All Chapters of 99 Elvedanın Sonuncusu: Chapter 1 - Chapter 10

İtaatkâr tavrım herkesi şaşırttı. Kısa bir sessizliğin ardından babam sonunda konuştu. "İşte böyle. Biz bir aileyiz. Her şeyi konuşabiliriz. Ben bunları senin iyiliğin için söylüyorum.""Evet, biliyorum." Yüzümde donuk bir gülümsemeyle başımı usulca salladım.Üzgün olmadığımı görünce rahatladılar ve Yvette ile birlikte salona geri döndüler.Bir süre olduğum yerde duraksadım, sonra odama çıkmak için merdivenlere yöneldim.Tam ilk basamağa adım atmıştım ki biri bileğimden tuttu.Joel ben fark etmeden yanıma gelmişti. Bana doğru eğilip fısıldadı: "Gerçekten kızgın değil misin?"Sesindeki şefkat gözlerimi yeniden doldurdu. İçimde biriken kırgınlık bir anda boğazıma düğümlendi ama yapabildiğim tek şey başımı sallamak oldu. Boğazım öylesine düğümlenmişti ki tek kelime bile edemiyordum.Ancak Joel rahatlamış görünüyordu. "Senin mantıklı olanı yapacağını biliyordum. Ufak tefek şeylere asla kafanı takmazsın sen.""Aslında seninle konuşmak istediğim bir şey vardı…" Gözlerime bakmamak içi

Deniz ürünleri restoranında Joshua, masayı baştan sona dolduracak kadar pahalı deniz ürünü sipariş etmişti.Yvette'in ağzı sulandı. Parmaklarını ısırarak "Çok fazla değil mi? Bunların hepsini bitirmem mümkün değil, Josh. Bir iki siparişi iptal mi etsek acaba?" dedi."Önemli değil. Denemek istediğin bütün yemekleri söyledik. Bitiremezsek paket yaptırırız."Yvette'in dudakları hafifçe kıvrıldı ama itiraz ediyormuş gibi yaptı. "Artıklarımızı Sophia'ya yedirmek biraz ayıp olmaz mı?""Bunda ne var ki? Nasıl olsa daha önce bunların hiçbirini yemedi. En azından senin sayende sonunda bu yemeklerin tadına bakmış olur."Joshua bunları söyler söylemez masaya sessizlik çöktü.Aniden herkesin aklına dank etti: Gerçekten de bu yemeklerin hiçbirinin tadını bilmiyordum. Yvette'ten beş yaş büyük olmama rağmen beni bir kez olsun güzel bir yemeğe çıkarmamışlardı.Joshua ailenin ilk çocuğuydu ve herkesin gurur kaynağıydı. Annemle babam bütün zamanlarını ve ilgilerini ona ayırmışlardı.Ben dünyaya

Annemle babam aceleyle cesedin yanına koştu. Cesedi görür görmez gözleri faltaşı gibi açıldı. "Bu, kâhyamız Bay Jones! Ona ne olmuş böyle?""Bir dakika, Sophia nerede? O burada değilse nereye gitmiş olabilir?"Ölen kişinin ben olmadığımı anlayan Yvette, hayal kırıklığına uğradı."Herhâlde bir yerlere saklanıp bizimle dalga geçiyordur. Hepimizin onun için ne kadar endişelendiğini biliyor. Eminim, arkasından ağladığımızı görmek için ölü taklidi yapıyordur!"Babamın yüzü kıpkırmızı oldu. Burnundan soludu. "Saçmalık! Sophia bu kez gerçekten haddini aştı! Hepimizi nasıl endişelendirdiğinin farkında değil mi?" dedi.Joshua ile Joel'in de yüzleri asıldı. Az önceki mahcubiyetleri yerini yeniden bana karşı duydukları öfkeye bırakmıştı.Joel hemen telefonunu çıkarıp beni aradı.Telefon bir türlü bağlanmayınca öfkeyle ekrana vurdu. "Yeter artık, Sophia! Bunun komik olduğunu mu sanıyorsun? Bize nasıl böyle acımasız bir şaka yaparsın? Hemen geri dönüp özür dile, yoksa düğünü iptal ederim!" d

"Ben mi? Mümkün değil, daha önce hiç sahneye çıkmadım!" dedim, paniklemiş hâlde başımı sallayarak.Ama hocam omzuma hafifçe dokunup kendinden emin bir gülümsemeyle bana baktı. "Kendini küçümseme," dedi. "Sen benim en yetenekli öğrencimsin. Sesin duru ve kendine özgü, nadir rastlanan bir tınısı var. Üstelik bestelerinde insanlara hikâyeler anlatan, onları gözyaşlarına boğan bir şey var."Bana derin bir bakışla baktı. "Böylesine hüzünlü şarkılar yazmana neden olan neler yaşadığını bilmiyorum ama şunu söyleyeyim: Çektiğin her acı, seni başarıya götüren yolun bir parçası olacak."Kendine inan, Sophia. Neler yapabildiğini herkese göster. Parlamayı hak ediyorsun."Gözyaşlarım bir anda yanaklarımdan süzüldü.Demek ki biri gerçekten de müziğimden acımı duyabiliyordu. Şarkılarımı dinleyerek hikâyemi hissedebiliyordu.İşte müziğin gücü buydu. Hayatımı ona adamaya razı olmamın nedeni de buydu.***Konser büyük bir başarıyla sonuçlandı. Kendi bestelerimden birini seslendirdim ve dinleyicil

Yıllardır yok sayılmış olmanın acısı yeniden içime çökerken gözlerim doldu. Bütün bunları çoktan kabullendiğimi sanıyordum ama göğsümdeki sızı, eskisi kadar şiddetliydi."Joshua'dan beklentileriniz, Yvette'e sevginiz vardı. Peki ya ben? Ben sadece yanınızdaydım. Joshua gurur kaynağınızdı, Yvette ise gözünüzün bebeği." Bir an durup titreyen nefesimi düzene sokmaya çalıştım. "Beni hiç istemediyseniz, neden dünyaya getirdiniz?""Sesim giderek alçaldı, neredeyse fısıltıyla konuştum. 'Ben sizden ayrıldım. Artık hepinizden çok uzaktayım. Böylesi daha iyi değil mi?'"O sırada annemin gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. "Sophia, hata yaptık! Hepimiz hata yaptık! Sen de bizim kızımızsın. Aramızdaki kan bağı öyle kolayca koparılamaz!""Keşke hiç sizin kızınız olmasaydım!"Bunu söyledikten sonra arkamı döndüm ve arkamda hıçkıra hıçkıra ağlayan aileme bir kez bile bakmadan kulise doğru yürüdüm.Belki de sözlerim onları fazlasıyla incitmişti. Çünkü Norton ailesi, o günden sonra uzun süre bi