คุณพระ ช่วยประทานแฟนที่ทั้งคลั่งรักและรักเดียวใจเดียวแบบนี้ให้ฉันสักคนเถอะ""เฮ่อชิงเหิงคือผู้ชายที่หมื่นปีจะเจอสักคนนะ

พอเฮ่อชิงเหิงพูดประโยคนี้จบ ในวิดีโอก็มีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของอวี๋จื่ออิ๋งดังขึ้น"ใช่สิ ฉันมันคิดไปเองคนเดียว ทั้งที่รู้ว่าพี่แต่งงานแล้ว ในใจก็มีแต่พี่ลั่วเซิง ยังไม่ยอมตัดใจ จะเข้าหาให้ได้ ให้พี่คอยหยอกเล่นแบบนี้ทุกวัน! พี่คิดว่าฉันอยากทำแบบนี้มากหรือไง! ถ้าไม่เพราะรักพี่มากขนาดนี้ ฉันจะยอมลดตัวทำเรื่องไร้ค่าแบบนี้เหรอ!"เมื่อเห็นเธอน้ำตานองหน้าเหมือนดอกสาลี่ต้องสายฝน จังหวะขยับตัวของเฮ่อชิงเหิงก็ชะงักไป แม้น้ำเสียงจะฟังดูดุดัน แต่การเคลื่อนไหวของร่างกายกลับผ่อนแรงลง"พูดนิดพูดหน่อยก็ไม่ได้ ใจบางขนาดนี้เลยเหรอ แล้วมารยาที่ใช้ยั่วพี่เมื่อกี้หายไปไหนล่ะ ไม่ใช่พี่หรือไงที่บอกว่าขอแค่ร่างกาย ไม่ต้องการหัวใจพี่น่ะ?"อวี๋จื่ออิ๋งไม่ได้พูดอะไร แต่กลับยิ่งปล่อยโฮหนักกว่าเดิมเฮ่อชิงเหิงจนปัญญา สุดท้ายจึงโน้มตัวลงไปค่อย ๆ จูบซับคราบน้ำตาบนใบหน้าเธอ "เอาล่ะ ทำตัวน่ารักหน่อย อยากได้ของขวัญอะไร เดี๋ยวพี่ซื้อให้""ฉันจะเอา…จะเอาสร้อยคอที่พี่ซื้อให้พี่ลั่วเซิง แล้วก็อาหารเช้าที่เพิ่งซื้อให้เธอเมื่อกี้ด้วย!" อวี๋จื่ออิ๋งครางหงุงหงิงอย่างน้อยใจ เฮ่อชิงเหิงขมวดคิ้ว "เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น"

ชั่วพริบตาที่เสียงเงียบลง สายโทรศัพท์ก็ถูกตัดไปอิ่นลั่วเซิงมองดูหน้าจอที่มืดลง มือเธอที่กำจดหมายฉบับนั้นไว้ก็สั่นระริกเบา ๆทันใดนั้น ท่ามกลางม่านน้ำตาพร่ามัว คล้ายกับว่าเธอได้เห็นเฮ่อชิงเหิงในวัยสิบเจ็ดปีเด็กหนุ่มสวมชุดนักเรียนสีฟ้าสลับขาว ยืนอยู่อย่างสง่างามใต้ต้นอู๋ถง ตาแดงก่ำจ้องมองเธอด้วยความรักความสงสาร พร้อมพูดบางอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าน้ำตาบดบังสายตาของเธอ จนเธอมองเห็นได้ไม่ชัดเจนเธอทำได้แค่ยืนยันผ่านรูปปากของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนในที่สุด ถึงได้เข้าใจประโยคนั้นที่เขาอยากจะบอกเธอ"เซิงเอ๋อร์ อย่าให้อภัยนะ อย่าให้อภัยเขาเด็ดขาด"ในนาทีนั้น อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดคล้ายกับพังทลายลงในพริบตา ความเจ็บปวดเหมือนโดนทิ่มแทงส่งมาจากขั้วหัวใจ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะหอบหายใจเฮือกใหญ่ เจ็บปวดจนต้องงอตัวลงในที่สุด เธอก็ทนต่อไปไม่ไหว กำกระดาษจดหมายแน่นพลางทรุดนั่งร้องไห้โฮกับพื้น ได้ เฮ่อชิงเหิงฉันจะไม่ให้อภัยฉันจะไม่มีวันให้อภัย เป็นเวลาหลายวันติดต่อกัน ที่เฮ่อชิงเหิงไม่ได้กลับมาจนกระทั่งถึงวันครบรอบแต่งงานปีที่สี่ของพวกเขาพออิ่นลั่วเซิงตื่นขึ้นมา ก็เห็นชุดราตรีและจิวเวลร

อวี๋จื่ออิ๋งถึงได้หยุดสะอื้น "งั้นฉันขอให้พี่รับปากกับฉันสามเรื่อง"เฮ่อชิงเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่กลับแฝงความเอาอกเอาใจ "ได้ เธอพูดมาสิ""ข้อแรก หลายวันนี้พี่ห้ามไปหาพี่ลั่วเซิงเด็ดขาด ต้องคอยอยู่กับฉันตลอดเวลา""ได้""ข้อสอง อีกไม่กี่วันฉันมีงานเต้นรำ พี่ต้องไปร่วมงานกับฉันในฐานะแฟน!""ได้""ข้อสาม ฉันอยากให้พี่ขอฉันแต่งงานสักครั้ง สวมแหวนเพชรให้ฉันด้วยมือของพี่เอง แล้วบอกว่าจะรักฉันตลอดไป"เมื่อได้ยินดังนั้นเฮ่อชิงเหิงก็เงียบไปอวี๋จื่ออิ๋งเริ่มร้องไห้อีกครั้ง "ฉันไม่ได้จะให้พี่ทำจริงสักหน่อย ฉันก็รู้ว่าพี่ไม่มีวันทิ้งพี่ลั่วเซิงหรอก ฉันแค่อยากให้ผู้ชายที่ฉันรักที่สุดขอฉันแต่งงานสักครั้ง เล่นละครก็ได้ แค่นี้ยังไม่ได้อีกเหรอ"น้ำตาของเธอทลายแนวป้องกันสุดท้ายในใจเขาจนพังหมด หลังจากผ่านไปนาน อิ่นลั่วเซิงก็ได้ยินเสียงอันทุ้มต่ำและแฝงความเอ็นดูของเขาดังขึ้น"ได้ ตามใจเธอทุกอย่าง มา ให้พี่จูบหน่อย"ในไม่ช้า ทั้งสองคนในห้องพักผู้ป่วยก็จูบกันอย่างดูดดื่มอีกครั้ง ลิ้นกับฟันสอดประสานพัวพัน เธอพอจะรู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ จึงหันร่างอันสั่นเทากลับมา แล้วเดินจากไปโดยไม

สายลมพัดผ่านไป หิมะยังคงโปรยปรายเช่นเคยตอนอิ่นลั่วเซิงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอพบว่าตัวเองได้ออกมาจากถนนเส้นนั้นแล้วยืนอยู่หน้าบ้านเดี่ยวแปลกตาหลังหนึ่ง บนป้ายบ้านเลขที่ติดหมายเลข 12138 เอาไว้เมื่อเห็นตัวอักษรลายมือที่คุ้นเคยนี้ อิ่นลั่วเซิงก็ชะงักไปเล็กน้อยวินาทีต่อมา เสียงที่ฟังดูคุ้นเคยแต่แฝงความห่างเหินอยู่บ้างก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง"คุณคือ..."อิ่นลั่วเซิงหันกลับไปตามเสียง แล้วก็ได้พบกับใบหน้าที่เธอเคยฝันถึงนับครั้งไม่ถ้วนแม่ที่ไม่พบเจอกันนานถึงยี่สิบปี ตอนนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าที่แต้มด้วยรอยยิ้มนั้นไม่ได้แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลาเลยทันทีที่เห็นเธอ สวี่หมิงโยวก็ตกตะลึงไปเช่นกัน ดวงตาที่ยังคงทอประกายสดใสคู่นั้นค่อย ๆ รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา"อาเซิง"เมื่อได้ยินแม่เอ่ยเรียกชื่อตน อิ่นลั่วเซิงก็โผเข้าอ้อมกอดอีกฝ่ายทันทีอย่างห้ามใจไม่อยู่สวี่หมิงโยวอ้าแขนออกและกอดเธอไว้แน่นน้ำตาค่อย ๆ ไหลรินลงมาตามแกม หยดลงตรงหว่างคิ้วของลูกสาว ผสานเข้ากับน้ำตาอันอุ่นร้อน แล้วหยาดหยดลงบนพื้นหิมะพร้อม ๆ กันเวลาผ่านพ้นไปนาทีแล้วนาทีเล่าหิมะเริ่มตกหนักขึ้น สวี่หมิงโยวถึงเพิ่งดึงส